บทที่ 6 การเก็บออมคือวิถีของเต่าล้านปี

บทที่ 6 การเก็บออมคือวิถีของเต่าล้านปี

ชายชราเจ้าของเคราแพะหรี่ตามองเหมยลี่ผ่านแว่นตากลมเล็กๆ สายตาของเขาเหมือนเครื่องสแกนบาร์โค้ดที่กำลังประเมินราคา 'เหยื่อ' ตรงหน้า ตั้งแต่รองเท้าผ้าใบเก่าๆ ไปจนถึงเสื้อเชิ้ตลายสก๊อตราคาถูก

"เหรียญเงิน?"

เฒ่าหวังแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงแหบพร่ายังกับกระดาษทรายถูไม้

"เด็กสมัยนี้เอาฝาขวดน้ำอัดลมยี่ห้อโคล่ามาทุบแบนๆ แล้วหลอกว่าเป็นเงินกันเยอะนะนังหนู...ไหนเอามาดูซิ"

เหมยลี่มือสั่นเทาขณะวางเหรียญหัวโต 20 เหรียญลงบนโต๊ะไม้เก่าๆ เสียง กริ๊ก ของโลหะกระทบไม้ฟังดูไพเราะเสนาะหู

ทันทีที่เห็นเหรียญ แววตาของเฒ่าหวังวูบไหวด้วยความตะลึงงัน เหรียญพวกนี้...สภาพสมบูรณ์มาก! ผิวเงินยังมีความ 'ฉ่ำ' เหมือนเพิ่งออกจากโรงกษาปณ์ ไม่ใช่เหรียญดำๆ ด่างๆ ที่ชาวบ้านทั่วไปขุดเจอ แถมยังสะอาดเอี่ยมอ่องราวกับผ่านการขัดด้วยน้ำยาชั้นดี ซึ่งความจริงคือฝีปากจอมมาร

แต่ระดับเฒ่าหวังจอมเขี้ยว ไม่มีทางแสดงออกให้เสียเปรียบ เขาปรับสีหน้าให้ดูเบื่อหน่ายทันควัน หยิบเหรียญขึ้นมาหนึ่งอันแล้วเป่าลมใส่ ก่อนจะยกขึ้นแนบหูฟังเสียง

ติ๊ง... เสียงกังวานใสกิ๊ง

"อืม..." เฒ่าหวังทำหน้ายู่ยี่เหมือนดมตด

"เสียงใช้ได้ แต่ปีผลิตหาง่ายไปหน่อย แถมตลาดยังซบเซา...ลุงให้เหรียญละ 3 หยวน เหมาหมด 60 หยวน ขาดตัว!"

"หก...หกสิบหยวน?" เหมยลี่ตาโตเท่าไข่ห่าน หัวใจหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม

"แต่... แต่ฉันได้ยินมาว่าราคาตลาดมันอย่างต่ำเหรียญละ 50 หยวนนะลุง!"

"โธ่เอ้ย! นั่นมันราคาขายในเมืองหลวง!" เฒ่าหวังโบกมือไล่เหมือนไล่แมลงวัน

"ที่นี่บ้านนอก ขายต่อยากไหนจะค่ารถ ค่าเสียเวลา 60 หยวนนี่ลุงช่วยค่าอาหารเธอแล้วนะ เอ้า จะขายไหม ไม่ขายก็เก็บใส่ห่อผ้าเน่าๆ นั่นกลับบ้านไป"

เหมยลี่หน้าซีดเผือด เธอกำชายเสื้อแน่น เตรียมจะเก็บเหรียญคืนด้วยความถอดใจ

"หยุดเดี๋ยวนี้!"

เสียงเทียนหลงคำรามก้องในหัวจนเหมยลี่สะดุ้งตัวโยน

"ไอ้เฒ่าหน้าเลือด! กล้ากดราคา 'ผลงานศิลปะ' ที่ข้าอุตส่าห์ทำความสะอาดด้วยพลังปราณรึ? 60 หยวนซื้อข้าวสารกรอกหม้อยังไม่พอเลย! นังหนู! สูดหายใจลึกๆ แล้วพูดตามข้า! ใช้น้ำเสียงแบบนางมารร้ายในงิ้วที่กำลังจะสั่งประหารคน!"

เหมยลี่กลืนน้ำลายอึกใหญ่ มองหน้าเฒ่าหวังที่กำลังยิ้มเยาะ แล้วพยายามรวบรวมความกล้าพูดตามเสียงในหัว

"60 หยวนเหรอคะ? ลุง.."

