บทที่ 1

เช้าวันแรกของการเข้ารับตำแหน่งปลัดอำเภอพรรณนา โจ จรัญชัย บุญมาลา ปลัดหนุ่มวัย 32 ปี เดินทางมาถึงที่ว่าการอำเภอแห่งใหม่ หลังจากได้รับคำสั่งย้ายมาปฏิบัติหน้าที่ได้เพียงไม่กี่วัน โจเป็นชายหนุ่มรูปร่างสูง ผิวเข้มแดด บุคลิกคล่องแคล่วดุดันแต่พูดจาเรียบร้อยตามแบบข้าราชการรุ่นใหม่ เขามีชื่อเสียงเรื่องความซื่อสัตย์และไม่เกรงกลัวอิทธิพลใดๆ ในพื้นที่ ทำให้ผู้ใหญ่ในจังหวัดคาดหวังว่า เขาจะเป็นกำลังสำคัญในการฟื้นฟูภาพลักษณ์ของอำเภอพรรณนา ที่เต็มไปด้วยปัญหาอันธพาลท้องถิ่นและเรื่องยาเสพติด ทางผู้ใหญ่ให้เขาพักในตัวจังหวัดก่อนหนึ่งอาทิตย์เพื่อให้เขารับมอบงานจากท่านผู้ว่า

วันนี้ก็ถึงกำหนดครบหนึ่งอาทิตย์ โจจึงเดินทางจากอำเภอเมืองมาถึงอำเภอพรรณนาด้วยรถหลวงสีเทาคันเก่า สายตาเขากวาดมองรอบตัว ถนนสายเล็กที่มีต้นโพธิ์ใหญ่หน้าตลาดเก่า เสียงรถมอเตอร์ไซค์ดังแสบหูผสมกลิ่นน้ำมันเครื่องคลุ้งอยู่ทั่ว

"อำเภอนี้…ดูเงียบแต่ก็ไม่ง่ายอย่างที่เห็นสินะ" โจ

เขาพึมพำ ยังไม่ทันจะเข้าที่ว่าการอำเภอ เสียงเอะอะก็ดังมาจากหัวมุมตลาด

"เฮ้ย! มึงมาดูมันดิ เด็กช่างตีกันอีกแล้ว!"

โจหันขวับเห็นกลุ่มวัยรุ่นสวมชุดเทคนิคสีน้ำเงินกับสีน้ำตาลกำลังปะทะกันกลางถนน ท่อเหล็กกับไม้หน้าสามฟาดกันเสียงดังเปรี้ยงๆ ชาวบ้านแตกตื่นหนีเข้าร้านค้า โดยไม่คิดมากเขาก้าวพรวดเข้าไปกลางวง

"หยุด! หยุดเดี๋ยวนี้!" โจ

โจตะโกนเสียงแข็งไม่มีใครฟังเด็กคนหนึ่งกำลังจะเหวี่ยงท่อใส่คู่ต่อสู้ โจกระโดดเข้าไปคว้าแขนไว้

"พอได้แล้ว!" โจ

เขาใช้แรงผลักออกแต่แรงกระแทกนั้นทำให้เด็กช่างล้มลง ท่อเหล็กหล่นกระแทกพื้นเสียงดัง

"เฮ้ย! มึงเป็นใครวะ มายุ่งอะไรด้วย!" เข้ม

เสียงวัยรุ่นอีกกลุ่มตะโกน ก่อนที่เสียงหนึ่งจะดังขึ้นจากอีกฟากถนน

"พอ!" เข้ม

เสียงห้าวต่ำแต่หนักแน่นชายหนุ่มรูปร่างสูงใหญ่ ใส่เสื้อยืดดำมีรอยสักเต็มแขน เดินตรงเข้ามาพร้อมสายตาของคนในตลาดที่ต่างหลบทางให้เขาคือ เข้ม ลูกชายกำนันโขงนักเลงขาใหญ่ที่ใคร ก็ไม่กล้าขวาง

"ปลัดใหม่เหรอ?" เข้ม

เข้มพูดพร้อมยกคิ้วขึ้น

"เพิ่งเหยียบพื้นที่วันแรกก็เล่นใหญ่เลยนะ ห้ามเด็กช่างตีกันต่อหน้ากูเนี่ย" เข้ม

โจยืนหลังตรงสบตาโดยไม่หลบ

"ผมไม่สนว่าใครอยู่ตรงนี้ แต่เด็กตีกันกลางถนน คนเจ็บขึ้นมามันไม่คุ้มครับ" โจ

เสียงหัวเราะเยาะดังรอบข้าง

"พูดดีว่ะปลัด แต่ระวังหน่อยนะ ที่นี่มันพรรณนาไม่ใช่กรุงเทพฯ" เข้ม

เข้มยิ้มเยาะก่อนจะเดินผ่านหน้าโจชนไหล่แรง ๆ แล้วตะโกนบอกพวกเด็กช่าง

"ไป! อย่าให้ใครมาห้ามอีก!" เข้ม

โจมองตามหลังชายคนนั้นด้วยสายตานิ่งเรียบ แต่ในใจรู้ดีว่านี่ไม่ใช่แค่เรื่องเด็กตีกันมันคือการวัดอำนาจประจำถิ่นของพวกเขา