บทที่ 16 เกียรติยศแห่งดวงดาว (1/3)

“ไม่เป็นไรค่ะ ให้ทุกอย่างเป็นไปตามปกติ ปฏิบัติกับฉันเหมือนดาราคนอื่นเถอะค่ะ ฉันไม่ได้ต้องการอะไรที่พิเศษ ฉันขอเพียงแค่อย่าให้คนอื่นรู้ว่าฉันเป็นใคร ให้ทุกคนคิดว่าฉันก็แค่ดาราโนเนมคนหนึ่งเท่านั้นก็พอค่ะ”

“ได้ครับ ไม่มีปัญหา พบกันวันที่...นะครับ ของลี่เซียนจะมีกำหนดถ่ายช้าหน่อย เพราะกว่านางเอกจะได้เจอผู้จัดการก็ต้องผ่านไปหลายซีน”

“ค่ะ ขอบคุณอีกครั้งค่ะ”

“เยี่ยม ! ครั้งนี้ผมตั้งใจกำกับยิ่งกว่าครั้งไหนๆ เลย ได้ลี่เซียน คนโปรดของผมมาแสดงเองแบบนี้ ผมพร้อมมาก” ผู้กำกับเหลียงบอกด้วยความดีใจหลังวางสายจากดาร์ลีน

“เหมือนกันครับ รับรองว่าผมเทคิวให้ละครเรื่อง ‘เกียรติยศแห่งดวงดาว’ ได้ถ่ายรวดเดียวจบเลย” ฮั่วหมิงเจี้ยนบอกออกมา

หลิวเซียวหลินต้องลอบไม่พอใจ เพราะตอนเธอชวนให้ฮั่วหมิงเจี้ยนมาแสดงคู่เธอในเรื่องนี้ เขามีท่าทีนิ่งๆ ก่อนจะบอกเธอว่าให้ผู้จัดการของเขาดูคิวให้ก่อน ผ่านไปอีกสามวันเขาถึงโทรมาบอกเธอว่าคิวเขาไม่ค่อยว่างนัก เขาให้คิวเธอได้ในช่วงเดือนเมษายน-เดือนมิถุนายนเท่านั้น และยังต้องทำตารางวันที่เขาต้องเข้าฉากไปให้ด้วย เพราะระหว่างที่เขามาถ่ายนั้น เขาก็มีงานอื่นเช่นกัน

แต่ตอนนี้เขากลับบอกจะเทคิวให้ละครของเธอ เพียงเพราะจะได้แสดงเรื่องเดียวกับหยางลี่เซียน อดีตราชินีแห่งสเก็ต คนโปรดของเขาคนนั้น

เพราะเป็นละครยุคปัจจุบัน ‘เกียรติยศแห่งดวงดาว’ จึงถ่ายทำกันที่โรงถ่ายของตนเอง และวันนี้ก็ถึงคิวของหยางลี่เซียนที่ต้องมาถ่ายฉากแรก ฉากที่เธอเป็นผู้จัดการของดาราดังคนหนึ่ง

“หูชิ่งหลิน ต่อไปเธอไม่ต้องมาเป็นผู้จัดการให้ฉันแล้ว เธอทำงานบกพร่อง ทำฉันถูกหักค่าตัวไปตั้งครึ่งที่ฉันไปสาย” เสียงของนักแสดงหญิงที่รับบทดาราดังซึ่งเป็นดาราที่หูชิ่งหลินดูแล

หูชิ่งหลินคือผู้จัดการดาราที่ถูกไล่ออกอย่างไม่เป็นธรรม และนางเอกอย่างหม่าซินรุ่ยที่รับบทโดยหลิวเซียวหลินมาเห็นเหตุการณ์โดยบังเอิญ

“แต่ฉันไม่ได้ทำอะไรผิด คุณไปสายเอง ฉันเตือนคุณตั้งแต่ก่อนงานเริ่มถึงสามชั่วโมง เพราะเส้นทางที่จะไปที่ศูนย์แสดงสินค้านั่นรถติดมาก แต่คุณก็มัวแต่แต่งตัวทั้งๆ ที่คุณควรจะแต่งตัวรอไว้ก่อนแล้ว และถ้าคุณออกไปตั้งแต่ที่ฉันเตือน คุณก็ไม่สายจนถูกหักค่าตัว” หูชิ่งหลินเถียงกลับ

“ไม่ต้องมาแก้ตัว นั่นเป็นหน้าที่ของผู้จัดการอย่างเธอที่ต้องเคลียร์เส้นทางให้ฉันเดินทางสะดวกสิ ไม่ใช่มาบอกว่าเป็นความผิดของฉัน” ดาราคนนั้นไม่ยอมรับและโยนความผิดกลับมาให้ผู้จัดการของตน

“ฉันไม่ใช่ตำรวจนะ จะได้เคลียร์เส้นทางให้คุณได้”