เหมยลี่พยายามจะแสยะยิ้มมุมปากแบบตัวร้าย แต่ด้วยความเกร็ง ปากเธอเลยกระตุกยิกๆ เหมือนคนกำลังจะจาม "ลุงแน่ใจนะว่าจะให้ราคานี้... ทั้งที่..."

"ทั้งที่แจกันลายครามสมัยราชวงศ์หมิงใบนั้น เป็นของเก๊!" เทียนหลงกระซิบ

"ทั้งที่ แจกันลายครามใบนั้นที่ลุงเพิ่งรับซื้อมาเมื่อวานซืน ลุงรู้หรือยังว่ามันเป็น 'ของเก๊' ที่ทำจากเซรามิกโรงงาน?"

เฒ่าหวังสะดุ้งโหยงจนแว่นตาเกือบหลุด

"จะ... เจ้าพูดเรื่องอะไร!"

เหมยลี่เห็นปฏิกิริยานั้นแล้วใจชื้นขึ้นมาทันที ความกลัวเริ่มหายไป ความสนุกเริ่มเข้ามาแทนที่ เธอพูดตามบทที่เทียนหลงป้อนให้อย่างคล่องปากขึ้น

"แถมทิศตะวันออกเฉียงใต้ของร้านลุง...ตรงมุมมืดๆ ที่ลุงซ่อนไหเหล้าดองงูเถื่อนไว้น่ะ..."

คราวนี้เฒ่าหวังหน้าซีดเป็นไก่ต้ม เหงื่อเม็ดโป้งผุดขึ้นเต็มหน้าผาก "จะ... เจ้า... รู้ได้ยังไง..."

"ใส่ไฟเข้าไปอีก! เอาให้หนัก!" เทียนหลงเชียร์ลั่น

"บอกมันเรื่องคานบ้าน!"

เหมยลี่เชิดหน้าขึ้นคราวนี้เชิดได้สวยสมจริงแล้วนิ้วชี้เรียวเล็กชี้ไปที่เพดานร้าน

"ปลวกมันกำลังเจาะคานบ้านตรงนั้นอยู่นะคะ ถ้าไม่รีบซ่อม อีกไม่เกิน 3 วัน คานไม้จะถล่มลงมาทับแจกันเก๊ใบนั้นแตกแน่นอน...ตามหลักฮวงจุ้ย เขาเรียกว่ามังกรดินกลืนทรัพย์ ลุงอยากจะเสี่ยงดวงกุด หมดเนื้อหมดตัว เพียงเพราะจะโกงราคาเด็กตาดำๆ แค่ไม่กี่หยวนเหรอคะ?"

คำขู่เรื่องโชคลางสำหรับพ่อค้าของเก่านั้น ได้ผลรุนแรงยิ่งกว่าเอามีดมาจ่อคอ! เฒ่าหวังเข่าอ่อนยวบ ยิ่งมองเด็กสาวตรงหน้า เขายิ่งรู้สึกขนลุกซู่ เด็กบ้านนอกท่าทางซื่อบื้อเมื่อกี้หายไปไหน? ทำไมตอนนี้ถึงมีรังสีอำมหิตแผ่ออกมาได้ขนาดนี้! หรือว่ายัยเด็กนี่จะเป็นทายาทซินแสเทวดาปลอมตัวมา?

"ยะ... อย่านะ! แม่หนู! อย่าแช่งร้านลุง!" เฒ่าหวังเสียงสั่นเป็นเจ้าเข้า รีบตะกายไปคว้ากระเป๋าเงินคาดเอวออกมา มือไม้สั่นเทาจนเหรียญร่วงกราว

"ลุง... ลุงแค่ล้อเล่น! เป็นการทดสอบจิตใจเฉยๆ ว่าจิตใจของหนูมีความแข็งแกร่งขนาดไหน ของดีขนาดนี้ ลุงให้เหรียญละ เอ้อ... 40... ไม่สิ! 50 หยวนเลย! ทั้งหมด 1,000 หยวน! พอใจไหม!"

"1,000 หยวน!"

