ตอนที่2 เดินห้าง

ตอนที่2 เดินห้าง

นับมุก Talk

วันนี้ฉันมีนัดมาดูหนังกับยัยแอนหลังเลิกเรียน เพราะมีหนังผีเรื่องใหม่เพิ่งเข้าอยากจะบอกว่าเรื่องนี้พระเอกหล่อเว่อร์ แต่ก็ไม่เกี่ยวกับพระเอกเสมอไปหรอก บางคนก็ชอบอะไรผีๆอ่ะ เข้าใจกันใช่มั้ย และฉันคือหนึ่งในนั้นที่กลัวผีแต่ แต่ แต่ มันอยากก็ดูอ่ะ แบบว่ากลัวนะแต่กูก็จะดู เราจองรอบประมาณ4โมงกว่าๆ อีแอนเข้าห้องน้ำนานเกินไปนะ

Calling Ann

"ยังไง ตกส้วมหรอ"

"มึงๆ กูดูหนังกับมึงไม่ได้แล้วอ่ะ"

"ห๊ะ!!! ได้ไงอ่ะ ซื้อตั๋วแล้วอ่ะ" จะเทกูแน่เลย มาทรงนี้

"ขอโทษจริงๆมึง คือกูลืมว่ากูมีนัดกับพ่อแล้วอ่ะ วันนี้วันรวมญาติ แล้วตอนนี้พ่อกูโทรตามยิกๆๆๆๆๆเลยมึง" 1 2 3 สงบสติอารมณ์ ไม่เหวี่ยงไม่วีนเพื่อนมีเหตุผล

"ได้มึงได้ ดูคนเดียวก็ได้"

"น่ารักที่สุด ดูโครตรักมึงเลย อีมุก"

"ไม่ต้องมาชมกู อีดอกแค่นี้แหละ"

ติ๊ด ฉันเดินไปเดินมาอยู่ตรงนั้นรอเวลาหนังเริ่ม ฉันเดินไปซื้อป็อปคอน น้ำอัดลมบิ๊กไซส์ และเดินหาโรงหนัง โรง2อ่ะนั่นไงเจอแล้ว ยัยแอนไม่มาฉันเลยมีบัตร2ใบพอดี

ปึก โอ๊ย..หน้าผากฉันชนใครวะ

"ขอโทษ/เพราะมันใช่มั้ย นายถึงไม่ยอมคืนดีกับเราอ่ะ"บทสนทนาแทรกเข้ามาก่อนฉันจะได้พูด

"เอ่อ คือ ขอตัว/ใช่ เข้าใจถูกแล้ว"อ้าวเฮ้ย ฉันไม่เกี่ยวนะโว้ย อย่ามาหาเหาใส่หัวกันสิ

"เดี๋ยวๆๆ ไม่ใช่/ไปกันได้แล้ว"ในขณะที่ฉันมัวแต่งงกับสถานการณ์และยังไม่รู้ว่าเหตุการณ์ตรงหน้าคืออะไร ฉันก็เงยหน้ามองตัวการใหญ่ พี่ว้ากปากเสียนั้นหนิ เอาเรามาเป็นไม้กันหมาได้ไงวะ

เขาจูงมือฉันเข้าไปในโรงหนังและแย่งตั๋วไปด้วย

"มาคนเดียวแต่ซื้อ2ใบ แฟนไปไหนล่ะ" จี้ใจดำมากแฟนไม่มีโว้ย

"จริงๆหนูมากับเพื่อนแต่มันติดธุระ พี่มีปัญหาอะไรหรอ" เขายักไหล่ตอบอย่างไม่ใส่ใจ

ภายในโรงหนัง

ฉันนั่งดูหนังไปเรื่อยๆ อยู่ก็มีมือปริศนามาหยิบป๊อปคอนด้วยแถมยังเอาโค้กไปดูดหน้าตาเฉย

"พี่ๆ ของหนู"ฉันสกิดบอกเขา

"อ้าว ของเธอหรอ โทษทีลืม" ลืม ลืม แม่เจ้าโว้ยลืมพูดมาได้ ฮึ้ยย

ตุบ ตุบ กรี๊ด ปัง อยู่ฉากนั้นก็มีผีโผล่ออกมา ฉันหลับตาปี๋ไม่กล้าแม้แต่จะลืมตาขึ้นมามองด้วยซ้ำไป

