6.หวงซีห่าว

สุดท้ายฉันก็ไม่กล้าไปตามที่นัดกันไว้กับอาคิระซัง

ฉันนอนหมกตัวอยู่แต่ในห้องจนเลยเวลาไปเรื่อยๆ

เขาคงจะรู้ได้เองว่า ที่ฉันไม่ลงไปเพราะไม่ต้องการสร้างความสัมพันธ์กับเขาอีกต่อไป

นี่เป็นการปฏิเสธแบบสุภาพที่สุดแล้ว ที่ฉันจะไม่ทำให้เขาเสียหน้าจนมองหน้ากันไม่ติดอีก

เขาเป็นคนญี่ปุ่น และฉันก็คงอยู่ที่นี่อีกไม่นาน การสร้างภาระแบบรักทางไกลก็คงน่าเหน็ดเหนื่อยเกินไป สุดท้ายการคบกันก็อาจจะไม่รอดอยู่ดี

ฉันได้แต่หาเหตุผลต่างๆมาปลอบใจที่แห้งเหี่ยวของตัวเอง แล้วถอนหายใจอย่างแสนเสียดาย

ยังไม่ทันได้รักเลย ก็อกหักซะแล้ว

ฮือ..ออ รักแรกของฉ้านนน

ฉันนอนร้องไห้แบบไม่มีน้ำตา เพราะมันช้ำใจจนเริ่มดึกขึ้นเรื่อยๆ

เมื่อมองนาฬิกาบอกเวลาเที่ยงคืน อาคิระซังไม่แม้แต่จะมากดกริ่งถาม ว่าทำไมฉันถึงไม่ลงไปทานข้าวกับเขา

ดูแล้ว คนอย่างเขาก็คงมีอีโก้อยู่บ้าง ที่ถูกฉันทำแบบนี้แล้วไม่คิดจะมาง้องอนถามหาเหตุผลให้เสียฟอร์ม

ฉันขอโทษนะคะ อาคิระซัง

ติ๊ง หน่อง!

เสียงกริ่งดังจนฉันสะดุ้งตกใจ

นี่เขารอฉันถึงเที่ยงคืนเลยเหรอ ถึงมาหาฉันเอาป่านนี้

ฉันบิดมือตัวเองแน่นอย่างละล้าละลัง สุดท้ายแล้วก็ตัดสินใจเดินไปเปิดประตู

ฉันควรต้องบอกความจริงกับเขา ถ้าเขารับไม่ได้ ก็แค่กลับไป แล้วฉันก็คงเศร้าไปอีกหลายวัน

แต่ถ้าเขารับได้...

ฉันหายใจเข้าลึก คาดหวังว่าเขาจะใจกว้างมากพอและรับเรื่องราวทั้งหมดของฉันได้

เมื่อฉันเปิดประตูออกไป แล้วฉันก็ต้องตกใจจนแทบสิ้นสติ เพราะคนที่อยู่หน้าห้อง กลับเป็น...

หวงซีห่าว !!

ไอ้คุณหวง แสยะยิ้มอย่างตัวร้าย ฉันรีบผลักประตูปิดทันที

แต่เขาไวกว่า และแรงเยอะกว่าด้วย เพียงแค่เขาเอามือข้างเดียวดันประตูไว้ ฉันก็ปิดไม่ได้แล้ว

ร่างสูงผลักประตูให้เปิดอ้าออก ก่อนจะเดินเข้ามาพร้อมโทสะร้าย จนหัวใจที่ตื่นตระหนกของฉันตกไปอยู่ที่พื้นและตายสนิททันที

“คะ..คุณหวง..”

ฉันเรียกเขา แต่เสียงเบาโหวงจนน่าหัวเราะ เพราะไม่คาดคิดว่าเขาจะตามมาเจอรวดเร็วเพียงนี้

ร่างสูงที่เดินช้าๆเข้ามาจนถึงตัวฉัน คล้ายภูตผีปิศาจที่มาคอยหลอกหลอนไม่เลิกรา

ใบหน้าคมคายหล่อเหลา ที่ใครเห็นก็ต้องใจสั่นหวั่นไหวได้ง่ายๆ แต่ดวงตาสีน้ำตาลทองที่ดูดุร้ายเหมือนเสือนั่นแหละ ที่ทำให้ฉันเกลียดจนต้องวิ่งหนีเขาเรื่อยมา

ฉันไม่ชอบเสือ หรือแม้แต่แมว ฉันก็ไม่เคยคิดที่จะชอบ

ดวงตาของสัตว์ประเภทนี้มันน่ากลัว ยิ่งเป็นดวงตาของแมวดำแล้วด้วยล่ะก็ ฉันก็ยิ่งกลัวเป็นสองเท่า

เพราะมันเหมือนกับ แมวผี!