เหมยลี่แทบจะกรี๊ดออกมา แต่เธอยังคงทำหน้านิ่ง และหยิ่งยะโสอย่างที่จอมมารเทียนหลงบอกและก่อนที่เธอจะพยักหน้ารัวๆ ให้เสียเพราะความดีใจที่เกือบระงับไม่ทัน เสียงของจอมมารก็ดังขึ้นมาอีก

"ช้าก่อน!" เทียนหลงเบรกจนหัวทิ่ม

"อย่าเพิ่งรีบตะครุบ! ทำหน้านิ่งๆ หยิ่งๆ เชิดๆ เอาไว้ก่อน ถอนหายใจสักเฮือกให้ดูเหนือชั้น แล้วค่อยรับ" แม้ว่าเขาจะรู้ว่าเธอนั้นต้องการพยักหน้ารัวๆ ให้คอหักด้วยความดีใจก็ตาม

เหมยลี่กัดริมฝีปากเพื่อกลั้นยิ้ม เธอแกล้งถอนหายใจยาวเหยียด ราวกับเป็นเรื่องที่เธอไม่อยากจะแยแสเท่าไหร่นัก

"เฮ้อ... ก็ได้ค่ะ เห็นแก่ที่ลุงกลับตัวกลับใจ หนูจะยอมขายให้ก็ได้"

เฒ่าหวังรีบนับแบงก์ร้อยปึกใหญ่ยัดใส่มือเหมยลี่ ราวกับกลัวว่าถ้าช้ากว่านี้ร้านจะถล่มลงมาจริงๆ

"รับไป! รับไปเลย! แล้วก็...แม่หนู ไอ้เรื่องคานบ้านเนี่ย แก้ยังไง?"

เฒ่าหวังนั้นแม้ว่าจะเกิดนาน แต่เมื่อเป็นเรื่องที่เขาเชื่อ เขาก็จะหาเหตุผลใดๆ ไม่ได้เลย ไม่ได้ดูเลยว่าคนที่พูดนั้นเป็นเพียงเด็กจนๆ คนหนึ่งเท่านั้น

เหมยลี่รับเงินปึกหนามาด้วยมือที่พยายามไม่ให้สั่น เธอยิ้มหวานหยดย้อย

"ง่ายนิดเดียวค่ะลุง แค่ลุงเลิกเอาเปรียบคน แล้วก็ เอาเหล้าดองงูไหนั้นไปทิ้งซะ เดี๋ยวโชคก็ดีขึ้นเองแหละค่ะ!"

พูดจบ เหมยลี่ก็รีบโกยอ้าวเดินออกจากร้านทันที โดยมีสายตาหวาดๆ ของเฒ่าหวังมองตามหลัง

ทันทีที่พ้นมุมตึกและลับสายตาผู้คน เหมยลี่ก็กระโดดตัวลอย กอดเงินปึกนั้นไว้แน่นแล้วหมุนตัวไปมา

"กรี๊ดดดด! เทียนหลง! เราทำได้! หนึ่งพันหยวน! นี่มันเงินเดือนคนงานทั้งปีเลยนะ! ฉันรวยแล้ว! รวยแล้ววว!"

"เบาๆ หน่อยยัยบ้า! เดี๋ยวพวกโจรก็ได้ยินหรอก!" เทียนหลงดุแต่เสียงกลั้วหัวเราะ

"เห็นไหมล่ะ? บอกแล้วว่าเชื่อจอมมารแล้วจะเจริญ... ว่าแต่ 1,000 หยวนนี่มันซื้อไก่ย่างได้กี่ตัวนะ?"

"นายจะกินแต่ไก่ย่างรึไง!"

เหมยลี่หัวเราะร่า น้ำตาเล็ดด้วยความดีใจ

"ได้เลย! เดี๋ยวฉันจะซื้อไก่ย่างที่แพงที่สุดในอำเภอให้นายดมจนจมูกบานไปเลย!"

หลังจากเดินตัวปลิวออกมาจากตลาดมืดพร้อมเงินก้อนโตในกระเป๋าเสื้อ (ที่กลัดเข็มกลัดซ่อนไว้ถึงสามชั้น) เยว่เหมยลี่ก็รู้สึกเหมือนตัวเองตัวสูงขึ้นอีกสามเซนติเมตร โลกใบเดิมที่เคยหม่นหมองดูสดใสขึ้นทันตาเห็น

