บทที่ 3

"จัดการซะ"

เขาไม่แม้แต่จะเงยหน้าจากโต๊ะทำงานตอนพูดคำนั้น สองคำ ด้วยน้ำเสียงเดียวกับที่ใช้สั่งย้ายสินค้าหรือสั่งฝังปัญหาสักเรื่อง

"ดันเต้ ฉันท้อง ลูกของคุณ เป็นฝาแฝด"

คราวนี้เขาถึงยอมเงยหน้า แล้วกวาดตามองฉันเหมือนกำลังมองบัญชีที่ขาดทุน "ผมบอกให้จัดการ เดี๋ยวคลินิกของหมอโรมาโนจะติดต่อไป อย่าทำให้เรื่องมันยุ่งยาก อาเรีย ในโลกของผม เด็กคือเครื่องต่อรอง คือตัวประกันที่มีนามสกุลของผม คุณกำลังจะยื่นเป้านิ่มๆ สองเป้าให้ศัตรูของผม"

เสี้ยววินาทีหนึ่ง ฉันเกือบเชื่อว่าเขากำลังปกป้องลูก

แล้วเขาก็พูดต่อ "แล้วคุณก็กำลังผิดสัญญาด้วย" ก่อนจะก้มหน้ากลับไปอ่านเอกสาร

ฉันไม่ได้จัดการ ฉันปฏิเสธ และนั่นคือจุดเริ่มต้นของการลงโทษ เงียบเชียบ เป็นระบบ และเด็ดขาด คีย์การ์ดของฉันเปิดประตูสวนไม่ได้อีกต่อไป พ่อครัวเลิกทำอาหารให้ฉัน เงินรายเดือนยังคงโอนเข้าบัญชี แค่พอให้ไม่มีทนายคนไหนเรียกมันว่าการทอดทิ้งได้ ที่ปรึกษาตระกูลของดันเต้รอบคอบเสมอ

ผู้ช่วยของเขาส่งเงื่อนไขใหม่มาทางอีเมล ฉันต้องหลบให้พ้นสายตาทุกครั้งที่มีธุระของตระกูล และเงินชดเชยของฉันจะถูกหัก เนื่องจาก "ละเมิดเงื่อนไขโดยนัย"

ราวกับการตั้งท้องลูกของสามีตัวเองเป็นอาชญากรรม

ฉันอุ้มท้องลูกแฝดคนเดียว ทุกนัดหมอ ทุกการอัลตราซาวด์ ทุกครั้งที่ลูกดิ้นตอนตีสามซึ่งฉันได้แต่เล่าให้ห้องว่างเปล่าฟัง สัญญารักษาความลับทำให้ฉันบอกใครไม่ได้เลยว่าฉันแต่งงานแล้ว แม่ของฉันโรคสงบและพักฟื้นอยู่ในสถานพยาบาลที่ใช้เงินของเขาจ่าย และฉันไม่ยอมลากแม่กลับเข้าสู่ความหวาดกลัวอีก

ตอนท้องได้ยี่สิบแปดสัปดาห์ ความดันของฉันพุ่งสูงจนเป็นครรภ์เป็นพิษ หมอสั่งให้นอนพักบนเตียงอย่างเคร่งครัด ฉันส่งอีเมลหาดันเต้หนึ่งฉบับ ด้วยความสิ้นหวัง โง่เขลา และยังมีความหวัง

ลูกแฝดอาจคลอดก่อนกำหนด ฉันอาจตาย ฉันคิดว่าคุณควรรู้ไว้

คำตอบมาจากผู้ช่วยของเขาในอีกสามชั่วโมงต่อมา

คุณโมเร็ตติรับทราบข้อความของคุณแล้ว ได้เปิดบัญชีค่ารักษาพยาบาลไว้ที่โรงพยาบาลเมาท์ไซนาย กรุณางดส่งข้อความส่วนตัวเพิ่มเติม

บัญชีหนึ่งบัญชี ไม่ใช่โทรศัพท์ ไม่ใช่แม้แต่ความโหดร้าย เพราะความโหดร้ายยังแปลว่าเขารู้สึกอะไรบ้าง

คืนนั้นฉันนอนอยู่ในความมืด วางมือบนท้อง แล้วให้สัญญากับลูกสาวทั้งสองว่า แม่จะเลิกหวัง แม่จะคลอดลูกออกมา เซ็นเอกสารของเขา แล้วหายไปให้หมดจดจนเขาต้องสงสัยว่าเคยฝันถึงแม่หรือเปล่า

แล้วตอนท้องได้สามสิบสองสัปดาห์ ร่างกายของฉันก็ยอมแพ้บนเตียงคลอด ขณะที่งานแต่งงานระหว่างสามีของฉันกับคามิลล่า รุสโซถูกถ่ายทอดสดให้คนสองล้านคนดู

ที่เหลือคุณก็รู้แล้ว เลือด ตู้อบ ข้อความจากเจ้าสาวของเขา

สิ่งที่คุณยังไม่รู้ คือฉันโทรหาใคร

พ่อของฉันใช้ชีวิตทั้งชีวิตหนีจากนามสกุลของตัวเอง ท่านลบมันออกจากเอกสาร จากประวัติ จากลิ้นของเรา ท่านตายใน "การปล้น" ที่ฉันไม่เคยได้รับอนุญาตให้ถามถึง และสิ่งเดียวที่ท่านบังคับให้ฉันท่องจำ เผื่อวันหนึ่งไม่เหลือทางอื่นอีกแล้ว คือเบอร์โทรศัพท์เบอร์หนึ่ง

เบอร์ของพ่อท่าน

ปู่ของฉันคือนิโคไล วอลคอฟ ปาข่าน หมาป่าแห่งไบรท์ตันบีช ชายที่ห้าตระกูลใหญ่ไม่กล้าเอ่ยชื่อออกเสียง ชายที่องค์กรของเขาทำให้อาณาจักรโมเร็ตติดูเหมือนร้านโชห่วยหน้าปากซอย ยี่สิบหกปีก่อน ลูกชายคนเดียวของเขาตกหลุมรักพยาบาลคนหนึ่ง ปฏิเสธชีวิตในโลกมืด แล้วหายตัวไป และหมาป่าก็ปล่อยเขาไป เพราะนั่นคือสิ่งเดียวที่ลูกชายเคยขอจากเขา

ยี่สิบหกปีที่เขาเฝ้ามองอยู่ห่างๆ รอคอย และไว้อาลัย

และคืนนี้ หลานสาวของเขา ที่เลือดยังไหล ถูกทอดทิ้ง และถือเอกสารเพิกถอนการสมรสที่โมเร็ตติเซ็นมา ได้ร้องขอความช่วยเหลือจากเขาในที่สุด

ตอนเที่ยงคืน ทางเดินหน้าห้องของฉันดังกระหึ่มไปด้วยเสียงรองเท้าบู๊ต

หลายสิบคู่

ฉันเงยหน้าขึ้นจากตู้อบของลูกสาว ขณะที่ประตูถูกผลักเปิดออก และลมหายใจของฉันก็หยุดลง