ตอนที่ 7 งานหมั้น

โคมไฟคริสตัลแสงสีขาวนวลในโรงแรมหรูระดับห้าดาว ที่ส่องสว่างกระทบม่านบางสีหวานที่ถูกจัดตกแต่งไว้อย่างประณีต ดอกไม้สดสีหวานหลากหลายชนิดที่ถูกปักประดับอยู่ที่ฉากด้านหลัง ส่งกลิ่นหอมอ่อน ๆ ลอยปะปนในอากาศทั่วทั้งห้องจัดเลี้ยง บวกกับเสียงสนทนาและเสียงหัวเราะเบา ๆ ที่ประสานกันอยู่เป็นระยะ ในพิธีหมั้นหมายระหว่างนักธุรกิจหนุ่มรูปหล่อไฟแรง ทีชานนท์ ศตพิพัฒน์ และหญิงสาวทายาทเพียงหนึ่งเดียวของนายกิตติผู้ล่วงลับ ธิดาวดี วงศ์พิกุลรัตน์

พิธีถูกจัดขึ้นอย่างเรียบง่าย แต่ให้ความรู้สึกอบอุ่นในบรรยากาศที่เป็นกันเอง เพราะมีเพียงครอบครัวและคนสนิทเพียงเท่านั้นที่มาร่วมเป็นสักขีพยาน ราณีนั่งอยู่บนเก้าอี้นวมใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มแห่งความสุข สองหนุ่มสาวคู่หมั้นหมาย นั่งพับเพียบอยู่บนพรมสีงาช้างด้านหน้า

ธิดาวดีสวมชุดเดรสไหล่เฉียงสีชมพูเบจ จับจีบเป็นช่อดอกไม้ที่ไหล่ ปักลายเส้นสลับกับมุกอย่างสวยงาม กระโปรงบานพองแต่งจีบยาวคลุมเข่า ผมยาวถูกเกล้าแบบเรียบง่าย เก็บผมม้วนไว้ท้ายทอย เน้นใบหน้าสวยให้โดดเด่น

ทีชานนท์คอยลอบมองใบหน้าเธออยู่เป็นระยะ ถึงแม้พิธีหมั้นครั้งนี้จะไม่ได้เกิดขึ้นจากความรัก แต่เธอก็มีรอยยิ้มบาง ๆ เจืออยู่บนใบหน้าเสมอ ผิดกับราณี และเพื่อนสาวทั้งสองของเธอ นับดาวและเขมจิราที่ใบหน้าเปื้อนไปด้วยรอยยิ้มจนหุบแทบไม่ลง

“โตแล้วตั้งรู้จักวางตัว” คำพูดของผู้เป็นพ่อที่บอกเธออยู่เสมอขณะยังมีชีวิตอยู่

เข็มนาฬิกาชี้เวลาตามฤกษ์ดี กล่องกำมะหยี่สีเข้มในมือของทีชานนท์ก็ถูกเปิดออก เพชรเม็ดงามส่องประกายวิบวับเล่นแสงอวดความหรูเลอค่าของตัวมันเอง ดึงดูดทุกสายตาให้หันมามอง ก่อนที่จะถูกบรรจงสวมลงที่นิ้วนางข้างซ้ายของธิดาวดี แสงแฟลชจากช่างภาพมืออาชีพสะท้อนวิบวับจนแสบตา ก่อนพิธีจะจบลง และต่อด้วยการถ่ายภาพความทรงจำนี้เก็บไว้

“ยินดีด้วยนะผึ้ง”

“ยินดีด้วยนะคะพี่นนท์”

คำอวยพรจากสองเพื่อนสาวนับดาวและเขมจิรา ที่ดูเหมือนจะสดใสกว่าเจ้าของงาน

“พี่นนท์มาถ่ายรูปกันเร็ว” นับดาวลากญาติผู้พี่มาร่วมเฟรมถ่ายภาพมุมนั้นมุมนี้จนเป็นที่พอใจ ก่อนจะอัพลงโชเชียลกับแคปชั่นแสดงความยินดีกับเพื่อนรักด้วยรอยยิ้มสดใส

อีกมุม คือ ทีชากรณ์ที่เมาหัวราน้ำและไม่ยอมมาร่วมงาน ขลุกอยู่ร้านเหล้าตลอดทั้งคืนจนถึงเช้า

ทันทีที่กิ่งฉัตรเปิดเข้าไปในห้องพักผ่อนของภาคินก็ต้องย่นจมูกใบหน้าเหยเก กับกลิ่นแอลกอฮอล์ที่ชวนเวียนหัวอบอวลอยู่ในนั้น พร้อมกับร่างของชายหนุ่มที่นอนแผ่หลาอยู่กับพื้น อย่างคนหมดอาลัยตายอยากในชีวิต

