บทที่ 20 งั้นก็แปลว่าเธอไม่ธรรมดา

กลางดึกในคืนหนึ่ง ร่างสูงเดินออกมาจากบ้านพักตากอากาศสู่โกดังใกล้เคียงเพื่อตรวจดูอาวุธลับอีกรอบ อันที่จริงประเด็นหลักไม่ใช่แค่เรื่องนี้ มีข่าวจากคานโลแจ้งถึงเขาเกี่ยวกับเพื่อนสนิทของเชลย สตรีนางหนึ่งที่เขาอยากได้มาเป็นคู่นอนแต่ถูกปฏิเสธอย่างไม่ใยดี กำลังเจาะเบาะแสลึกเข้ามา และเหมือนว่ามีโอกาสจะเจอด้วย

“ผมสืบมาคร่าวๆแล้วครับ เป็นคนที่มีอิทธิพลระดับหนึ่งของประเทศ”

“แค่มันคนเดียวหรือ”

“ทั้งคู่ครับ เบาะแสว่าเธอหายไปในงานหน้ากากเวนิสก็สันนิษฐานกันว่าน่าจะถูกลักพาตัว หากมีการแจ้งตำรวจปกติผมคงจัดการไปแล้ว ไม่ส่งข่าวมาถึงนายให้หัวเสียแบบนี้แน่ แต่ฝ่ายนั้นมันเลือกที่จะตามเรื่องนี้เอง ไม่ยุ่งเกี่ยวกับตำรวจเลย ประเด็นคือสืบคืบหน้าด้วย น่าสงสัยว่ามันจะไม่ใช่คนขาวสะอาด คงทำธุรกิจสีเทา มีเส้นสายเหมือนกันกับเรา เผลอๆอาจวงการเดียวกัน”

“มันเป็นใคร”

“เป็นเพื่อนสนิทของคุณลลิสา ชื่อว่าอาคีรา ส่วนอีกคนก็ใช่ย่อยครับ ถึงพ่อของมันจะตาย เป็นข่าวใหญ่โตเมื่อไม่นานมานี้และไม่มีใครสืบทอดอาชีพนี้ต่อ แต่ตระกูลที่คลุกคลีกับภูมิศาสตร์ของประเทศ ผมเดาว่าอาจมีสิทธิ์รู้เรื่องของนายเมื่อครั้งอดีตด้วย..”

“เรื่องของกู?”

“ใช่ครับ สมัยเกิดเรื่อง พ่อของมันสั่งให้หลายหน่วยงานติดตามคดีนี้ รับปากผ่านสื่อมวลชนอย่างดีว่าจะตามให้ได้ แต่พอได้ส่วยจากฝั่งตรงข้าม ก็ล้มเลิกไป”

“หึ..”

ดวงตาคมกริบหรี่แคบเป็นเสี้ยวพระจันทร์ขณะฟังการรายงานของลูกน้องคนสนิทอย่างตั้งใจ ขยายกว้างตอนได้ยิน

“พ่อมันเป็นนักการเมือง?”

“ครับ”

“งั้นก็แปลว่าผู้หญิงคนนี้ไม่ธรรมดา ถึงมีเพื่อนสนิทระดับคนชั้นสูงได้?”

“จะให้ผมสืบประวัติของเธอให้ลึกกว่านี้ไหมครับ เผื่อเป็นภัยต่อเราภายหลังจะได้ป้องกันได้”

“อืม มึงไปสืบมา เอาให้หมดตั้งแต่เธอยังไม่เกิด”

“รับทราบครับนาย”

“แล้วเรื่องผู้จัดการของยัยนั่น ไปถึงไหน”

“ทางเราเจอตัว จะพาตัวมาแล้วครับ แต่กลับถูกแย่งไปโดยคนที่ชื่ออาคีรานี้เหมือนกัน เหมือนว่ามันจะรู้เบาะแสจากคนนี้”

“โทรศัพท์นั่นสินะ”

“ครับ เรื่องนั้นไม่ต้องห่วง นายไม่เคยเปิดเผยตัวตน อีกอย่างตอนโอนเงินก็ใช้บัญชีอื่น”

ก่อนหน้านี้เหมันต์สืบประวัติของเธอเพียงคร่าวๆ เกี่ยวกับการทำงานของเธอเท่านั้น ไม่ได้เจอะลึกไปถึงรากฐานตระกูล ข่าวคราวว่ามีการสืบหาตัวเธอราวกับต้องพลิกแผ่นดิน ซึ่งเรื่องแดงเร็วกว่าคนปกติ นั่นก็หมายความว่าโทรศัพท์ของเธอช่วงเวลาของการทำงานจะถูกติดตามอยู่ตลอด พอเห็นว่าผู้จัดการของเธอหนีออกนอกประเทศ สิ่งนี้ถึงได้เข้าหูครอบครัว และรู้ถึงหูเพื่อนสนิท

คนหายไปทั้งคนไม่แปลกที่จะถูกตามหา แต่ที่แปลกคือคนที่ตามหาไม่ขอความร่วมมือจากตำรวจแม้แต่คนเดียว

“เราจะชะล่าใจไม่ได้ เกิดมันเจาะเข้ามาใกล้ ถึงไม่เจอตัวลลิสา แต่มันจะทำให้การทำงานของเราลำบาก”

“........”

“ส่งคนไปตามดูพวกมัน อย่าให้เจาะเข้ามาได้เร็วเกิน อย่างน้อยก็ให้เสร็จงานนี้ก่อน แต่ถ้ามันเสือกมากนัก มึงก็เล่นกับมันสักหน่อย เอาแค่เจ็บ ไม่ต้องถึงกับตาย เราจะฆ่าเฉพาะคนที่เราล็อคเป้าเอาไว้ คนอื่นที่ไม่เกี่ยวหลีกได้หลีก”

“ครับ”

ทันทีที่คานโลก้มหัวให้ เขาก็เดินออกมาโดยไม่หันกลับไปมอง ดูก็รู้เจ้าของแผ่นหลังนั้นตึงเครียดแค่ไหน ไม่ใช่แค่เรื่องว่าจะเกิดอุปสรรคขวากหนามเลือนราง ระหว่างดำเนินจัดการตามแผนการที่วางไว้ คือฆ่าล้างแค้นศัตรูที่มันฆ่าล้างตระกูลของเขา ทว่าเป็นเรื่องของเธอด้วย นางแบบคนนั้นที่ตกมาเป็นเชลย ไม่รู้ทำไม แค่คิดว่าจะถูกทวงคืน เพียงแค่นั้นเขาก็รู้สึกหงุดหงิดแล้ว

เหมันต์เดินมาเรื่อยๆจนถึงห้องหนึ่งที่จะต้องเดินผ่าน และในนั้นมีตัวต้นเหตุทำให้เขาหัวเสียนอนอยู่ ขาแกร่งหยุดชะลอช้าอัตโนมัติ และยืนนิ่งอยู่พักทั้งที่สมองไม่ได้สั่ง

หลายวันมานี้เขาไม่ได้เจอเธอ เนื่องจากมัวแต่ยุ่งอยู่กับการเตรียมการ มีแต่คานโลเท่านั้นที่ถูกใช้งานให้เอาเสบียงมาให้ แต่ก็ไม่ได้สั่งให้มารายงานเขา เพราะเขาไม่ได้อยากรู้เรื่องที่มันไม่สำคัญ จนบางคราก็ลืมไปเลยว่ามี เชลยสาวสวยรูปร่างน่าฟัดนอนอ่อยอยู่ที่นี่

แอด..