บทที่ 5 ลอง [NC20+]

ณัชชานั่งคุกเข่าลงที่พื้น เธอปลดกางเกงของเขาออกแล้วดึงลง แก่นกายสีชมพูเด้งขึ้นทันทีที่พ้นจากพันธนาการ เขานั่งลงบนเก้าอี้อีกครั้งหลังจากที่ลุกขึ้นยืนตอนเธอนั่งคุกเข่า ไบรอันมองหญิงสาวอย่างชอบใจ เธอใช้มือเล็กรูดความเป็นชายขึ้นลงระรัว

“Oh my god!” เขาอุทานออกมาเสียงดัง เสียงคำรามของเขาดังขึ้นเรื่อยๆ ณัชชาเปลี่ยนจากมือมาใช้ริมฝีปากครอบครองความเป็นชาย เธอรับรู้ได้ว่าท่อนขาของเขาเกร็งขึ้น มือน้อยลูบคลำความนุ่มหยุ่นใต้ความแข็งแกร่งเล่น เธอช้อนสายตามองเขาอย่างยั่วยวน

“โอ้ว!” ไบรอันร้องค้าง เขาอ้าปากกว้างหน้าแดงเพราะเธอครอบครองความเป็นชายไว้จนมิด ไบรอันไม่สามารถทานทนกับความต้องการของตัวเองได้ ยิ่งเธอดูดเลียยิ่งทำให้เขาแทบบ้า เขาจับศีรษะเธอไว้มั่นแล้วกระแทกกายเข้าหาเป็นจังหวะ เสียงร้องครางดังขึ้นเรื่องจนเป็นเสียงคำรามยามที่เขาปล่อยน้ำสีขาวขุ่นเข้าไปในโพรงปากเธอจนหมดสิ้น

“อ่าส์...”

ไบรอันหายใจหอบสะท้าน ณัชชาเลียริมฝีปากตัวเอง รสชาติของเขาอร่อยไม่เบา เธอกลืนกินไปหมดทุกหยาดหยด ไบรอันหายใจหอบระรัว เขาลุกขึ้นยืนแล้วอุ้มเธอไปที่ห้องนอน เธอรีบเอาแขนโอบรัดรอบคอของเขาเอาไว้

“บอส...” เธอเรียกเขาไว้เพราะตอนนี้เขาวางเธอบนเตียงนุ่มแล้วขึ้นคร่อมร่างบาง ไบรอันก้มลงจูบปากเธออีกรอบ

“ผมรู้... คืนนี้ผมจะหยุดแค่นี้ โอเคไหม” เขากระซิบที่ข้างหู ณัชชาพยักหน้า

“ค่ะ”

“คืนนี้ขอผมนอนกอดคุณนะ ตัวคุณนุ่มนิ่มดีเป็นบ้าเลย” เขาชม ณัชชาหัวเราะ

“ได้ค่ะ” พอเธออนุญาต เขาก็ทิ้งกายลงนอนข้างๆ และสวมกอดเธอไว้แน่น ชายหนุ่มก้มลงจูบหน้าผากหญิงสาว ณัชชากอดเขากลับ ทั้งคู่นอนกอดกันจนกระทั่งเช้า

ไบรอันกลับขึ้นไปที่ห้องของตัวเองในช่วงเช้าตรู่ ก่อนไปทำงานเขาต้องการจะรับเธอไปพร้อมกัน แต่เธอเลือกที่จะไปเองมากกว่าเพราะว่าเธอจะไปทำธุระตอนเช้า แม้ว่าเมื่อคืนนี้เขากับเธอจะสร้างความสุขให้กันและกันแบบหฤหรรษ์ แต่มันยังไม่พอใจสำหรับเขาเท่าไหร่นัก เขาต้องการเธอมากกว่านี้ เขาอยากรู้ว่าเธอจะร้อนแรงมากแค่ไหน

ชายหนุ่มนั่งคิดอะไรระหว่างทางไปทำงานเพลินๆ เรือนร่างของเธอสวยงามไม่มีที่ติ รูปร่างสวยงามสัดส่วนยั่วยวนใจทำให้เขาตบะแตก ไม่ใช่ว่าเขาไม่เคยเจอผู้หญิงสวยมาก่อน แต่เธอเป็นผู้หญิงที่เร้าใจเขามากกว่าคนอื่นๆ เธอเหมือนมีอะไรบางอย่างหลบซ่อนอยู่ภายในชวนให้เขาค้นหาทั้งร่างกายและหัวใจ พอมาถึงที่ทำงานเขากลับพบว่าเธอมาถึงก่อนเขาเสียอีก

