บทที่ 27 เลือกมาสิครับ

“นั่งลงสิ”

ท่าทางของเขาเรียบเฉยจนเดาทางไม่ถูก แต่หากประเมินตามเหตุการณ์ เธอควรจะทำตามที่เขาบอกอย่างเคร่งครัด

ร่างเล็กเดินช้าไปนั่งลงบนเก้าอี้ตัวเดิมที่ถูกบีบคอก่อนหน้า ถึงตอนนี้ก็ยังไม่กล้าสบตาเขา มาเฟียหนุ่มที่เดินเข้ามาด้วยท่าทางน่ายำเกรง

“เจ็บหรือเปล่า”

เพราะมัวแต่ประหม่านึกถึงเหตุการณ์นั้น รู้ตัวอีกทีเขาก็เข้ามาหยุดอยู่ใกล้ๆแล้ว ไม่พอยังยื่นมือมากะจะสัมผัสตรงรอยช้ำนั้นอีก ทว่าเธอกลับเอนตัวหลบ เป็นสัญชาตญาณที่เจ้าตัวเองยังตกใจ หญิงสาวชะงักลบริมฝีปากที่แห้งผาก ทอดมองเขาพร้อมตวัดมือหวังปกป้องใบหน้า และแน่นอนว่าท่าทางกลัวจนตัวสั่นทำให้เขาหยุด นิ่งงันอยู่พักถึงจะดึงตัวไปยืนหลังตรงเหมือนเก่า

เธอไม่ตอบ แต่เบือนหน้าไปทางอื่น

เหมันต์จึงลากสายตาคมกริบไปยังจุดนั้นเอง เห็นรอยแดงเป็นปื้นเริ่มออกม่วง พรุ่งนี้คงจะเข้มกว่านี้ แค่นั้นก็ได้คำตอบแล้วว่าเธอรู้สึกอย่างไร

“เป็นไข้หรือเปล่า”

เขายังคงถามต่อ และสิ่งเหล่านั้นกำลังจะเรียกน้ำตาของคนถูกถามให้ไหลออกมา ยามนี้สภาพจิตใจของเธออ่อนแอนัก เพียงแค่คำพูดที่ทำให้ใจหวั่นไหวไม่กี่คำก็สามารถทำให้ร้องไห้ได้ เธอถึงได้แหงนหน้าขึ้น และขบริมฝีปากเอาไว้แน่น ไม่ตอบเขาอย่างเคย

เหมันต์เห็นเช่นนั้นจึงถอนหายใจพรืด เบี่ยงปลายเท้าไปยังทิศอื่นและเดินหาย ไปหยิบกระปุกยา จากนั้นก็ถือกลับมาหาเธอ

“ทาซะ”

ดวงตาคู่หวานชำเลืองมองเล็กน้อยก็ลากกลับไปยังที่เดิม

“ไม่เป็นไรค่ะ”

“บอกให้ทา”

ทว่ากลับได้มาเป็นเสียงทุ้มเข้ม เขาบังคับกันอีกแล้ว เธอที่กำลังสะอื้นไห้ น้ำตาจะไหลอยู่รอมร่อ จึงหยิบมันมาเปิดฝาอย่างเชื่อฟัง หากแต่มือสั่นเทาถึงได้ทาอย่างยากลำบาก แถมมองไม่เห็น จุดที่ทาจึงถูกตำแหน่งบ้างไม่ถูกบ้าง โดยไม่มองหน้าเขา

เธอโกรธเขาแล้ว และเกลียดเขามากด้วย

“ทาเสร็จจะได้สวมไอ้นี่ต่อ”

ลลิสาหันขวับให้กับประโยคนั้นพร้อมเสียงดังเกร็กของสลักที่ถูกกดเข้าไปเป็นการสาธิตลองดู จากนั้นก็ปลดออกใหม่ เพื่อเตรียมการสวม

“อะ อะไรคะ”

“ของเล่นชิ้นใหม่”

เขายิ้มอ่อนๆอย่างชอบใจ แต่ดวงตาสาวเจ้าไหววูบ มองสิ่งนั้นพลางกลืนน้ำลายลงคอ เธอรู้มันคือระเบิดที่เขาพูดถึงเมื่อตอนกลางวัน

“อย่านะ”

ใบหน้าของเธอชาวาบกลางอกแสบร้อน มือที่สั่นอยู่แล้วยิ่งทวีคูณเข้าไปอีก นาทีนี้เธออยากจะหนีไปให้ไกล หรือไม่ก็ตายไปเลยจริงๆ แต่จะตายด้วยวิธีไหนนี่สิปัญหา และดูเหมือนว่าคนตรงหน้าไม่ได้อยากให้เธอตายแล้ว แต่อยากจะเล่นสนุกกับเธอแทน

“อย่าอะไร”

เขาเลิกคิ้วสูงโน้มตัวเข้ามาหา เธอเอนหลังเบี่ยงหลบอัตโนมัติ

“ไม่เอานะ”

“ไม่เอาอะไร”

“อินเวร์โน”

“ดูท่าทางคุณจะชอบชื่อของผมนะ” เจ้าของใบหน้าหล่อเหลาอมยิ้ม “ลองเปลี่ยนโทนเสียงเป็นแบบอื่นดีไหม”

เขาหมายความว่าไง?

