บทที่ 6 น้ำหยดลงหินทุกวัน

ลวงรัก ยัยซาแซงแฟน

บทที่ 6

น้ำหยดลงหินทุกวัน

....................

ตึก ตึก ตึก

หลังจากที่ให้สัมภาษณ์เสร็จ ไอดอลหนุ่มก็เดินออกมาจากสตูดิโอ ดวงตาคู่คมจ้องมองท้องฟ้าด้านนอก ที่ตอนนี้มันมืดหมดแล้ว หิมะสีขาวๆ โปรยปรายลงมา ทำให้อากาศหนาวจับใจ มือหนาล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าเสื้อโค้ทตัวใหญ่เพื่อหาไออุ่น

"อ่า หนาวชะมัด"

ในยามที่พูดก็มีควันออกจากปากเล็กน้อย เป็น9เพราะความหนาวเย็น ดวงตาคู่คมกวาดมองไปรอบๆ ก่อนที่หางตาจะเหลือบไปเห็นร่างเล็กของใครบางคนเข้า ใบหน้าของคนที่เขาคุ้นตา

"ยัยซาแซงแฟน" ปากหนาพึมพำออกมาเบาๆ

เขาจ้องมองไปที่เด็กสาวตัวเล็ก ตอนนี้เธอกำลังนั่งขีดเขียนพื้นที่มีหิมะปกคลุมอยู่ ราวกับรู้ตัวว่ามีคนกำลังเฝ้ามอง คนตัวเล็กค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมามอง

"....................."

"....................."

ก่อนที่ทั้งสองจะสบตากันเล็กน้อย แต่ทว่าหญิงสาวร่างเล็ก ก็ไม่ได้เดินเข้ามาก่อกวนแต่อย่างใด เอาแต่นั่งนิ่งอยู่มองกลับมาอยู่อย่างนั้น พลันเกิดความรู้สึกแสนประหลาดขึ้นในใจของไอดอลหนุ่ม มันเป็นความรู้สึกที่ไม่สามารถอธิบายได้

ตึก ตึก ตึก

ไอดอลหนุ่มตัดสินใจหันหน้าหนี เพื่อหยุดความรู้สึกประหลาดนั้นเอาไว้ ราวกับว่า ถ้ายังขืนมองเธอต่อไป เขาก็อาจจะเผลอใจอ่อน ยอมให้เธอเกาะติดต่อไปแบบนี้

ปึ่ก

มือหนาเลื่อนเปิดประตูรถ ก่อนจะก้าวเข้าไปด้านใน ดวงตาคู่คม ลอบมองร่างเล็ก ที่ยืนนิ่งอยู่ด้านนอก ใบหน้าขาวนวลที่ไร้อารมณ์ ตอนนี้จมูกแดงไปหมดอาจจะเป็นเพราะอากาศหนาว แต่ทว่าเธอกลับไม่มีท่าที ที่แสดงออกถึงอารมณ์ใดๆ สักนิด

ชึบ

มือหนาลวงหยิบ ฮอท แพค*ถุงร้อนกันหนาว* ที่อยู่ในกระเป๋าขึ้นมาดู ก่อนจะลอบมองไปนอกรถอีกครั้ง

อีกด้าน

ท่ามกลางท้องฟ้ามืดๆ กับหิมะที่กำลังตกโปรยปราย

หญิงสาวร่างเล็กก้มมองมือของตัวเอง ที่ตอนนี้มันแดงไปหมดเพราะอากาศหนาว แม้อากาศจะหนาวสักแค่ไหน แต่หญิงสาวกลับไม่แสดงอาการใดๆ เลยแม้แต่น้อย ราวกับว่าเธอไม่มีความรู้สึก ไม่เจ็บ ไม่หนาว

"...................." ก่อนที่จะรู้สึก ว่ามีใครบางคนมายืนอยู่ตรงหน้า จึงค่อยๆ เงยหน้าขึ้นไปมอง ใบหน้าที่เรียบเฉยก่อนหน้านี้ ก็ค่อยๆ คลี่ยิ้มบางๆ ออกมา ดวงตาเศร้าหมองดูมีประกายขึ้นมา

"ยิ้มอะไร" ไอดอลหนุ่มเอ่ยถามเสียงเข้ม จนคนตัวเล็กถึงกับค่อยๆหุบยิ้มลงทันที

"บอกแล้วใช่มั้ย ว่าให้เลิกตามได้แล้ว"

"วันนี้หิมะแรกตก ก็แค่อยากเห็นหน้า"

คนตัวสูงได้ฟังดังนั้น ก็ถึงกับชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะเปลี่ยนเรื่องทันที

"กลับบ้านไปได้แล้ว และอย่ามาให้เห็นอีกนะ เตือนครั้งสุดท้าย"

หมับ

ไอดอลหนุ่มเอ่ย ก่อนจะยัดอะไรบางอย่างใส่มือของคนตัวเล็ก และหันหลังเดินกลับไปทันที

"....................." คนตัวเล็กมองของที่อยู่ในมือของตัวเอง ก็พบว่าเป็น ฮอท แพค ก่อนที่ใบหน้าจะคลี่ยิ้มบางๆ ออกมาอีกครั้ง

"อุ่นจัง"

..........................................