"หยุดยิ้มเหมือนคนบ้าได้แล้ว!" เสียงเทียนหลงดุ แต่ก็ฟังดูอารมณ์ดีผิดปกติ

"รีบไปที่สหกรณ์การค้าเดี๋ยวนี้! ข้าต้องการไก่ย่าง! ข้าต้องการเครื่องเทศ! แล้วก็...อย่าลืมซื้อของให้แม่กับน้องเจ้าด้วยล่ะ เดี๋ยวจะหาว่าข้าตะกละอยู่ฝ่ายเดียว"

เหมยลี่พยักหน้าหงึกๆ เธอแวะร้านขายยาเป็นที่แรก ซื้อยาบำรุงปอดขนานดีตามที่เทียนหลงแนะนำ แม้จะยังไม่ใช่ยาเกรด A แต่ก็ดีกว่ายาหม้อต้มเองที่แม่เคยกินมาทั้งชีวิต

จากนั้น... เป้าหมายต่อไปคือโซนของกิน เหมยลี่พุ่งตัวตรงไปที่แผงขายอาหารหน้าสถานีราวกับฉลามได้กลิ่นเลือด กลิ่นหอมฉุยของเครื่องเทศลอยมาแตะจมูก ทำเอาน้ำลายสอจนแทบจะหยดลงเสื้อ

"เถ้าแก่! เอาไก่ย่างตัวใหญ่ที่สุดหนึ่งตัว! แล้วก็หมูพะโล้หนึ่งชั่ง! ซาลาเปาไส้เนื้ออีก 5 ลูก..."

เหมยลี่ชะงักไปครู่หนึ่ง ความรู้สึกอยากฉลองมันตีกระแทกขึ้นมาจุกอก ความอัดอั้นตันใจที่ต้องกินน้ำข้าวต้มมานานทำให้สติเริ่มหลุดลอย "ไม่... ไม่เอา 5... มันต้อง 10! เอามา 10 ลูกไปเลยเถ้าแก่!"

เสียงสั่งอาหารของเธอดังฟังชัดจนคนรอบข้างหันมามองขวับ เด็กสาวบ้านนอกในชุดเก่าๆ รองเท้าผ้าใบขาดๆ แต่กล้าสั่งของกินราคาแพงระยับขนาดนี้... ถ้าไม่ใช่คนบ้าที่หนีออกมาจากโรงพยาบาล ก็คงเป็นพวกลูกเศรษฐีผ้าขี้ริ้วห่อทองที่เพิ่งถูกหวย!

แต่แทนที่จะมีการเตือนสติ ไลฟ์โค้ชส่วนตัวในหัวกลับราดน้ำมันลงกองไฟ!

"ดีมาก! นั่นแหละวิถีแห่งเศรษฐี!" เทียนหลงเชียร์ลั่นราวกับเชียร์มวย

"จ่ายเงินไปเลย! อย่าไปเสียดาย! ควักออกมา! ให้โลกมันรู้ว่าทาสของข้ารวยแค่ไหน!"

"ตะ... แต่เทียนหลง เงินนี่ต้องเก็บไว้ใช้ตอนไปเซินเจิ้นนะ..."

เหมยลี่ท้วงเสียงอ่อย มือสั่นระริกขณะหยิบเงินหยวน

"โอ๊ยยยย! นังหนูใจปลาซิว!" เทียนหลงกรีดร้องด้วยความขัดใจ

"ฟังข้านะ! เงินทองน่ะเป็นของนอกกาย! เป็นแค่มายาภาพ! การเก็บออมคือวิถีของเต่าล้านปี! แต่เราคือมังกร! มังกรต้องผงาด! อยากได้เมื่อไหร่ก็ค่อยไปขุดหลุมหาเอาใหม่สิ ยากตรงไหน!"

"ใช้ไปให้หมด! จ่ายมันออกไป! กระตุ้นเศรษฐกิจโลก! ถ้าเจ้าไม่ใช้ เงินมันจะงอกเงยเป็นเห็ดราในกระเป๋าเจ้าหรือไง! ซื้อ! ซื้ออีก! เอาไส้ถั่วแดงเพิ่มด้วย! ข้าอยากดมกลิ่นถั่ว!"

(หมายเหตุจากนักเขียน: น้องๆ หนูๆ ห้ามลอกเลียนแบบเด็ดขาด นี่คือหายนะทางการเงินชัดๆ!)

เพราะได้แรงยุ จากจอมมารผู้ไม่เคยต้องทำงานหาเงิน เยว่เหมยลี่ก็เกิดอาการหน้ามืดตามัวขึ้นมาทันที

"เถ้าแก่! เอาเสื้อผ้าชุดใหม่ให้แม่กับน้องฉันด้วย! เอาผ้าดีที่สุด! รองเท้าด้วย! ขนมด้วย! เอานั่นด้วย! นู่นด้วย!"