“แกจะเมาทุกวันเลยหรือยังไงฮะตาคิน” น้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความหงุดหงิด ภาคินปรือตาขึ้นมาเพียงเล็กน้อย ก่อนจะปิดลงเหมือนไม่ได้ยินสิ่งที่ผู้เป็นแม่กำลังพูดอยู่

“แกโตแล้วนะไม่ใช่เด็ก ๆ อยู่กับความจริงได้แล้ว”

“เห็นหรือยังว่าหล่อนไม่ได้รักแกจริงเลยสักนิด” จากสภาพที่เป็นอยู่ของผู้เป็นลูกก็เดาได้ไม่ยากว่าสาเหตุมาจากอะไร

“แล้วแกจะมานั่งมานอนเสียใจให้มันได้อะไรขึ้นมา กับผู้หญิงเห็นแก่เงินแบบนั้น” ภาคินพ่นลมหายใจเสียงดังเมื่อสิ่งที่กิ่งฉัตรพูดนั้น คือคำพูดที่เขาไม่อยากได้ยิน

“เลิกกับแกแค่ไม่กี่วันก็หมั้นแล้ว...หึ...แม่ดูคนไม่ผิดเลยจริง ๆ ผู้หญิงอย่างหล่อนไม่เหมาะสมกับแกเลยสักนิด”

“คุณแม่ต่างหากที่บีบเธอ” ภาคินพยุงร่างลุกขึ้นนั่งคอตก

“นี่...ตาคิน” กิ่งฉัตรแว้ดเสียงแหลม

“ผมรักผึ้ง ถึงคุณแม่จะให้ผมหมั้นหรือแต่งกับใครเพื่ออะไรก็แล้วแต่ ผมก็จะยังรักผึ้ง และไม่มีวันเลิกรัก คุณแม่อยากทำอะไรกับชีวิตผมก็ทำไปเลย แต่ยังไงผมก็ไม่มีวันหยุดรักผึ้ง”

“ดี...งั้นแกก็เตรียมตัวให้พร้อมก็แล้วกัน เพราะฉันจะจัดงานหมั้นให้แกกับหนูแพรเร็ว ๆ นี้แน่” ก่อนจะกระทืบเท้าเดินออกห้องไป

ทีชานนท์เงยหน้าขึ้นจากแฟ้มเอกสารตรงหน้า เมื่อประตูห้องทำงานถูกเปิดเข้ามาโดยพลการ พร้อมกับร่างของวิยาดาที่ตรงเข้ามาหาเขาด้วยใบหน้าที่บ่งบอกความไม่สบอารมณ์ของหล่อน พร้อมกับร่างของผู้ช่วยภูริศที่วิ่งตามเข้ามาติด ๆ

“ขอโทษครับบอส” ภูริศค้อมศีรษะเป็นการรับผิดที่ไม่สามารถห้ามวิยาดาไว้ได้ ทีชานนท์ยกมือขึ้นส่งสัญญาณบอกผู้ช่วยว่าไม่เป็นไร ก่อนภูริศจะปลีกตัวเดินออกห้องไป ทีชานนท์ยกมือขึ้นกอดอกและตวัดสายตามามองผู้มาเยือนที่ไม่ยอมพกมารยาทมาด้วย

“นนท์หมั้นกับใคร?” หล่อนเปิดประเด็นถาม เมื่อยืนอยู่ตรงหน้าเขา

“วิไม่เคยเห็นนนท์คบใครเลย อยู่ดี ๆ ก็มีงานหมั้นมาได้ยังไง วิไม่เห็นรู้เรื่องมาก่อนเลยว่านนท์จะหมั้น”

“ที่ผมไม่ได้บอกคุณเพราะเราไม่ได้เป็นอะไรกัน”

“นนท์” เสียงแหลมแว้ดขึ้นทันที

“ทีหลังอย่าพรวดพราดเข้ามาแบบนี้อีกนะวิ เดี๋ยวเด็ก ๆ จะหาว่าคุณไม่มีมารยาท”

“นนท์” เสียงแหลมที่สูงขึ้นอีก หัวคิ้วย่นเข้าหากันคางบิดเบี้ยวไปมา ทีชานนท์ช้อนสายตาขึ้นมองวิยาดาที่หายใจถี่ ๆ แบบกำลังควบคุมตัวเองอยู่ ก่อนจะเดินมานั่งที่เก้าอี้ตรงหน้าเขา