“ไหนว่าคุณจะไปทำธุระตอนเช้าไง” ไบรอันเดินตรงเข้าไปถาม เขาไม่ได้ทักทายคนอื่นๆ แต่เลือกที่จะเข้าไปหาเธอก่อนเป็นคนแรก

“ฉันยกเลิกธุระกะทันหันค่ะ” เธอตอบสั้นๆ แล้วหันไปทำงานต่อ ท่าทางของเธอเฉยเมยกับเขาเหมือนเมื่อคืนนี้เรื่องระหว่างเธอและเขาไม่ได้เกิดขึ้น ไบรอันมองเธอไม่วางตา

"เสร็จงานตรงนี้แล้วเข้าไปพบผมในห้องหน่อยนะ ผมมีเรื่องจะคุยด้วย” เขาบอกกับเธอแล้วเดินเข้าห้องตัวเองไปอย่างหงุดหงิด

“วันนี้บอสเราค่อนข้างหงุดหงิดเนอะ นี่เธอไปทำอะไรให้บอสไม่พอใจหรือเปล่า” ปิ่นสุดาเดินเข้ามาถาม ณัชชายักไหล่

“เปล่านี่”

“เอ... ปกติบอสจะอารมณ์ดีนี่นา... ฉันน่ะชอบตอนที่บอสอารมณ์ดี บอสเป็นคนยิ้มหวานมาก เสียดายถ้าฉันไม่มีสามี ฉันจะจีบบอสเป็นคนแรกเลย คนอะไรทั้งหล่อ หุ่นดี นิสัยน่ารัก อบอุ่น” ปิ่นสุดาทำหน้าเคลิ้มฝัน ณัชชาหัวเราะกับท่าทางของเพื่อนร่วมงาน

“คนมีสามีแล้วหมดสิทธิ์ย่ะ ฉันต่างหากที่มีสิทธิ์ เพราะฉันยังไม่มีสามี” เธอกระเซ้า ปิ่นสุดาเบิกตากว้าง

“เธอนี่มันร้ายกาจจริงๆ แต่ถ้าเธอจีบบอสได้ฉันก็เชียร์นะ เธอก็สวย บอสก็หล่อ เหมาะกันดี ถ้าไม่ใช่เธออย่าหวังเลยนะว่าฉันจะหลีกทางให้น่ะ” ปิ่นสุดาทำหน้าตาจริงจัง ณัชชาหัวเราะคิก

“จ้า ขอบพระคุณเธอเป็นอย่างสูงที่ช่วยหลีกทางให้ฉัน ไม่อย่างนั้นฉันต้องกินแห้วแน่ๆ แต่ตอนนี้ฉันขอไปหาบอสก่อน ไม่รู้ว่าหงุดหงิดอะไร จะระเบิดลงใส่ฉันหรือเปล่าก็ไม่รู้” เธอเก็บเอกสารเข้าแฟ้มแล้วลุกขึ้นยืน

“เอาน่า... ฉันเป็นกำลังใจให้ ขออย่าให้เธอโดนด่าแล้วกัน” เพื่อนร่วมงานอวยพร ณัชชาถอนหายใจเฮือกแล้วเดินไปที่ห้องทำงาน ระหว่างทางเดินเธอแอบยิ้มกระหยิ่มอยู่ที่มุมปาก พอถึงหน้าห้องเธอเคาะประตูสองสามครั้ง

“เข้ามา”

“บอสมีอะไรให้ฉันทำเหรอคะ” เธอเข้าไปในห้องแล้วถามทันที ไบรอันเงยหน้าขึ้นมองหญิงสาวอย่างไม่พอใจ

“ไม่มีอะไร” เขาตอบหน้าตาเฉย

“อ้าว...” เธอเผลออุทาน ไบรอันลุกขึ้นยืน เขาเดินเข้าไปหาเธอใกล้ๆ ณัชชาถอยหลังแต่เขารั้งเธอไว้ก่อน สองมือหนาจับต้นแขนเรียวของเธอไว้แน่น

“เย็นนี้ไปกินข้าวกัน” เขาชวน แต่แววตาสีฟ้าน้ำทะเลนั้นแฝงไปด้วยความต้องการอย่างชัดเจน

“เย็นนี้ฉันไม่ว่างค่ะ ต้องขอโทษด้วย”

“ไม่ว่างอีกแล้ว ยูจะไปไหน” เขาเผลอเรียกเธอแบบสนิทสนม ณัชชามองเขาอย่างแปลกใจ แต่ก็ไม่ได้ทักท้วงอะไรออกไป

“ไปฟิตเนสค่ะ ช่วงนี้ฉันไม่ค่อยได้ออกกำลังกาย อึดอัดตัวไปหมด” เธอตอบเลี่ยงไปพร้อมกับแกะมือหนาของเขาออก