เธอชี้กราดไปทั่วตลาดราวกับแม่ทัพสั่งการรบ เถ้าแก่ร้านค้ายิ้มแก้มปริ รีบกุลีกุจอหยิบของใส่ถุงให้จนมือเป็นระวิง

ผ่านไปไม่นาน...เหมยลี่ก็หอบถุงอาหาร ข้าวของ เสื้อผ้า และยา พะรุงพะรังเต็มสองมือ ลามไปถึงคล้องแขน หนีบรักแร้ และคาบถุงขนมไว้ในปาก เดินตัวเอียงกะเท่เร่กลับมาที่บ้าน สภาพทุลักทุเลเหมือนเพิ่งไปปล้นรถบรรทุกมา

"ฮ่าๆๆๆ! ยอดเยี่ยม!" เทียนหลงหัวเราะชอบใจในหัว

"ดูสง่าราศีจับขึ้นมาทันที! (ถึงจะดูเหมือนบ้าหอบฟางไปหน่อยก็เถอะ) เห็นไหมว่าการใช้เงินมันมีความสุขแค่ไหน!"

"พะ... พี่ลี่..." เสี่ยวอวี่ถามเสียงสั่น ดวงตาเบิกโพลงแทบถลนออกมานอกเบ้า จ้องมองภูเขาสิ่งของสลับกับหน้าพี่สาว

"พี่... พี่ไป ปล้นสหกรณ์ มาเหรอ?"

ทันทีที่สิ้นเสียงคำถามซื่อๆ ของน้องชาย เสียงระเบิดหัวเราะกึกก้องก็ดังสนั่นหวั่นไหวในหัวของเหมยลี่ ราวกับจุดประทัดตรุษจีนพันนัด!

"ฮ่าๆๆๆๆๆ! เยี่ยม! เยี่ยมมาก!"

เทียนหลงตบเข่าฉาดในจินตนาการด้วยความถูกอกถูกใจเป็นที่สุด

"เจ้าเด็กนี่มันมีของ! มีแวว! มีวิสัยทัศน์ที่กว้างไกลดุจพญาอินทรี!"

เหมยลี่ทำหน้าเหวอ หา? น้องฉันหาว่าฉันเป็นโจรนะ นายชมมันเนี่ยนะ?

"เจ้าไม่เข้าใจรึนังหนู?" เทียนหลงเทศนาต่อด้วยความตื่นเต้น

"คนธรรมดาทั่วไป เวลาเห็นของเยอะๆ แบบนี้ สมองอันคับแคบของพวกมันจะคิดแค่ว่า 'เก็บเงินซื้อมาเหรอ' หรือ 'ลดราคาเหรอ'..."

"แต่เจ้าน้องชายตัวจ้อยของเจ้า... กลับมองข้ามช็อตไปถึงการ 'ปล้นสหกรณ์'! ฮ่าๆๆ! นี่แหละคือจินตนาการของผู้ยิ่งใหญ่! เขาไม่ติดอยู่ในกรอบของกฎหมาย! เขามองเห็นความเป็นไปได้ที่จะ 'ยึดครอง' ทรัพยากร!"

"ปั้นให้ดีๆ นะเหมยลี่! เด็กคนนี้อนาคตไกล! เผลอๆ อาจจะได้เป็น 'ราชาโจรสลัด' หรือไม่ก็ 'จักรพรรดิแห่งตลาดมืด' ก็ได้! ข้าชอบ! ข้าถูกชะตากับมัน!"

เหมยลี่ได้แต่กรอกตามองบนจนตาแทบจะหมุนรอบเบ้า...วิสัยทัศน์บ้าบออะไรของนาย! นั่นมันทางด่วนสู่นรกชัดๆ!

"ปล้นบ้าอะไรล่ะ!" เหมยลี่รีบตะโกนปฏิเสธก่อนที่จอมมารจะยุให้น้องชายไปสมัครเป็นโจรจริงๆ

"พี่แค่... ไปจ่ายตลาดมานิดหน่อยเอง... ย้ำว่าจ่ายเงินถูกต้องนะ!"

*** สอนให้ดีๆ นี่เป็นโจรได้ทั้งพี่ทั้งน้องเลยนะ 555 ****