“วิแค่สงสัยเท่านั้นล่ะค่ะ วัน ๆ คุณก็ทำแต่งานไม่เคยเห็นใครไปมาหาสู่กับคุณเลยสักครั้ง ถ้าคุณหมั้นเพราะความจำเป็นวิก็เข้าใจได้ แค่ให้คุณบอกความจริงวิเท่านั้นก็พอ” วิยาดาเสียงอ่อนลง คงไม่พ้นราณีเป็นแน่ที่จัดแจงเรื่องพวกนี้ให้กับเขา ก็แน่ล่ะ ว่าที่แม่ผัวที่ไม่ชอบหน้าหล่อนเอาเสียเลยนี่นา

ทีชานนท์ผ่อนลมหายใจทิ้งด้วยขี้เกียจจะอธิบาย ไม่ว่าเขาจะพูดสักร้อยสักพันครั้ง หล่อนก็ยังดื้อดึงจะสานสัมพันธ์ต่อท่าเดียว

“อะไรนะคะ?”

“ให้ฉันไปช่วยงานที่บริษัทของคุณงั้นเหรอ?” ธิดาวดีขมวดคิ้วเข้าหากันเมื่อได้ฟังคำพูดของทีชานนท์

“ใช่...ช่วงนี้ที่นั่นยุ่งมาก ภูริศแทบไม่ได้หยุดเลย ทั้งงานนอกงานใน ส่วนที่นี่ภูริศจะหาคนมาช่วยดูอีกที คุณไม่ต้องไปทุกวันก็ได้ สัปดาห์ละไม่กี่ครั้งเอง” เขาอธิบายเรียบ ๆ ทั้งนำเสียงและสีหน้า

“คุณเลือกเอาละกันว่าจะขอเงินเดือนเพิ่มหรือให้ลดดอกเบี้ย”

“ดอกเบี้ยอะไร?” ธิดาวดีขมวดคิ้วถาม

“บ้านไง”

“บ้านอะไร?” หัวคิ้วหญิงสาวที่ยังไม่คลายออกจากกัน

“ก็บ้านคุณไง...บ้านที่ผมซื้อคืนให้คุณ”

“อย่าบอกนะว่าคุณคิดว่าหมั้นแล้วหนี้จะเป็นศูนย์ มันมีแค่ในนิยายเท่านั้นแหละ ผมไม่ได้ใจดีขนาดนั้น” ธิดาวดีจ้องหน้าเขาไม่เชื่อในสิ่งที่เพิ่งได้ยินเมื่อครู่ เขาซื้อบ้านที่กำลังจะถูกยึดคืนมาให้เธอ แต่นำมาคิดเป็นดอกเบี้ยอย่างนั้นเหรอ

“แต่คุณป้าบอกว่า...”

“ไม่เกี่ยวกับคุณแม่” ทีชานนท์พูดสวนขึ้น

“เงื่อนไขของคุณแม่คือให้ผมหมั้นและแต่งงานกับคุณ แล้วมารักษาบริษัทที่กำลังป่วยอยู่ตอนนี้ไง โดยที่คุณก็ยังเป็นหุ้นส่วนเหมือนเดิมไม่เสียอะไรไปเลย แต่ผมสิ...คุณว่าผมได้อะไรจากเรื่องนี้?” เขาแบมือออกทั้งสองข้างและยักไหล่

“ไม่มี” เสียงสูงตอบเอง ยกคิ้วขึ้นยิ้มมุมปากน้อย ๆ เหมือนเป็นการเยาะเย้ยตัวเองที่กำลังตกที่นั่งลำบากอยู่แบบนี้ โดยไม่สามารถหลีกเลี่ยงได้เลย พร้อมกับหัวเราะเบา ๆ ในลำคอ

“เนื้อไม่ได้กินหนังไม่ได้รองนั่งเอากระดูกมาแขวนคอไง” ท่าทียียวน และเหมือนเป็นการตอกย้ำว่าเธอคือต้นเหตุสินะ

“และเงินที่ไถ่บ้านคืนมาให้คุณ ก็เงินผมไม่ใช่เงินคุณแม่”

“งั้นฉันขอดูสัญญาค่ะ” ธิดาวดีโพล่งออกไปทันที นึกอยากจะอ้างอะไรก็อ้างได้อย่างนั้นเหรอ

“ได้อยู่แล้ว” ทีชานนท์พูดเสียงเรียบ ธิดาวดีแบมือยื่นไปตรงหน้าเขา

“ไม่ใช่ตอนนี้ เดี๋ยวให้ภูริศเอาไปให้”

ธิดาวดีกวาดสายตาอ่านเอกสารสัญญา ตามตัวอักษรทุกบรรทัดอย่างตั้งใจ โดยมีภูริศยืนกุมมืออย่างสำรวมอยู่ข้างโต๊ะ รอให้รายละเอียดเพิ่มเติมในหัวข้อที่เธอสงสัยตามคำสั่งของประธาน