"จะซบอกฉันอีกนานมั้ย มือที่จับฉันอีกปล่อยได้แล้วมั้ง"ห๊ะ เสียงใครดังอยู่ใกล้ๆหูอีก

"เฮ้ย พี่นับกาล"

"นี่คือวิธีอ่อยของเธอหรอ"ฮึบไว้ อย่าเหวี่ยงอย่าวีน

"ขอโทษค่ะ พอดีหนูไม่ได้อ่อย แค่ตกใจจนลืมน่ะคะ"ฉันยักคิ้วกวนๆส่งให้เขา

"เฮ้อ เธอหลอกฉันไม่ได้หรอก"

พอหนังจบพี่นับกาลก็กำลังจะเดินแยกออกไป ฉันก็ไปดักหน้าเขาไว้

"มีอะไรอีก ฉันจะกลับคอนโด"

"แชร์ค่า ป๊อปคอนที่กินไปด้วยสิ ค่าตั๋วหนังด้วยมาใช้หนูเป็นไม้กันหมามันต้องมีอะไรตอยแทนบ้างสิคะ"

"ได้สิ ป่ะไปขึ้นรถ เดี๋ยวไปส่ง"เออก็ดีอย่างน้อยก็มีคนไปส่ง ไม่ต้องนั่งวิน เขาขับรถออกมาจากนั้นก็พามากินก๋วยเตี๋ยวข้างทาง เอ้อตอบแทนด้วยของกินก็พอได้

"ชอบกินก๋วยเตี๋ยวมั้ย"

"มีถามก่อน พามาขนาดนี้แล้วถามทำไมคะ"

"ถามไปอย่างนั้นแหละ" ยิ้มบ้างก็ได้ขี้เก็กจริงๆ

กลิ่นหอมของก๋วยเตี๋ยวทำให้น้ำลายสอ ฉันได้แต่กินเอากินพร้อมกับยกซด จนพี่นับกาลมองอย่างอึ้งๆ

"นี่ค่อยๆกินก็ได้มั้งยัยตะกละ"

"โทษทีพี่ลืมไป นึกว่ามานั่งกินคนเดียว"

"หัดเป็นกุลสตรีกับเขาบ้างสิ"

"แค่คนกินก๋วยเตี๋ยวต้องเป็นกุลสตรีด้วยหรอ หนูเป็นตัวของตัวเองอ่ะ"ฉันเถียงเขาฉอดๆคำไม่ตกฟาก

"ใครเขาจะเอาทำเมีย"

"พี่มั้งคะ"

"ฝันไปก่อนเถอะ"

"ไม่ค่ะ เพราะหนูจะเอาจริงๆ"

"ทำไมเธอชอบพูดเล่น"

ฉันมองซ้ายมองขวาเหมือนมองหาอะไรซักอย่าง

"เธอมองหาอะไร"

"หาคนพูดเล่น"ฉันได้ยินเสียงเขาถอนหายใจเฮือกใหญ่

"ว่าแต่ยัยป้านั้นใครอ่ะ ที่พี่ไล่ไปตอนที่จะลากหนูไปเป็นไม้กันหมาอ่ะ"

"มันกงการอะไรของเธอไม่ทราบ"

"อ้าว อยากรู้อ่ะ"

"รีบกินไป พูดมากรำคาญ"

พอกินก๋วยเตี๋ยวเสร็จเราก็แยกกันทันที โดยที่เขาก็ไม่ได้ไปส่งฉัน ต่างคนต่างกลับ ทำไมเวลาเจอพี่นับกาลใจมันเต้นแรงวะ ไม่จริงใช่มั้ย ฉันไม่ได้โดนตกใช่มั้ย

นับกาลtalk

ผมกับนับมุกแยกกันเลย ผมไม่ได้ไปส่งเธอหรอก ที่ผมพาเธอไปเลี้ยงก๋วยเตี๋ยวก็เพราะอยากตอบแทนที่ผมเอาเธอมากันแพรออกไป แพรเป็นแฟนเก่าที่เลิกกันไปเพราะเธอมีคนอื่น ผมเกลียดการถูกหักหลังเป็นที่สุด ส่วนนับมุกความจริงผมไม่ได้เกลียดอะไรเธอหรอก ผมแค่อยากเว้นระยะห่างจากผู้หญิงทุกคนแค่นั้นเอง