ลุ้นรักรุ่นพี่ปากร้าย

ตอนที่1 บทลงโทษ

Calling Ann

" อือ ว่าไงมึง" ฉันหลับตารับสายโทรศัพท์ที่แผดเสียงออกมาอย่างน่ารำคาญ

"อย่าบอกนะว่า มึงยังอยู่บนที่นอน"น้ำเสียงตื่นตระหนกตกใจ ดังแผดเสียงเข้ามาในโทรศัพท์

"ก็เอออ่ะดิ มึงจะโทรมารบกวนเวลาการนอนอันมีค่าของกูไม่ได้นะคะ อากาศยิ่งดีๆอยู่"เป็นวันที่เช้านี้ฝนตกอากาศน่านอนที่สุดค่ะ

"อีดอก มึงต้องตื่นอาบน้ำเดี๋ยวนี้ มึงลืมหรอว่าวันนี้ต้องไปมอ แล้วมีกิจกรรมรับน้องที่คณะ พี่ว้ากยิ่งโหดสัสรัสเซียอยู่ด้วย" เสียงอันเอือมระอาของเพื่อนรักของฉันดังออกมา ตอนนี้มันคงกรอกตามองบนอยู่แน่ๆเลย

"เฮ้ยจริงด้วยว่ะมึง ทำไงดีวะ สายแล้วด้วย"ฉันรุกรี้รุกรน ด้วยความที่ว่ากูจะทำอะไรก่อนดีวะ จัดลำดับไม่ถูกอีก เวรกรรมอีนับมุก

"มึงใจเย็นตั้งสติค่ะเพื่อน อะไรจะเกิดก็ให้มันเกิดแค่ถูกทำโทษรุ่นพี่ไม่ฆ่ามึงหรอกน่า อย่างน้อยอาจจะได้ทำอะไรที่น่าอาย หรือ ไม่ก็อาจจะขาลากจนเดินไม่ได้" ยัยแอนพูดสิ่งทีน่ากลัวออกมา โอ๊ยขนลุกซู่เลยว่ะ เอาวะเป็นไงเป็นกัน

"อีห่านี่อีเพื่อนเลว ให้กำลังใจกูจังเลยนะ มึงต้องไปถูกทำโทษเป็นกูสิ แล้วมึงจะเป็นเพื่อนที่สุดประเสริฐ"

"โนจ้า กูยอมเป็นเพื่อนเลว เคนะ บาย" ตัดสายใส่เฉยเลย รักเพื่อนมากนะอีแอน

ทันใดนั้นฉันรีบอาบน้ำด้วยความเร็วแสง เสื้อผ้าหน้าผมบ่งบอกว่าไม่เรียบร้อยสุดๆ ฉันรีบวิ่งลงมาจากคอนโดไปเรียกพี่วินมอเตอร์ไซค์ ตากฝนไปนี่แหละ ตกไม่แรงมากคงไม่เปียกหรอก (มั้งนะ)

ใช้เวลาราวๆกว่าครึ่งชั่วโมง

วันนี้มีกิจกรรมรับน้องของทางคณะฉันเรียนวิศวะและขึ้นชื่อเรื่องความโหดของการรับน้องเลยล่ะ

พอมาถึงมอฝนหยุดตกเลยมึงหรือมันไม่ตกวะ ฉันเลยเปียกมะลอกมะแลกมาอย่างที่เห็น

" ขออนุญาตค่ะรุ่นพี่"ทำไมหันมามองฉันเป็นตาเดียวอย่างนั้นกันล่ะ ฉันแค่มาสายนะไม่ได้ฆ่าใครตายซะหน่อย

"น้องที่มาสายน่ะ เดินมานี่เลยครับ"ไอ้รุ่นพี่ว้ากหน้าหล่อจอมโหดนั่น พูดใส่โทรโข่งซะดังเชียว นี่จะให้ฉันอับอายใช่มั้ยห่ะ ฉันเพิ่งมาสายครั้งแรกนะโว้ย

"ทำไมถึงมาสายครับ"รุ่นพี่จอมโหดถามฉันด้วยสายตานิ่งเรียบ หน้าจะโหดไปไหนคะคุณพี่

"เอ่อคือว่า คือ เอ่อ"จะบอกว่าไงดีล่ะตื่นสายหรอ บอกไปจะตายมั้ยล่ะเนี่ย

"อ้ำๆอึ้งๆอยู่ได้ ตอบ!!"หัวใจจะวายอกอีแป้นจะแตกออกเป็นเสี่ยงๆ ใครจะก็ได้ปั๊มหัวใจให้ที

"คือหนูลืมค่ะว่าวันนี้มีรับน้อง เลยเผลอตื่นสายเพราะไม่ได้ตั้งนาฬิกาปลุก" ฉันกลั้นใจตอบออกไป อย่างน้อยก็พูดความจริงสวรรค์คงเข้าข้างฉันบ้าง รุ่นพี่คงไม่ลงโทษฉันหรอกใช่มั้ย หรือจะลงโทษนิดเดียว เข้าข้างตัวเองไปอีกนะ