สัญญาทาสชัด ๆ บ้าบอคอแตก หญิงสาวคิดในใจ พร้อมทั้งหยิบปากกาสีแดงกากบาทขีดทับในหัวข้อที่เธอไม่เห็นด้วย และยื่นแฟ้มกลับให้ภูริศ ผู้ช่วยหนุ่มนำแฟ้มกลับไปหาประธานอีกครั้ง และกลับมาพร้อมสัญญาฉบับใหม่ส่งให้ธิดาวดี หญิงสาวใช้หมึกสีแดงขีดทับข้อที่ไม่เห็นด้วยและส่งกลับให้เขาอีกเช่นเคย และเป็นอยู่แบบนี้หลายรอบ

“บอสให้ผมเชิญคุณน้ำผึ้งมาที่ห้องบอสดีไหมครับ?” เมื่อเห็นว่าสัญญาฉบับนี้คงหาข้อยุติได้ไม่ง่าย เมื่อสองเจ้านายหนุ่มสาวไม่ยอมหันหน้าเข้าหากัน และยิ่งไปกว่านั้น บอสของเขากลายเป็นคนใจเย็นและเรื่องมากแบบนี้ไปตั้งแต่เมื่อไหร่กัน

ก๊อก ๆ

เสียงเคาะที่หน้าประตูพร้อมกับร่างของธิดาวดีที่เดินเข้ามาด้านใน และนั่งลงเก้าอี้ด้านหน้าทีชานนท์ โดยไม่รอให้เขาเชิญ มองหน้าชายหนุ่มด้วยท่าทีเรียบเฉย แต่เดาได้ไม่ยากว่าหล่อนไม่สบอารมณ์อย่างรุนแรง นี่คงไม่ชินกับการถูกขัดใจมาตั้งแต่เด็กแล้วสินะ ทีชานนท์คิดในใจ

ธิดาวดียื่นมือไปที่หน้าภูริศขอแฟ้มสัญญาจากเขา ผู้ช่วยหนุ่มยื่นให้ทันที เธอกางออกตรงหน้าทีชานนท์ และสงครามน้ำลายก็เริ่มขึ้นทันที ภูริศที่เริ่มเห็นท่าไม่ดีกำลังจะปลีกตัวเดินออกมา

“คุณภูริศอยู่ตรงนี้ล่ะค่ะ” ขาที่กำลังจะก้าวหยุดกึกอยู่ตรงนั้นตามคำสั่ง

“ครับ” และยืนนิ่งต่อไป

“คุณแค่ตกลงไปช่วยงานผมที่บริษัทใหญ่ และทำหน้าที่คู่หมั้นของคุณให้ดีก็พอ คุณแม่จะได้ไม่ต้องมายุ่งวุ่นวายกับผมอีก ผมจะเพิ่มเงินเดือนให้คุณสามเท่า และไม่คิดดอกเบี้ยเรื่องบ้านกับคุณ”

ทีชานนท์สรุปให้หลังจากตอบโต้กันอยู่สักพักแต่ก็ยังหาข้อยุติไม่ได้

“จริง ๆ แล้วคุณไม่ได้อยู่ในสถานะที่จะมาต่อรองด้วยซ้ำ แต่ผมก็ยอมถอยให้ตั้งหลายก้าว”

มันก็จริงอย่างที่เขาพูด แต่จะให้เธอก้มหัวให้เขาทุกอย่างกับสัญญาที่ไม่เป็นธรรมนั้นคงไม่ใช่ธิดาวดีแน่นอน หญิงสาวนิ่งฟังอยู่พร้อมกับควบคุมตัวเองไปด้วย บางครั้งการปล่อยให้อารมณ์อยู่เหนือเหตุผลจนขาดสติก็ไม่ใช่เรื่องดี และตอนนี้อารมณ์ของเธอก็พุ่งขึ้นสูงจนเกือบถึงขีดแดงแล้ว ก่อนจะดึงสติตัวเองกลับมา

“ก็ได้ค่ะ”

“ฉันจะไปช่วยงานคุณที่บริษัทใหญ่ และทำหน้าที่คู่หมั้นของคุณให้ดี แต่ฉันขอเงินเดือนเพิ่มเป็นห้าเท่า ส่วนเงินซื้อบ้านฉันจะผ่อนให้คุณปีละสองครั้ง และคุณจะไม่คิดดอกเบี้ย” ในเมื่อเขาหน้าเลือดกับเธอก่อน เธอก็ต้องปกป้องตัวเอง

“ได้...ตามนั้น” ทีชานนท์หันไปมองหน้าภูริศ

“ครับบอส” รับแฟ้มจากธิดาวดีและเดินออกห้องไป พร้อมกับเสียงถอนหายใจเฮือกใหญ่อย่างโล่งอก