“เคลียร์ทำอะไรลงไป รู้ตัวหรือเปล่าครับ”

เสียงทุ้มที่มีคีย์เสียงคล้ายกับคลื่นของน้ำทะเลที่ซัดเข้าหาฝั่ง ยามพายุใกล้จะเข้า ถามมาอย่างกล่าวหา

ฉันได้แต่ถอยหลังไปเรื่อยๆ พยายามคิดหาทางเอาตัวรอด

หวงซีห่าว ไม่ใช่คนที่ฉันจะไปล้อเล่นได้ง่ายๆ ฉันยังเห็นลูกน้องของเขาที่ติดตามมาด้วยอีกหลายคนที่หน้าประตู คอยยืนคุมเชิงกันฉันวิ่งหนีออกไป

“คือ ..เคลียร์กลัว ..เคลียร์ไม่ได้อยากทำแบบนี้หรอกนะคะ”

ฉันเลือกที่จะตอบไปตามความจริง

ฉันกลัวเขาจริงๆ ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไรเหมือนกัน ตั้งแต่ครั้งแรกที่ได้เจอเขา ฉันก็รู้สึกอย่างนั้นจริงๆ

ยามเขาเดินเข้ามาใกล้ แล้วใช้มือเรี่ยวใหญ่เชยคางแบบบางเรียวละมุนของฉันขึ้น ให้สบตาลูกแก้วคล้ายเสือของเขา

“กลัวอะไร.. หรือว่า เคลียร์จะกลัวผม”

ฉันกระพริบตาเบาๆ และเขาก็รับรู้ความรู้สึกของฉันได้

“ก็ถ้าเคลียร์ไม่ดื้อ เคลียร์จะรู้ว่าผมไม่ได้น่ากลัวเลยนะครับ”

เสียงของเขาทอดอ่อนลง ยามก้มลงมองใบหน้าของฉัน แล้วเขาก็ใช้ทั้งสองมือประคองแก้มนุ่มเนียนของฉันเอาไว้ ก่อนจะก้มลงมา

ถ้าเขาจะจูบฉันตอนนี้ ฉันก็คงหนีไม่พ้นแล้ว

แต่เขาเพียงแค่สูดหายใจเข้าลึก เหมือนกับกำลังดูดซับกลิ่นกายจากตัวของฉันเข้าไป จนฉันอดที่จะขนลุกขึ้นมาทั้งตัวไม่ได้

สายตาลุ่มหลงที่มองลงมา มีความโรคจิตจนฉันอยากจะสะบัดตัวออกแล้ววิ่งหนีไปให้ไกล

“อย่าหนีผมอีก แล้วเคลียร์จะได้ทุกอย่าง”

เขาบอกเสียงเบา แต่ลูกตาน่ากลัวที่จับจ้อง ทำให้ฉันต้องหลุบตาลงแล้วพยักหน้ายินยอมเอาตัวรอดในครั้งนี้ไปให้ได้ก่อน

เมื่อฉันว่าง่าย เขาก็ดูจะพอใจขึ้น แล้วดึงฉันเขาไปกอดทันทีจนฉันตกใจตัวแข็งทื่อ

มีเสียงหัวเราะเบาๆอย่างรู้ทัน ก่อนฝ่ามือที่เย็นเล็กน้อยของเขาจะลูบไปที่แผ่นหลังบอบบางของฉันอย่างปลอบโยน

แต่ฉันกลับรู้สึกเหมือนโดนเขากำลังลูบไล้เอาเปรียบอยู่

กลิ่นกายของเขาหอมเย็นยั่วเย้าแต่กลับให้ความรู้สึกอันตราย ยิ่งเข้าใกล้ก็ยิ่งน่าพรั่นพรึง

และในที่สุดฉันก็กระจ่างแจ้งซักที ว่าทำไมถึงต้องกลัวเขานัก

ยามเขากอดฉันแบบนี้ สัญชาตญาณมันร้องบอกตั้งแต่ที่ได้สบตากับเขาครั้งแรกว่า

ฉันจะต้องถูกเขากลืนกินเข้าไปทั้งตัวนั่นเอง!!

ร่างกายของฉันมันปฏิเสธสัมผัสของเขา จนขนที่ตัวลุกพรึบขึ้นมาอย่างพร้อมเพรียง

“คืนนี้ ..นะครับ”

เสียงทุ้มเย็นของน้ำทะเลกระซิบลงมาอย่างมีนัยยะ ทำให้ฉันตัวแข็งหนักกว่าเก่า

“คืนนี้ผมอยากได้..ความบริสุทธิ์..ของเคลียร์”

“..!!!???..”

