บทที่ 1

วันที่ลูกสาวฝาแฝดของฉันลืมตาดูโลก สามีของฉันแต่งงานกับผู้หญิงอีกคน

ฉันดูไลฟ์สดงานแต่งของเขาจากบนเตียงคลอด ยอดคนดูสองล้านคน มหาวิหารกลางเกาะซิซิลี เจ้าสาวในชุดขาวที่พ่วงพันธมิตรมูลค่าสี่สิบล้านดอลลาร์มาด้วย และไม่มีใครสักคนบนโลกนี้รู้เลยว่าเจ้าบ่าว ดันเต้ โมเร็ตติ ดอนที่ถูกหวาดกลัวที่สุดแห่งชายฝั่งตะวันออก มีภรรยาอยู่แล้ว

ภรรยาคนนั้นคือฉัน

เลือดของฉันยังไหลไม่หยุด ตอนที่คอมเมนต์ทยอยเด้งขึ้นมา "ราชากับราชินีชัดๆ" "งานแต่งแห่งทศวรรษ" "เจ้าสาวสมบูรณ์แบบมาก"

ลูกสาวทั้งสองของฉันอยู่สุดทางเดิน ตัวเล็กหนักไม่ถึงคนละกิโลครึ่ง กำลังดิ้นรนหายใจทุกเฮือกอยู่ในตู้อบ ขณะที่พ่อของพวกเธอกำลังสวมแหวนลงบนนิ้วของคามิลล่า รุสโซ เพื่อปิดผนึกสนธิสัญญาสงบศึกระหว่างสองตระกูลมาเฟีย

ส่วนการแต่งงานของเราถูกปิดผนึกด้วยเหตุผลที่ต่างออกไป สามปีก่อน ปู่ของดันเต้ที่กำลังจะสิ้นใจได้ทวงหนี้เลือด พ่อผู้ล่วงลับของฉันเคยรับกระสุนแทนชายชราคนนั้น และคำสั่งสุดท้ายของดอนเฒ่าก็แสนเรียบง่าย แต่งงานกับเด็กคนนั้น ปกป้องเธอ และมอบนามสกุลของตระกูลให้เธอสองปี ดันเต้ทำตามเหมือนคนจำใจกลืนยาขม จดทะเบียนที่ศาล ไม่มีพยาน ไม่มีแหวนที่ควรค่าแก่การพูดถึง มีแค่สัญญาฉบับหนึ่ง สัญญารักษาความลับที่หนายิ่งกว่าคัมภีร์ไบเบิล กับห้องรับแขกบนชั้นสามของป้อมปราการที่ฉันไม่เคยได้ก้าวออกไปไหนถ้าไม่ได้รับอนุญาต

สามปีที่ฉันเป็นเพียงวิญญาณในบ้านของราชา ฉันกินข้าวคนเดียว ไม่เคยมีตัวตนอยู่ในรูปถ่ายใบไหน และเมื่อฉันตั้งท้องจากค่ำคืนเมามายคืนเดียวที่เขาคงจำไม่ได้ด้วยซ้ำ เขาเงยหน้าขึ้นจากโต๊ะทำงาน แล้วพูดออกมาแค่สองคำ

"จัดการซะ"

ฉันไม่ได้จัดการ

และตอนนี้ ทั้งที่มีสายน้ำเกลือเสียบแขน ร่างกายฉีกขาดยับเยิน ฉันกลับต้องนอนดูเขาจูบเจ้าสาวคนใหม่ท่ามกลางเสียงโห่ร้องยินดีของคนทั้งโลก

โทรศัพท์ของฉันสั่น เบอร์แปลก

ยินดีด้วยนะที่คลอดลูกครอกนั้นออกมาได้ ยัยผีน้อย ดันเต้ฝากบอกว่าเอกสารเพิกถอนการสมรสจะไปถึงคืนนี้ เซ็นซะเงียบๆ แล้วเธอจะได้หายใจต่อ — ค.ร.

คามิลล่า รุสโซ ราชินีคนใหม่ ส่งข้อความขู่ฆ่าฉันจากงานแต่งงานของตัวเอง

บางอย่างในอกของฉันแตกร้าว ไม่ใช่หัวใจ เพราะหัวใจของฉันกลายเป็นแผลเป็นไปนานแล้ว สิ่งที่แตกคือกรงขัง สามปีที่ต้องเงียบ ต้องทำตัวเล็ก ต้องล่องหน สามปีที่หลงเชื่อว่าถ้าฉันดีพอ เงียบพอ สักวันหนึ่งเขาอาจจะมองเห็นฉันจริงๆ

เขาไม่มีวันมองเห็นหรอก เพราะดันเต้ โมเร็ตติไม่เคยถามเลยสักครั้งว่าฉันเป็นใครก่อนที่พ่อจะเปลี่ยนนามสกุลแล้วหนีออกมาจากบ้านเกิด ไม่เคยถามว่าทำไมดอนที่กำลังจะตายถึงยอมแลกหนี้เลือดกับพยาบาลไร้หัวนอนปลายเท้าที่มีหนี้เงินกู้เรียนท่วมหัว

เขาไม่เคยถามว่าพ่อของฉันหนีอะไรมา

ฉันเช็ดน้ำตา แล้วกดโทรหาเบอร์ที่ฉันเคยสาบานต่อหน้าหลุมศพพ่อว่าจะไม่มีวันโทรหา

ผู้ชายคนหนึ่งรับสายเป็นภาษารัสเซีย ฉันตอบกลับด้วยภาษาเดียวกัน แม้จะขึ้นสนิมแต่ยังไม่แตกสลาย

"บอกคุณปู่ด้วยว่าหลานสาวของท่านจะไม่หลบซ่อนอีกแล้ว" ฉันพูด "บอกท่านว่าคืนนี้ในโรงพยาบาลแห่งนี้ มีผู้หญิงตระกูลวอลคอฟเพิ่มมาอีกสองคน แล้วบอกท่านด้วยว่าพวกโมเร็ตติทำอะไรกับเราทั้งสามคน"

ความเงียบ ก่อนที่เสียงหนึ่งจะดังขึ้น เสียงที่หยาบกร้านราวกรวดและเย็นเยียบราวฤดูหนาว เสียงที่ทำให้รัฐบาลหลายประเทศกระสับกระส่าย และทำให้ห้าตระกูลใหญ่ต้องลงกลอนประตูบ้าน

"อาเรีย" ปู่ของฉันเอ่ย "ปู่รอโทรศัพท์สายนี้มายี่สิบหกปีแล้ว"

เอกสารเพิกถอนการสมรสมาถึงในอีกหนึ่งชั่วโมงต่อมา ฉันเซ็นทุกหน้าโดยไม่อ่านแม้แต่คำเดียว

เพราะดันเต้ โมเร็ตติคิดว่าเขากำลังทิ้งวิญญาณตนหนึ่ง

แต่ความจริงคือ เขาเพิ่งประกาศสงครามกับแบรตวาแห่งตระกูลวอลคอฟ และยื่นทายาทของตัวเองให้พวกเขาไปกับมือ