บทที่ 1

ฉันย้อนเวลากลับมาแล้ว

ชาติที่แล้ว หลังไวรัสซอมบี้ระบาดไปทั่วโลก สามีของฉัน มาร์ก วิเทเกอร์เลือกอยู่เคียงข้างรักแรกของเขา แอชลีย์ บรู๊กส์และขังฉันซึ่งกำลังตั้งครรภ์ ภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายของเขา ไว้นอกประตูบ้านอย่างไร้เยื่อใย

สุดท้ายฉันทำได้เพียงถูกฝูงซอมบี้กลายพันธุ์ฉีกร่างและกัดกินทั้งเป็นท่ามกลางความสิ้นหวัง

แต่ครั้งนี้ ฉันจะใช้เขตนิคมอุตสาหกรรมของครอบครัวเป็นฐานกักตุนเสบียงอย่างบ้าคลั่ง พร้อมสร้างป้อมปราการวันสิ้นโลกที่ไม่มีวันถูกทำลาย

ในโลกที่ล่มสลายแห่งนี้ ฉันจะทิ้งความเห็นอกเห็นใจที่ไร้ประโยชน์ไปให้หมด และไม่ว่าใครก็ตามที่กล้าขวางทางการเอาชีวิตรอดของครอบครัวฉัน ฉันจะไม่มีวันปรานี

......

วินาทีก่อน ความเจ็บปวดจากการถูกฉีกร่างและกัดกินราวกับสัตว์ป่ายังฝังลึกอยู่ในกระดูก แต่พอลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง ฉันกลับพบว่าตัวเองย้อนกลับมาอยู่ในห้องนอนที่ครั้งหนึ่งเคยใช้ร่วมกับมาร์ก

ความทรงจำอันทรมานจากการถูกซอมบี้กัดกินยังไม่ทันจางหาย สมองของฉันก็ปวดร้าวเสียจนแทบระเบิด

ด้วยสัญชาตญาณ ฉันเอื้อมมือไปคว้าร่างสูงใหญ่ที่นอนอยู่ข้างกาย แต่กลับถูกผลักออกอย่างแรง

“เจสสิก้า พอสักทีได้ไหม! งานแต่งที่เธอต้องการ ฉันก็แต่งให้แล้ว จากนี้ก็เจียมตัวไว้บ้าง เลิกหวังว่าจะได้อะไรมากกว่านี้เสียที!”

ฉันเงยหน้าขึ้นตามเสียงนั้น และสบเข้ากับใบหน้าหล่อเหลาของมาร์กที่เต็มไปด้วยความรังเกียจ หลังพูดจบ เขาไม่แม้แต่จะชายตามองฉันอีก ก่อนหมุนตัวเดินออกไปแล้วปิดประตูกระแทกเสียงดัง

ฉันย้อนกลับมาก่อนวันซอมบี้ระบาดถึงครึ่งเดือนจริง ๆ งั้นเหรอ?

ฉันรักมาร์กมาตั้งแต่เด็ก ชาติที่แล้ว หลังจากคืนหนึ่งที่ต่างฝ่ายต่างเมาจนขาดสติ ฉันก็ตั้งครรภ์ลูกของเขา

ด้วยอำนาจและแรงกดดันมหาศาลจากพ่อของฉัน เขาจึงจำใจแต่งงานกับฉัน และนั่นเองก็เป็นเหตุผลที่ทำให้เขาเกลียดฉันเข้าไส้

เพื่อให้ได้อยู่ข้างเขา ฉันยอมลดคุณค่าของตัวเองจนแทบไม่เหลือศักดิ์ศรี แม้จะรู้ดีว่าเขายังคงตัดใจจากแอชลีย์ไม่ได้และแอบไปมาหาสู่กันอยู่ลับ ๆ ฉันก็เลือกที่จะอดทนเงียบ

แต่หลังแต่งงาน ชีวิตของฉันกลับเลวร้ายยิ่งกว่าคนรับใช้เสียอีก

เขาไม่เคยมองฉันด้วยซ้ำ ไม่ต้องพูดถึงการพาไปฝากครรภ์

จนกระทั่งโลกเริ่มล่มสลายและระเบียบทุกอย่างพังทลาย เขาอ้างว่าจะออกไปหาเสบียง แล้วหลอกให้ฉันออกจากบ้าน ความจริงแล้ว นั่นเป็นเพียงข้ออ้างเพื่อพาแอชลีย์เข้ามาอยู่ในบ้านหลังนี้

เมื่อฉันลากร่างที่อ่อนล้าพร้อมหอบหิ้วเสบียงหนักอึ้งกลับมาถึง สิ่งที่รอต้อนรับกลับมีเพียงประตูบ้านที่ปิดตายอย่างเย็นชา