“คืนนี้ผมลงไปหาคุณที่ห้องได้ไหม” เขาถามเสียงอ้อน ณัชชาส่ายหน้า

“อย่าเลยดีกว่าค่ะ คืนนี้ฉันไม่สะดวก” เธอปฏิเสธ ทำให้เขาหน้าเจือลง

“ไม่สะดวกนี่... เพราะคุณนัดหนุ่มอื่นไว้หรือเปล่า” เขาถามไปตามตรง ณัชชาอมยิ้มไม่ตอบ เธอทำตาหวานใส่เขาแล้วเดินออกจากห้องไป ทิ้งให้เขาคิดเองเออเองเก็บงำความสงสัยต่างๆ ไว้ภายในใจ

สองสามวันมานี้ไบรอันไม่ได้ใกล้ชิดกับณัชชาอีกเลย เขาแทบจะคลั่งอยู่แล้ว หลังจากที่ได้ลองชิมเรือนร่างงามระหง ในใจเขาได้แต่เฝ้าฝันถึงเธอเสมอทุกเช้าเย็น พอมาถึงที่ทำงานเธอก็เอาแต่ทำงานจริงๆ ไม่สนใจ ไม่ส่งสายตามองเขาเลย จนถึงวันงานแถลงข่าวเปิดตัวบริษัทและการเซ็นสัญญาร่วมงานกับกระทรวงต่างๆ เพื่อจัดทำซอฟแวร์เพื่อการศึกษา ณัชชาแต่งตัวสวยด้วยชุดเดรสสีดำคลุมเข่าและสวมสูททับอีกชั้น เธอสวมรองเท้าส้นสูงปรี๊ด เรียวขาขาวผ่องภายใต้กระโปรงทำให้เขาใจสั่นไหว ไบรอันรวบรวมสติเพื่อที่จะทำงานต่อไปให้เสร็จสิ้น พยายามไม่คิดถึงเรื่องวันวานของเธอ แม้ว่าเธอจะเข้ามาคุยงานกับเขาบ่อยครั้ง

“วันนี้คุณสวยมากกว่าทุกวันนะ” เขาเดินมากระซิบบอกกับเธอก่อนจะขึ้นไปพูดบนเวที ณัชชาขนลุกไปหมด แค่เห็นแววตาที่ทอประกายความต้องการของเขาแล้วยิ่งทำให้เธอใจสั่นไหว

“ขอบคุณค่ะ”

งานแถลงข่าวและเซ็นสัญญาจบลงไปแล้ว ทุกคนในบริษัทช่วยกันเก็บของ ณัชชารีบเคลียร์เอกสารต่างๆ ไบรอันลงไปดูความเรียบร้อยและเอ่ยปากชมพนักงานทุกคน เนื่องจากงานวันนี้ผ่านไปอย่างราบรื่นมีสื่อมวลชนให้ความสนใจจำนวนมาก รวมทั้งบริษัทต่างๆ ที่เข้ามาเป็นพันธมิตรกับบริษัทเขา ถือเป็นการเริ่มต้นที่ไม่เลว

“ณัชชา เสร็จงานหรือยัง” เขาเดินเข้าไปถามเธอที่กำลังเก็บเอกสารอยู่

“ใกล้เสร็จแล้วค่ะ”

“ไปกินข้าวกับผมนะ ผมหิวแล้ว”

“เอ๋...?” เธอเงยหน้ามองเขาอย่างสงสัย จู่ๆ เขาก็มาชวนเธอกินข้าว

“ผมอยากหาเพื่อนนั่งกินข้าวด้วย ช่วงนี้ไม่รู้เป็นยังไง ขี้เหงาผิดปกติ” เขาพูดกระเซ้าเย้าแหย่ พนักงานคนอื่นๆ อมยิ้มไปตามๆ กัน

“ได้ค่ะ”

“วันนี้คุณเอารถมาหรือว่ามากับรถของบริษัท”

“มากับรถของบริษัทค่ะ” เธอตอบแล้วรีบเก็บของต่อ

“ดีเลย ถ้างานเสร็จแล้วไปหาผมที่ล็อบบี้นะ”

“โอเคค่ะ” เธอยิ้ม ปิ่นสุดาเดินมาหาณัชชาแล้วแย่งแฟ้มเอกสารมา

“เธอไปกินข้าวกับบอสเถอะ เดี๋ยวทางนี้พวกฉันจัดการกันเอง” ปิ่นสุดามองแล้วก็หัวเราะเบาๆ อย่างรู้ทันเจ้านายตัวเอง ไบรอันพอใจมาก

“ไม่เป็นไรๆ เหลืออีกนิดเดียว ฉันทำได้”