บทที่ 8 เลิกทำสายตาแบบนั้นสักที

ลวงรัก ยัยซาแซงแฟน

บทที่ 8

เลิกทำสายตาแบบนั้นสักที

...............................

"มีคนซ่อนกล้องในห้องแต่งตัว!" เสียงเอะอะโวยวายดังมาจากทางห้องแต่งตัว ได้ยินดังนั้น ไอดอลหนุ่มก็หันกลับมามองคนตัวเล็กตรงหน้าทันที

"ไม่ได้เป็นคนทำ" คนตัวเล็กเอ่ยเสียงนิ่ง จ้องมองคนตรงหน้าด้วยความหนักแน่น

หมับ

"มานี่"

มือหนาเอื้อมมือไปคว้า แขนเรียวเอาไว้ ก่อนออกแรงดึงให้คนตัวเล็กเดินตามไปยังห้องแต่งตัว

ตึก ตึก ตึก

เมื่อถึงห้องก็พบว่า ซอนแจ และจองฮัน รออยู่ก่อนแล้ว เพื่อนทั้งสองคนมองคนมาใหม่ ก่อนที่สายตา จะเลื่อนมองไปยังมือของไอดอลหนุ่ม ที่กำลังจับแขนของหญิงสาวตัวเล็กเอาไว้ ก่อนที่ซอนแจจะกระซิบข้างหูจองฮันพอให้ได้ยินกันสองคนว่า

"เดี๋ยวได้กันชัวร์"

"อืม"

แม้แต่จองฮันก็ยังเห็นด้วยกับซอนแจ

"มีเรื่องอะไรกัน" กูรึมเอ่ยถาม เหลือบมองกล้องขนาดจิ๋วที่บางอยู่บนโต๊ะ สตาฟพบว่ามันถูกซ่อนเอาไว้ในห้องแต่งตัว

"สตาฟเจอกล้องที่ถูกซ่อนเอาไว้ ตอนนี้กำลังไล่ดูกล้องวงจรปิดอยู่ ว่าใครเป็นคนทำ" เมเนเจอร์สาวประจำวง 3KING เอ่ยเสียงนิ่ง ก่อนที่จะมองมาทางหญิงสาวตัวเล็ก ที่ตอนนี้ถูกไอดอลหนุ่มจับแขนเอาไว้อยู่

"โซมีไม่ได้ทำ" คนตัวเล็กเอ่ยเสียงนิ่งตอบกลับอย่างไม่เกรงกลัว

"เดี๋ยวก็รู้" เมเนเจอร์สาวเอ่ย ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา กำลังจะกดโทรออก ซึ่งเดาได้เลยว่าเธอกำลังจะโทรหาตำรวจ

"พี่ครับใจเย็นๆ" ซอนแจเอ่ยบอกเมเนเจอร์สาว เพื่อให้เธอใจเย็นลง

"ไม่ได้ ตอนนี้เรื่องมันวุ่นวายเกินไปแล้ว ตั้งแต่เด็กคนนี้เข้ามา บุกเข้าห้องแต่งตัวก็เคยมาแล้ว นับประสาอะไรกับแค่ซ่อนกล้อง" เธอบอก ก่อนจะมองหน้าคนตัวเล็กด้วยแววตาไม่พอใจ โดยไม่ปกปิดมันเอาไว้เลยสักนิด

"โซมีไม่ได้ทำ" คนตัวเล็กยังคงย้ำคำเดิม ก่อนจะเงยหน้ามองคนตัวสูงที่จับแขนเธออยู่ แววตาดูวูบไหว ราวกับจะบอกให้เขาเชื่อใจเธอ

เลิกทำสายตาแบบนั้นสักที

ความรู้สึกแปลกๆ เกิดขึ้นภายในใจของกูรึม ช่วงนี้เขารู้สึกไม่เป็นตัวของตัวเองเลย ทุกอย่างของยัยซาแซงมันกวนใจเขา ทั้งพฤติกรรมแปลกประหลาด คำพูด หรือแม้กระทั่งสายตาเศร้าๆนั่น มันทำให้เขารู้สึกแปลกๆ ซึ่งเขาไม่ชอบความรู้สึกแบบนี้เลย เพราะมันเหมือนกับว่า ตัวของเขาเอง เริ่มค่อยๆหมุนรอบตัวเธอเข้าไปทุกทีๆ

ไอดอลหนุ่มไม่ได้เอ่ยอะไรออก ได้แต่ยืนนิ่งราวกับกำลังใช้ความคิด

ฟึ่บ

มือหนาค่อยๆ ปล่อยแขนเล็ก คนตัวเล็กเงยหน้าขึ้นมองร่างสูงด้วยสายตาตัดพ้อ บ่งบอกว่ากำลังเสียใจที่เขาเหมือนจะไม่เชื่อว่าเธอไม่ได้ทำ

ตุ้บ ตุ้บ ตุ้บ

จู่ๆ ก้อนเนื้อในอกข้างซ้ายของไอดอลหนุ่มก็บีบรัดขึ้นมา เพียงเพราะเห็นสายตาของเธอคนนั้น จึงเลือกเบนหน้าหนี เพื่อซ่อนความหวันไหวที่กำลังเกิดเอาไว้

"ไม่มีใครเชื่อเลยสักคน ตัวคนเดียวอีกแล้ว หึ" คนตัวเล็กได้แต่ยืนก้มหน้ามองมือตัวเอง ก่อนจะพึมพำเสียงเบาหวิวราวกับเสียงลมพัด และแค่นเสียงหัวเราะออกมาเบาๆ

"ถ้าไม่ได้ทำผิดก็เงยหน้าขึ้น" จู่ๆ กูรึมก็เอ่ยขึ้นเสียงเรียบ

"......................" ได้ยินดังนั้น ก็ทำให้คนตัวเล็กค่อยๆ เงยหน้าขึ้นกลับมามองเขา แต่ทว่าเขาก็ยังคงไม่ยอมสบตาเธออยู่ดี

เกลียดกันแล้วงั้นหรอ

ไม่นานเจ้าหน้าที่ตำรวจก็มาถึง และ พาซาแซงสาวขึ้นรถไปสถานีตำรวจเพื่อสอบสวน คนตัวเล็กด้านในรถ จ้องมองคนด้านนอกไม่วางตา ก่อนที่รถจะค่อยๆ เคลื่อนตัวออกไปจนลับตา

"ผมว่าเรื่องนี้พี่ทำเกินไปนะ"

"ปกติมึงเป็นคนมีเหตุผลนะกูรึม"

จองฮันเอ่ยบอกเมเนเจอร์สาว และกูรึม เพราะยังไม่ทันจะรู้เลยว่าใครเป็นคนทำกันแน่ กลับปักใจเชื่อว่าเป็นฝีมือของหญิงสาวตัวเล็กที่พยายามบอกไม่รู้ตั้งกี่ครั้งว่าเธอไม่ได้ทำ

"......................"

ชายหนุ่มไม่ได้เถียงอะไร เขารู้ดี ว่าควรดูหลักฐานให้ชัดเจนก่อน ไม่ใช่ว่าเขาจะเชื่อเต็มร้อยว่าเธอเป็นคนทำ เขาแค่ไม่ต้องการเห็นสายตาแบบนั้นของเธออีก มันทำให้สับสนแปลกๆ หากไม่เห็นก็จะไม่รู้สึกปั่นป่วนแบบนี้

เหมือนเขากำลังรู้สึกบางอย่าง แต่กลับกำลังพยายามปฏิเสธมันอย่างเต็มที่

แต่เขาจะปฏิเสธไปได้นานแค่ไหนกัน