ฉันถูกซอมบี้กัดตายอยู่หน้าประตู ความเจ็บปวดจากการที่ผิวหนังถูกฉีก กระเพาะและอวัยวะภายในถูกควักออกมาทีละชิ้น รวมถึงความหวาดกลัวที่กัดกินหัวใจ ล้วนฝังลึกอยู่ในวิญญาณราวกับเหล็กเผาแดง ทุกวินาทีช่างยาวนานเกินกว่าจะทนได้

ฉันรับรู้ได้อย่างชัดเจนว่าชีวิตกำลังค่อย ๆ หลุดลอยไป พร้อมกับลูกน้อยในท้องที่ยังไม่ทันได้ลืมตาดูโลก ก็ต้องดับสูญไปพร้อมกับฉัน

เมื่อได้สติกลับมาอีกครั้ง ฉันกวาดสายตามองไปรอบบ้าน นี่คือคฤหาสน์ที่ใหญ่ที่สุดและตั้งอยู่ในจุดที่ลับตาคนที่สุดของย่านคฤหาสน์หรูชานเมืองวิลมิงตัน

ไม่น่าแปลกใจเลยว่าทำไมชาติที่แล้วมาร์กถึงพยายามทุกวิถีทางเพื่อไล่ฉันออกไป แล้วพาแอชลีย์เข้ามาอยู่ที่นี่

แต่พอลองคิดดูดี ๆ เรื่องนี้กลับมีบางอย่างผิดปกติ ตอนนั้นโลกภายนอกวุ่นวายจนแทบแตกสลาย แล้วทำไมเขาถึงยอมเสี่ยงชีวิตเพื่อยึดบ้านหลังนี้ไว้ให้ได้? ที่นี่จะต้องซ่อนความลับบางอย่างเอาไว้อย่างแน่นอน

ฉันเริ่มค้นหาทุกซอกทุกมุมของบ้านอย่างละเอียด จนเมื่อใช้นิ้วเคาะกำแพงด้านหลังโทรทัศน์ในห้องรับแขก ก็ได้ยินเสียงก้องผิดปกติราวกับด้านในกลวง

เป็นอย่างที่คิดจริง ๆ

หลังจากเลื่อนแผ่นผนังที่ซ่อนอยู่เปิดออก เบื้องหลังนั้นกลับมีประตูของหลุมหลบภัยฉุกเฉินซ่อนเอาไว้

ฉันผลักประตูเข้าไป และภาพตรงหน้าก็ทำให้ถึงกับตะลึง

พื้นที่ด้านในกว้างใหญ่เกินคาด เหมาะจะใช้เป็นคลังเก็บเสบียงอย่างสมบูรณ์แบบ และที่น่าตกใจกว่านั้นคือ มันถูกกักตุนเสบียงไว้แล้วเกือบครึ่งหนึ่ง

ที่แท้มาร์กรู้เรื่องนี้มาตลอด

เขารู้ตั้งแต่แรกแล้วว่าวันสิ้นโลกกำลังจะมาถึง

เพียงชั่วพริบตา ปริศนาทุกอย่างก็คลี่คลาย

ไม่น่าแปลกใจเลยว่าทั้งที่เขารังเกียจฉันขนาดนั้น ก่อนแต่งงานกลับพยายามหว่านล้อมให้ครอบครัวของฉันทุ่มเงินซื้อคฤหาสน์หลังนี้

พ่อแม่ของฉันมองคนไม่เคยพลาด ตั้งแต่แรกพวกท่านก็ไม่เคยชอบเขาเลย แต่ตอนนั้นฉันถูกความรักบังตาจนไม่ฟังคำเตือนของใคร

สุดท้ายพ่อก็ยอมควักเงินซื้อบ้านหลังนี้ โดยหวังเพียงว่าหลังแต่งงานมาร์กจะปฏิบัติต่อฉันดีขึ้นสักนิด

แต่ความจริงก็คือ ต่อให้ฉันกำลังตั้งครรภ์และตายอยู่หน้าประตูบ้าน เขาก็ไม่เคยมอบแม้แต่ความเวทนาสักเสี้ยววินาทีให้ฉัน

ฉันเคยใช้เลือดเนื้อและชีวิตของตัวเองเป็นเครื่องพิสูจน์มาแล้วว่าซอมบี้เหล่านั้นน่าสะพรึงกลัวเพียงใด

ในเมื่อสวรรค์มอบโอกาสให้ฉันได้เริ่มต้นใหม่อีกครั้ง ครั้งนี้ฉันจะไม่มีวันโง่เขลาและปล่อยให้ตัวเองตายแบบเดิมอีกเด็ดขาด