บทที่ 10 เทพบุปผชาติ

เมื่อผ่านพ้นไปสามพันปี เยว่ชิงก็มาทำหน้าที่เป็นเซียนในแดนบุปผา ที่นางเป็นเซียนเพราะว่านางยังไม่ได้ไปเผชิญด่าเคราะห์ในโลกมนุษย์ แต่ทว่านางเรียนรู้การปลูกดอกไม้และต้นไม้มาจากเทียนโฮ่ว เพราะเดิมทีเทียนโฮ่วก็เคยเป็นเทพบุปผากำเนิดจากดอกบัวบำเพ็ญเซียนมาเกือบสามหมื่นปี แล้วไปเผชิญเคราะห์ในโลกมนุษย์ นางจึงได้พบเจอกับเทียนหมิงเทียนจวิน ครั้งที่ยังเป็นไท่จื่อแห่งเผ่าสวรรค์ เมื่อได้พบเจอเหวินเต๋อเทียนโฮ่วในโลกมนุษย์และช่วยเหลือนางจากพญามารตนเก่าทำให้ทั้งสองผูกสมัครรักใคร่จึงได้แต่งงานกัน เพราะเหตุนี้เทียนโฮ่วจึงได้สั่งสอนองค์หญิงหมิ่งเยว่ปลูกเหล่าดอกไม้ และผลไม้เพื่อให้ไปเบ่งบานในโลกมนุษย์

บัดนี้หมิ่งเยว่ได้มาอยู่ในแดนบุปผาร่วมๆ สองพันปีแล้ว ทำให้เหล่าไม้ดอกไม่ยืนต้นออกดอกอย่างงดงามกว่าแต่ก่อน ก่อนที่นางจะถือกำเนิดด้วยซ้ำ เทียนโฮ่วจึงบอกเป็นเรื่องดีที่ให้นางมาดูแลแดนบุปผชาติ และยังดูแลเหล่าภูติดอกไม้และต้นไม้สตรีอีกนับร้อยอย่างเป็นระเบียบอีกด้วย

“องค์หญิงหมิ่นเยว่ท่านกำลังทำสิ่งใดอยู่” หมู่ตันเอ่ยถามหมิ่งเยว่ด้วยความใคร่รู้ เมื่อเห็นนางกำลังให้พลังเซียนปลูกเห็ดหลินจือหิมะอยู่ แต่ทว่าเห็ดนั้นแต่งจากเห็นหลินจือทั่วไปมันคล้ายกับเกล็ดน้ำแข็งมากกว่า มากกว่าเป็นเห็ดหลินจือ

“นี่หรือ ข้ากำลังปลูกเห็ดหลินจือหิมะ เจ้าคงยังไม่เคยเห็นสินะ” หมิ่นเยว่เอ่ยบอกด้วยรอยยิ้ม นิ้วกลางของนางแตะนิ้วโป้งทำเช่นนี้ทั้งสองข้าง เพื่อส่งพลังเซียนปลูกเห็ดหลินจือหิมะอย่างมุ่งมั่น

“อีกสามวันก็วันเกิดฟู่จวินแล้ว อีกทั้งยังจัดงานในรอบพันปี ครั้งนี้จะนำเห็ดหลินจือหิมะไปให้เทียนจวินหรือเพคะ” ไห่ถังเอ่ยถามหมิ่งเยว่ด้วยรอยยิ้ม

“ของเทียนจวินข้าได้เตรียมไว้แล้ว ว่าแต่ช่วงนี้สมุนมารขึ้นมาก่อกวนสวรรค์เก้าชั้นฟ้าบ่อยครั้ง หรือว่าพญามารถือกำเนิดแล้ว” หมิ่นหลังเอ่ยด้วยน้ำเสียงหวั่นวิตก

“ถ้าเป็นเช่นนั้นจริงเราจะทำเช่นไรดีเพคะ” หมู่ตานเอ่ยด้วยน้ำเสียงหวั่นวิตก

“พวกเจ้าอยู่ที่นี่ ข้าจะไปสำรวจที่ทะเลเพลิงเสียหน่อย” หมิ่นลั่วเอ่ยบอกเช่นนี้แล้วเลือนหายไปทันที ปล่อยให้เซียนบุปผาคนสนิททั้งสองยืนเช่นนั้น

“เราตามไปดีหรือไม่” หมู่ตานเอ่ยด้วยน้ำเสียงเป็นห่วงหมิ่นลั่วยิ่งนัก

“องค์หญิงเกิดมานางก็มีภารกิจที่จะสังหารพญามารอยู่แล้ว นางไม่เป็นอะไรหรอกเชื่อข้าสิ” ไห่ถังเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงจริงจัง แล้วทอดสายตามองไปด้านบนสวรรค์เก้าชั้นฟ้าเหนือสุวรรณบรรพตด้วยความเป็นห่วงไม่ต่างจากหมู่ตาน