"นี่คือตัวอย่างของคนไม่มีความรับผิดชอบ ขนาดเรื่องแค่นี้คุณยังขาดวินัย ต่อไปจะเป็นผู้ใหญ่ที่ดีได้ยังไง ชั้นปีต่อๆไปคุณจะกลายมาเป็นรุ่นพี่ แล้วคุณคิดว่าใครจะมาเคารพคนไม่มีความรับผิดชอบแบบคุณกันล่ะ"ร่ายมาซะยาวเยียดเลย ฉันผิดมากใช่มั้ยเนี่ย แต่ว่าปากรุ่นพี่คนนี้นี่ร้ายจริงๆ

"หนูขอโทษค่ะ แต่ว่าครั้งนี้หนูทำผิดครั้งแรก ให้อภัยหนูเถอะค่ะ"ฉันพูดพรางทำสีหน้าท่าทางอ้อนวอนสุดฤทธิ์ ก้มหน้ามองพื้นสีหน้าท่าทางน่าสงสาร

"เฮ้อ...เอาล่ะ ผมจะให้เพื่อนของคุณเป็นคนตัดสินและคิดบทลงโทษให้แล้วกัน แต่ถ้ารุ่นพี่ไม่เห็นสมควรว่าบทลงโทษนี่ไม่แรงพอที่จะดัดนิสัยคุณ เพื่อนคุณทั้งชั้นปี จะต้องรับผิดแทนคุณโอเคมั้ย"ตายแล้วไม่ได้สิ ถ้าเกิดรุ่นพี่ลงมติแกล้งฉันล่ะ เพื่อนไม่เกลียดฉันแย่เลยหรอ

"ไม่เอาค่ะ หนูจะสถาปนาบทลงโทษให้ตัวเอง" เอาวะดีกว่าให้เพื่อนเกลียด

"วิ่งรอบสนามค่ะ"

"กี่รอบครับ"

"10รอบค่ะ"

"วิ่งไปตะโกนไปว่าหนูจะไม่มาสายอีกแล้วค่ะ"สั่งเก่งนะไอ้รุ่นพี่ปากร้าย

"คุณชื่ออะไร ผมจะทำป้ายชื่อให้ คนอื่นเขาได้หมดแล้ว"

"นับมุก" ฉันกลั้นใจตอบออกไป มองไปที่สนามหญ้าเบื้องหน้าแล้วบอกเลยรอดยาก ตายแน่ๆฉัน

"เริ่มได้ปฏิบัติ"

นับกาล talk

ผมมองรุ่นน้องที่มาสายวิ่งรอบสนามหน้าดำหน้าแดง เห็นแล้วก็สงสารนะ แต่เธอมาสายหนิก็โดนลงโทษไปตามระเบียบ ถ้าคนออกกำลังกายวิ่งแค่นี้สบายมากแต่ยัยนี่ดูท่าทางจะรักสวยรักงามคงไม่ค่อยออกกำลังกายสักเท่าไหร่หรอก ผมคิดว่าอย่างนั้นนะ

"ไอ้นับกาล น่าสงสารน้องเขานะ" ไอ้คชาพูดขึ้นมาผมรู้มันเห็นคนสวยไม่ได้เห็นคนสวยที่ไหนก็น่าสงสารไปหมดละมันน่ะ

"มึงเห็นคนสวยมึงก็สงสารไปหมดนั่นแหละ น้องเขามาสายโดนลงโทษก็ถูกแล้วนี่"ผมพูดอธิบายออกไปตามเหตุผลเพราะผมเป็นพี่ว๊ากผมต้องทำตามกฎระเบียบ

"เออกูรู้แล้วนะว่ามึงทำตามกฎระเบียบแค่นี้ทำเป็นมีน้ำโหหรือว่าที่แท้จริงแอบเล็งน้องเขาไว้วะ"ไอ้ห่านี่มันพูดอะไรไม่สร้างสรรค์อีกแล้วเพิ่งจะเจอกันครั้งแรกมาลงมาเล็งอะไรไว้

"มึงหุบปากไปเลย"ผมด่ามัน

"โหใครจะไปรู้วะเห็นชื่อก็คล้ายๆกันสงสัยเป็นเนื้อคู่กันป่าววะ น้องนับมุกกับพี่นับกาลขนาดชื่อยังเข้ากันได้อย่างอื่นต้องเข้ากันได้ดีแน่ๆเลยว่ะ"

"อย่างอื่นมันคืออะไรของมึงวะ"

"ป๊าว"เสียงสูงเชียวนะมึง

ผมมองไปยังกลางสนามหญ้าที่มียัยนั่นวิ่งอยู่อย่างหอบเหนื่อย