บนรถ

เมเนเจอร์สาวประจำตัวลอบมองการกระทำของไอดอลหนุ่ม ในช่วงหลายวันที่ผ่านมานี้ เขาทำตัวแปลกๆ ในใจก็รู้สึกกังวลขึ้นมา จึงอดไม่ได้ที่จะเอ่ยถามออกไป

"กูรึม คิดอะไรกับเด็กนั้นหรือเปล่า"

"คิดอะไรครับ" เขาเอ่ยถามกลับอย่างไม่ใส่ใจนัก

"ว่า.....เธอชอบเด็กคนนั้น"

"....................."

ไอดอลหนุ่มมีอาการอึ้งเล็กน้อยทันทีที่ได้ฟัง ก่อนที่ภาพแววตาเศร้าๆ ที่กวนใจเขามาตลอดของเด็กสาวจะแวบเข้ามาในหัว เขาสะบัดหน้าไล่ความคิดฟุ้งซ่านออกไปจากหัว

"ไม่มีเรื่องอย่างนั้นหรอกครับ.....ก็แค่สงสารเท่านั้นเอง" เขาเอ่ยก่อนจะหันหน้าหนีไปอีกทาง

"ส่วนใหญ่ ความรักก็เริ่มจากความสงสารทั้งนั้น"

"ไม่มีเรื่องอย่างนั้นหรอกครับ พี่สบายใจได้" ไอดอลหนุ่มเอ่ยบอกให้เมเนเจอร์สาวสบายใจ

"ขอให้เป็นแบบนั้นแล้วกัน อย่าให้เป็นอย่างที่พี่กลัวเลย"

เมเนเจอร์สาวพึมพำเบาๆคนเดียว ก่อนที่รถจะเคลื่อนตัวออกไป โดยที่มีสายตาของใครบางคนมองไปจนลับตา

วันต่อมา

เดจาวูชัดๆ เตือนเท่าไหร่ก็ไม่จำ ขู่เท่าไหร่ก็ไม่ฟัง

ดวงตาคมจ้องมองไปที่หญิงสาวตัวเล็กในชุดนักเรียน ตอนนี้ที่กำลังถือกล่องใส่ ฮอท แพค ลังใหญ่อยู่ในมือ

ไอดอลหนุ่มได้แต่มองเธอด้วยความเหนื่อยหน่ายใจ ทำทีจะเดินเลยผ่านไป แต่คนตัวเล็กก็เดินมาขวางหน้าเอาไว้

"มาทำอะไร" ไอดอลหนุ่มเอ่ยถามเสียงนิ่ง

"เอามาคืน" คนตัวเล็กเอ่ยบอก ก่อนจะยื่นลังส่งให้

"เมื่อวานให้ไปแค่อันเดียว เอามาคืนให้อะไรเยอะแยะ"

"เวลาที่คนทำดีกับเรา ก็มักจะอยากได้ของตอบแทนเป็นสิบเท่าไม่ใช่หรอ"

ชายหนุ่มสังเกตมานานแล้วว่า ซาแซงสาว นิสัยแปลก แต่นี่เธอกลับแปลกยันความคิด อะไรที่ทำให้เธอเป็นแบบนี้กัน

"ไม่ใช่ทุกคนหรอกที่ต้องการแบบนั้น"

"รวมถึงนายด้วยหรือเปล่า" คนตัวเล็กเอ่ยถาม ก่อนจะจ้องมองคนตัวสูงตรงหน้าด้วยแววตาสั่นไหว

"อืม" ไอดอลหนุ่มตอบรับเสียงสั้น

"่อ่อ แล้วก็ ยัยซาแซงถึงจะโรคจิตยังไง ก็ต้องมีมารยาทด้วยสิ ฉันกับเธออายุห่างกันตั้งหลายปี มาเรียกนายอะไร"

"ลุง" หญิงสาวเอ่ย

"อืม เฮ้ยไม่ใช่!" ไอดอลหนุ่มเผลอครางตอบรับอย่างลืมตัว

"ตา"

"ตลกใหญ่ละ" ไอดอลหนุ่มชักฉุน ปกติเขาเป็นคนใจเย็นมาก แต่เวลาอยู่กับยัยซาแซงทีไร มักจะควบคุมตัวเองไม่อยู่ทุกที

"แล้วจะให้เรียกอะไร" คนตัวเล็กเอ่ยถามเสียงนิ่ง

"พี่.....เรียกฉันว่า พี่" ไอดอลหนุ่มเอ่ยบอก

"ไม่เอา เรียกลุงดีแล้ว ไปละเดี๋ยวไปโรงเรียนสาย"

ปั๊ก!

คนตัวเล็กยกส่งให้คนตัวสูงก่อนจะวิ่งหนีไปทันทีก่อนจะหันมาโบกมือให้ ไอดอลหนุ่มเผลอรับมาอย่างลืมตัว

"ไปแล้วนะลุง"

"นี่! ยัยซาแซงบอกให้เรียกพี่ไง"

..........................................

ตอนนี้ผ่านมาเป็นเวลาหนึ่งเดือนแล้วครับ ที่มีซาแซงติดตามผมอย่างเปิดเผย โดยเธอมาดักรอผมทุกเช้า-เย็น และนี่ ก็เป็นเหมือนทุกครั้งที่ผมเอ่ยปากไล่เธอ แต่เธอก็ไม่มีทีท่าสะทกสะท้านเลยสักนิด ไม่ว่าจะใช้ถ้อยคำแรงแค่ไหน หรือขู่ยังไงก็ตาม จนตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ ที่ดูเหมือนว่าผมจะเริ่มชินไปกับมัน ชินกับการกวาดตามองไปรอบๆเพื่อมองหาใครบางคน