Chapter 5 : ความรู้สึกของพวกเขา

ดวงตะวันยามเย็น สายลมพัดเบาๆ ใบไม้ที่ปลิวไสวกำลังร่วงหล่นสู่พื้นดิน ดั่งเช่นชีวิตคนที่ร่วงโรยลงเมื่อไหร่ก็มิอาจรับรู้ได้ โชคชะตาได้พรากเอาชีวิตพ่อแม่อันเป็นที่รักไปพร้อมกัน โดยไม่มีคำลาใดๆ ทิ้งไว้แต่เพียงความทรงจำที่ดีแต่ไร้ซึ่งความหมาย เหมือนตัวเขาในตอนนี้มีเพียงร่างกายแต่ไร้ซึ่งหัวใจ

ชายหนุ่มที่กำลังนอนพักผ่อน ย่อนใจอยู่บนดาดฟ้าของโรงเรียน เขาที่กำลังมองภาพวาดอย่างครุ่นคิดในใจ แววตาแปลงประกาย เผยรอยยิ้มตรงมุมปาก

~ทำไมถึงยิ้มออกมาได้ ไม่น่ามองสักนิด ~ มโนภาพตัวเองที่รีบดึงภาพวาดออกมาจากมือครูเบนอย่างรวดเร็ว ก็เพราะไม่อยากให้ใครบางคนเห็นมัน ซองอึนค่อยๆหลับตาลงด้วยความเหนื่อยล้า เสียงนกกระจิบร้องดังกังวานไปทั่วอาคารเรียน เพลอจินตนาการไปว่า ตัวเองเป็นนกน้อยที่กำลังโบยบินตามพ่อแม่ไปอย่างอิสระ

"พ่อบอกแกแล้วไง ว่าไม่ให้วาดภาพบ้าบอนี่อีก"

เสียงที่ดุดันดังก้องไปทั่วบ้าน ผู้เป็นพ่อที่ยืนฉีกกระดาษทุกแผ่นร่วงหล่นไปทั่วพื้น ด้วยความขุ่นเคืองใจ โดยไม่แคร์ความรู้สึก ของผู้เป็นลูกที่ทำได้แค่ยืนมองน้ำตาคลอเบ้าด้วยความสิ้นหวัง

"ทำไมฮ่ะ? มันผิดตรงไหน พ่อไม่มีเหตุผล พ่อเห็นแก่ตัว"

"เพลี๊ย!"เสียงฝ่ามือที่กระทบลงไปยังใบหน้าบางเบา ของเด็กหนุ่มโดยไม่ตั้งใจ ทำเอาผู้เป็นพ่อได้แต่ยืนอึ้ง มือไม้สั่นด้วยความตกใจ เพราะมันคือครั้งแรกที่เขาตีลูกชายแบบนี้ เขาเดินเข้ามาหาลูกตัวเองด้วยความเสียใจ

"พ่อขอโทษนะซองอึน" สองมือกุมแก้มน้อยๆ ด้วยความเสียใจเสมือนว่าตนกำลังทำร้ายหัวใจตัวเอง  แก้มแดงนั่นตอกย้ำให้ผู้เป็นพ่อมีสติขึ้นมา เดินเข้าไปโอบกอดลูกชายไว้ด้วยความรู้สึกผิดเหมือนเข็มทิ่มแทงใจนับร้อย เจ็บกายไม่เท่าไหร แต่เจ็บนี่ซิ! จะเป็นแผลภายในใจไปอีกนาน

ความหวังดีของเขาที่อยากจะให้ลูกเดินตามรอย เป็นตำรวจที่ซื่อตรงยึดมั่นในอุดมการณ์เหมือนเขา เพราะอนาคตข้างหน้าลูกอาจจะไม่ปลอดภัย กลัวว่าเขาจะเป็นอันตราย เพราะสิ่งที่ตนได้แอบกระทำอยู่ในตอนนี้ มันยิ่งเขากดดันเขา แต่ไม่สามารถอธิบายให้ลูกเข้าใจได้เลย

"เจ็บมากไหม ที่รักเอายามาให้ผมหน่อย"

"นี่คะคุณ โธ่ซองอึน ลูกยังเด็กนะคะคุณ"ผู้เป็นภรรยาโอบกอดลูกชายด้วยความห่วงใย มองหน้าสามีด้วยความน้อยใจ

"พ่อครับผมจะไม่วาดมันอีกแล้ว" เด็กหนุ่มที่อายุอย่างเข้ามัธยมต้นพูดขึ้นด้วยความสงสารผู้เป็นพ่อ แม้ว่าเขาจะไม่เข้าใจเหตุผลของท่านก็ตาม แต่เลือกที่หยุดความฝันของตัวเองลงเพื่อคนที่ตนรัก

"....."

ชายหนุ่มค่อยๆ ลืมตาขึ้นเพราะรู้สึกได้ว่ามีมืออุ่นๆมาสัมผัสลงใบหน้าของเขา ชายหนุ่มลืมตาขึ้นก็พบว่าใบหน้าที่ดูผ่องใสน่ารักยิ่งนัก กำลังก้มมองเขาอย่างสงสัยทั้งคู่สบตากันด้วยความบังเอิญเหมือนมีแม่เหล็กมาดึงดูดทั้งคู่เอาไว้ไม่ให้ละสายตาออกจากกัน ซองอึนจ้องมองแววตาที่ไร้เดียงสาของคนเบื้องหน้าอย่างใกล้ชิด จู่ๆใบหูก็ร้อนขึ้นมาจนแดงระเรื่อช่างแปลกประหลาดเหลือเกินไม่เคยมีอาการอย่างนี้เกิดขึ้นกับตนเองมาก่อน

ทุกอย่าง่หมือนหยุดนิ่งลงและตกอยู่ในภวังค์ของกันและกันทั้งความรู้สึกเสมือนว่าเคยพูกพันกันมาก่อนมันช่างคุ้นเคยและอบอุ่นราวกับฤดูใบไม้ผลิ ใบหน้านั้นนิ่งงันจนแต่เมื่อได้สติเขากลับตกตะลึงที่ตนเองเป็นเช่นนี้

"นาย…"

เขารีบลุกขึ้นนั่งห่างด้วยความสับสนที่เกิดขึ้นภายในใจ แววตายังคงมองใบหน้าที่ราบเรียบเหมือนทะเลทรายอันว่างเปล่าทว่าดวงตากลับเต็มไปด้วยความทุกข์ความเศร้าหมองที่ยากจะอธิบายให้ตนเองเข้าใจถึงอย่างนั้นเขาก็อยากจะทำความรู้จักและเป็นสหายที่ดีต่อกัน

ในภาคหน้าหากเกิดเรื่องร้ายใดๆ อย่างน้อยก็ยังมีเขาที่พร้อมจะเคียงข้างแต่ก็นะ เป็นเพียงความคิดชั่ววูบเท่านั้น