ลลิสามองคนตรงหน้าด้วยสายตาผิดหวังและหมดหวัง เธอไม่อยากจะขอร้องอะไรเขาเลย เพราะยิ่งทำก็เหมือนยิ่งกระตุ้นให้เขาได้ใจ คนตรงหน้ามันโรคจิต เป็นเรื่องเดียวที่เธอเพิ่งรู้และคาดไม่ถึง

“ว่าไง”

ดวงตาคู่สวยหรี่แคบ กำลังประมวลผลต่อคำถาม ที่ยังไม่รู้ซ้ำเขาถามอะไร เมื่อยังไม่เข้าใจเธอจะตอบถูกไหมก่อน

“สาไม่เข้าใจที่คุณพูด”

แต่ดูท่าคงหนีไม่พ้นเรื่องอยากให้ไปเป็นนางบำเรอ

“นอนกับผม”

นั่นไง!

ร่างเล็กกลั้นหายใจ ยืดตัวตรง หลังลากสายตามามองเขา

“ทำไมถึงอยากนอนกับสานัก”

กัดฟันกรอด

“ทำไมนะหรือ” แต่ดูเหมือนว่าคำถามของเธอจะเป็นชนวนเหตุให้เขาแค่นหัวเราะ ฟังแล้วมันตลกตรงไหน นี่คือความทุกข์ของเธอ และต่อไปจะกลายเป็นความเศร้าของเธอ “คุณเป็นเมียผม ทุกอย่างก็จะง่าย”

“ง่ายยังไง”

“อันดับแรกเลย คุณทำผมเสร็จง่ายๆ อันดับ..”

“หยุดนะ!”

“หึ...”

เหมันต์กระตุกยิ้ม มองดวงตาคู่สวยนั้นกำลังขึงขึ้นอย่างโกรธจัด มองเข้าไปในตาลึก เพียงแค่เห็นความอวดดีนั้นถึงกับขบกรามกรอด ฉวยข้อมือของเธอแล้วกระชากจนเกือบจะตกเก้าอี้

“โอ๊ยเจ็บ!”

“ฟังให้ดี ผมจะไม่พูดเล่นแล้ว”

“..........”

“สาเหตุที่ทำให้ผมมาถึงที่นี่มันสำคัญมาก มันคือชีวิตของผมทั้งชีวิต ผมสามารถตายได้โดยไม่เสียดายมัน อนาคตมีเพียงหนึ่งเดียวคือการล้างแค้น ดังนั้นตราบใดที่ผมยังหายใจอยู่ หมายความว่าไม่มีใครสามารถหยุดได้ ผมจะตามล่าพวกมันทุกคน และตอนนี้..พ่อของคุณอาจจะเป็นหนึ่งในนั้น”

“ฮะ!..”

“เพราะงั้นจะทำอะไรก็นึกถึงพ่อให้มากๆ ..นะครับ คุณหนูสา ลูกสาวคนเดียวของท่านทูต”

ประโยคหลังเขาตบแก้มเธอเบาๆรัวๆ ราวกับกำลังเรียกสติ คนที่ไม่มีสติ และนิ่งค้างไปแล้ว

ลลิสาเบิกตาค้าง สองหูของเธอได้ยินทุกอย่างชัดเจนดีก่อนจะดับไป และทุกอย่างที่ว่ามันบีบหัวใจเธออย่างหนัก ไม่ใช่เพียงน้ำตาที่ไหลลงมาเป็นทางทั้งที่พยายามฝืนไว้ แต่ลำคอของเธอด้วย นอกจากภายนอกที่เจ็บปวด ภายในกลับเจ็บปวดยิ่งกว่า ตอนกลืนน้ำลายลงคอและพบว่ามันได้กลายเป็นหินบาดลึก หลังเขานั้นพูดจบไปแล้ว

เลวที่สุด!

เขาบังคับให้เธอเลือก

เกร็ก!

มาหลุดจากภวังค์อีกทีก็ตอนได้ยินเสียงสลัก สร้อยคอสั่งทำพิเศษที่มีระเบิดขนาดเล็กแฝงอยู่ ซึ่งเขาใช้จังหวะกำลังหลับในนั่งตัวแข็งทื่อสวมให้เธอ

“ฝากเอาไว้ก่อนละกัน” ไม่พอ แทนที่เขาจะเห็นใจน้ำตาที่ไหลลงมาอาบสองแก้มนั้น กลับปาดมันทิ้งอย่างหยาบโลน พร้อมยกยิ้มให้ “ไม่ต้องกลัว มันจะทำงานเฉพาะวันที่คุณดื้อ”

“ฮึก..”

“คนดี.. เลือกมาสิครับ จะเป็นนกต่อ หรือว่า..เมีย”