“ฉันไม่สนใจ เธอเป็นผู้จัดการฉัน เธอก็ต้องทำให้ได้ แต่ในเมื่อทำไม่ได้ ก็เท่ากับเธอไม่มีประโยชน์ ดังนั้น เธอก็ไม่ต้องทำอีกต่อไป อ้อ ! เงินเดือนเธอเดือนนี้ ฉันไม่จ่ายนะ ถือว่าชดเชยกับที่ฉันถูกหักค่าตัว”

“นี่ ! เธอโกงฉัน วันนี้วันสิ้นเดือนที่เธอต้องจ่ายเงินเดือนฉัน” หูชิ่งหลินเปลี่ยนสรรพนามจากที่เรียก ‘คุณ’ เป็น ‘เธอ’ ด้วยความโกรธ

“ฉันไม่จ่าย อยากได้ก็ไปฟ้องเอาสิ แต่อย่างเธอ จะมีเงินไปจ้างทนายมาฟ้องฉันเหรอ น่าขำ เอาตัวเองให้รอดก่อนเถอะ และที่สำคัญ จะมีใครเชื่อเธอ ระหว่างดาราดังอย่างฉันพูดกับเธอพูด สังคมจะเชื่อใครมากกว่าล่ะ ทุกคนก็ต้องเชื่อฉันทั้งนั้น อย่าหาเรื่องใส่ตัวดีกว่าน่า หูชิ่งหลิน”

หูชิ่งหลินนิ่งอึ้งไป สีหน้าซีดเผือด

“ไสหัวไปได้แล้ว”

หูชิ่งหลินต้องเดินคอตกออกมา ที่ไล่หลังมาคือเสียงหัวเราะเยาะของดาราคนนั้น เธอเดินต่อมาตรงจุดที่กำหนดให้ถ่ายต่อเนื่อง ก่อนจะยืนนิ่งและตัวค่อยๆ สั่น เธอร้องไห้เงียบๆ เอามือปิดปากของตัวเองไว้ ไม่ให้มีเสียงเล็ดลอด น้ำตาไหลพราก

“ผู้กำกับเหลียง สั่งคัทมั้ย นี่ไม่ตรงตามบทนะครับ ตามบทแล้วเธอจะต้องระเบิดเสียงร้องไห้ออกมา แต่นี่เธอร้องไห้เงียบๆ” ผู้ช่วยผู้กำกับเอ่ยขึ้นเบาๆ

“ไม่ต้องคัท ดูเธอไปก่อน ถ่ายให้ครบทุกช็อตที่เธอแสดง”

“ครับ”

แล้วทุกคนก็ได้เห็นหูชิ่งหลินเอามือที่ปิดปากไว้ออก เธอล้วงไปในกระเป๋าสะพายและหยิบสมุดจดเล่มเล็กออกมา ในสมุดนั้นมีลายมือของหูชิ่งหลินที่จดค่าใช้จ่ายประจำที่เธอต้องจ่าย ไม่ว่าจะเป็นค่าโทรศัพท์มือถือ ค่าน้ำ ค่าไฟ ค่าเช่าห้องที่เธออยู่กันสองคนกับแม่ ค่ายาที่แม่ของเธอต้องซื้อทุกเดือน และค่าอาหาร รวมแล้วเป็นเงินหนึ่งหมื่นหยวน เธอเปิดโทรศัพท์มือถือเพื่อดูเงินในบัญชีก็พบว่าเธอมีเงินเหลือเพียงสองหมื่นหยวนเท่านั้น

เธอยิ่งร้องไห้หนักกว่าเดิมเพราะไม่รู้จะทำอย่างไรก่อนจะค่อยๆ ทรุดลงนั่งยองๆ กับพื้นและก้มหน้าร้องไห้ออกมา เนื้อตัวสั่นไปหมด ได้ยินเสียงสะอื้นของเธอแว่วๆ

ทุกคนรอบข้างที่ดูหยางลี่เซียนแสดงต่างน้ำตาไหลออกมาโดยไม่รู้ตัว รับรู้ได้ถึงความกดดันที่เธอได้รับและความรู้สึกอับจนหนทาง ไม่รู้จะหาทางออกอย่างไร เพราะเธอจะมีชีวิตอยู่ต่อได้อีกแค่สองเดือนถ้าเธอยังหางานใหม่ไม่ได้ ระยะเวลาสองเดือนสั้นเกินกว่าจะหางานใหม่ได้ทัน แล้วเธอจะมีชีวิตต่อไปอย่างไร

“เซียวหลิน เข้าไปตอนนี้เลย” ผู้กำกับเหลียงสั่ง

หลิวเซียวหลินเดินเข้าฉากไปตามบท หลังจากนี้ทุกอย่างจึงเป็นไปตามบทที่เขียนไว้

“คัท !” เสียงผู้กำกับสั่งดังขึ้น