เขารู้! ..เขารู้ได้ยังไงว่าฉันยังบริสุทธิ์อยู่

เพราะทั้งโลกนี้ มีแค่ฉันคนเดียวเท่านั้นที่รู้

ฉันเงยหน้ามองเขา แล้วรีบพูดอย่างเห็นทางรอดแล้วว่า

“เคลียร์คงทำให้คุณหวงผิดหวังแล้วล่ะค่ะ ..เพราะเคลียร์ไม่ใช่ผู้หญิงบริสุทธิ์แล้ว”

ฉันโกหกคำโต

แต่ไอ้คุณหวงกลับหลับตาลง แล้วทำท่าสูดกลิ่นจากตัวของฉันอีกครั้ง ก่อนจะลืมตาลูกแก้วแวววาวที่มีประกายแสงแห่งความมั่นใจเต็มเปี่ยมขึ้น

“อย่าโกหกเพื่อเอาตัวรอดเลยครับ กลิ่นหอมขนาดนี้ หลอกผมไม่ได้หรอกนะ”

ห๊ะ! ตานี่ใช้จมูกสูดกลิ่นก็รู้แล้วเหรอ ว่าฉันยังบริสุทธิ์หรือไม่บริสุทธิ์อยู่

แล้วเรื่องแบบนี้ใช้จมูกแทนหมอสูติฯก็ได้ด้วยเหรอ นี่มันจะเหนือคนเกินไปแล้วหรือเปล่า

อย่าบอกนะว่าตาหวงซีห่าวนี่ จะเป็นยอดมนุษย์ที่มีดีเอ็นเอของสุนัขผสมอยู่ด้วย จมูกถึงสามารถรับกลิ่นได้ดีเยี่ยมปานนี้

“เคลียร์ไม่.. “

ฉันพยายามจะพูดยืนยันอีกครั้ง แต่หวงซีห่าวก็พูดตัดทางของฉันด้วยประโยคเดียวว่า

“หรืออยากจะให้ผมพิสูจน์ตอนนี้เลย..”

ฉันจึงหุบปากฉับลงทันที ไม่กล้าเอาตัวเข้าไปเสี่ยงแน่

เขากอดรัดรัดฉันแน่นขึ้น แล้วก้มลงเอาคางวางลงบนศีรษะของฉัน ก่อนจะบอกอย่างอดทนอดกลั้นว่า

“ต้องโทษตัวเองนะครับ ถ้าคืนนี้ ..ผมอาจจะรุนแรงไปหน่อย”

ถ้อยคำที่ตีความหมายร้อนฉ่าแบบนี้ ทำฉันยิ่งตื่นกลัวจนตัวสั่นขึ้นมา

แต่มือของเขาที่คอยลูบปลอบประโลม กลับยิ่งน่ากลัวเมื่อมันเลื้อยลงต่ำไปเรื่อยๆ

“แต่ผมสัญญา ว่าจะให้ทุกอย่าง ..ถ้าเคลียร์เป็นเด็กดี”

ฉันกัดฟันแน่นไม่กล้าดิ้นหนี เมื่อมือของเขาลูบลงไปถึงสะโพกงามงอนนุ่มหยุ่น และถูกเขาขยำแรงๆจนตกใจร้องขึ้นมา

อ๊ะ!

หึ หึ

เสียงหัวเราะทุ้มเบาของผีพรายจากทะเล ดูน่ากลัวจนฉันแทบจะเป็นลมลงไปแล้วตอนนี้

แค่โดนจับก้น ฉันก็ตื่นกลัวจนเข่าอ่อน ใจหวิวๆเหมือนกำลังจะหมดสติลงไป

เขาทำอะไรฉันกันแน่!!

“หลับก่อนนะครับ แล้วเดี๋ยวผมจะเป็นคนปลุกเคลียร์เอง”

ทั้งร่างเริ่มเบาขึ้นอย่างน่าประหลาด จนฉันสงสัยว่าในมือของเขาที่ประคองใบหน้าฉันเอาไว้เมื่อครู่ มีอะไรแอบแฝงอยู่หรือเปล่า

ทำยังไงดี.. ในอ้อมแขนที่รัดฉันไว้แบบนี้ มันไม่มีทางที่จะให้ฉันหนีพ้นไปได้เลย

ฉันหลับตาลง รู้สึกล่องลอยเหมือนนอนอยู่บนคลื่นทะเล และไม่รับรู้อะไรอีกต่อไป

.....

**********