3.ใบหน้าของรักแรก

ฉันหนีไอ้คุณหวงไปไกลถึงญี่ปุ่น..

ก็ไม่รู้ว่า เป็นเพราะได้ดูข่าวการแต่งงานสุดอลังการของพี่พรายหรือเปล่า ทำให้ฉันเลือกที่จะบินมาที่นี่บ้าง

แต่ฉันไม่ได้อยากมาหาสามีแบบพี่พรายที่นี่หรอกนะ

แค่คิดว่า ที่นี่น่าจะปลอดภัยและไม่มีใครรู้จักฉัน ก็เท่านั้นเอง

ข่าวที่ว่าฉันเป็นชู้กับสามีคนอื่น กระจายว่อนไปทั่วโซเชี่ยล จนฉันไม่สามารถที่จะอยู่ที่เมืองไทยอย่างสงบได้อีกต่อไป

ส่วนนักข่าวที่กระหายข่าวคาวๆของฉัน ราวแมลงวันตอมอุนจิ ก็ตามติดฉันจนออกไปไหนไม่ได้เลย

และที่น่ากลัวที่สุด ก็ไอ้คุณหวง ที่ถึงขนาดบุกเข้ามาถึงในคอนโด พยายามจะฉุดลากฉันไปกับเขาให้ได้ จนฉันต้องร้องไห้อ้อนวอนขอเวลาสามวัน แล้วฉันจะยอมไปกับเขาดีๆ

โชคดีที่เทคนิคการแสดงของฉันเข้าขั้นออสก้าแล้ว ทุกหยดน้ำตาที่สั่งให้ไหลลงมา จึงดูสมจริงและน่าสงสารจนหวงซีห่าวใจอ่อน ยอมให้เวลาฉันอีกสามวันได้

ไอ้มาเฟียเลว ทำชีวิตของฉันพังพินาศขนาดนี้ แล้วคิดว่าฉันจะยอมไปกับเขาง่ายๆเหรอ

ได้โอกาสอีกครั้ง ฉันก็ต้องหนีน่ะสิ

ก็ฉันมันหัวเดียวกระเทียมลีบนี่ จะเอาอะไรไปสู้กับมาเฟียตัวเป้งอย่างหวงซีห่าวได้เล่า

ลองว่าถ้าคนอย่างเขาจะเอาให้ได้ แล้วดาราตัวเล็กๆอย่างฉันที่เพิ่งจะดังได้ไม่นาน จะเอาอะไรไปสู้

ต้องโทษความสวยของตัวเอง ที่ดันไปเข้าตาคนเลวแบบนั้น จนชีวิตติดลบ ระเหเร่ร่อนไม่มีที่อยู่ ต้องหนีไปซ่อนตัวต่างบ้านต่างเมืองแบบนี้

ฉันมาที่ญี่ปุ่นคนเดียวก่อน ส่วนพี่พอลลี่ ผู้จัดการส่วนตัวของฉันจะบินตามหลังมาอีกที เพราะต้องขนข้าวของๆฉันมาด้วยอีกเยอะแยะ

ฉันมาพักอยู่ในโรงแรมที่จองลวกๆเอาไว้ เพราะไม่มีเวลาให้เลือกมากนัก แถมตั๋วเครื่องบินที่บินตรงมาลงในโตเกียวก็เต็ม ทำให้ฉันต้องตัดใจกดมั่วๆอย่างรีบร้อน จนได้เที่ยวบินมาลงที่ฮอกไกโดของประเทศญี่ปุ่นแทน

และฉันก็ต้องร้องหาเสื้อกันหนาวสุดชีวิตเมื่อมาถึง

ตอนนี้คือเดือนพฤศจิกายน ในประเทศญี่ปุ่น บนภูมิภาคที่ขึ้นชื่อว่าอากาศหนาวติดลบเป็นเรื่องปกติ

แต่ฉันใส่แค่เสื้อยืดบางๆ กับกางเกงยีนส์ทรงมัม แบบกำลังจะไปเดินจตุจักร ที่ไม่ช่วยเรื่องให้ความอบอุ่นได้เลย

ผู้คนมองฉันเหมือนตัวประหลาด

จนย่ำค่ำ ฉันถึงนั่งรถแท็กซี่ฝ่ามาถึงโรงแรม และหาเสื้อกันหนาวมาได้หนึ่งตัว ตอนนั้นก็หนาวจนแทบจะแข็งตายอยู่แล้ว

โรงแรมที่จองไว้เป็นตึกทันสมัยที่ออกนอกเมืองไปหน่อย ฉันได้ห้องพักเลขที่ 10069

เสื้อกันหนาวที่ใส่อยู่ ไม่พอสำหรับอากาศที่หนาวจัดของที่นี่ ทำให้ฉันต้องลงไปหาเครื่องดื่มที่มีแอลกอฮอล์ เพื่อให้ร่างกายที่เย็นเฉียบของฉันอุ่นขึ้น

ยังดีที่ด้านล่างของโรงแรม มีบาร์เล็กๆที่ตบแต่งแบบคันทรี่ให้ลูกค้านั่งจิบเบียร์ได้บ้าง

ฉันสั่งบรั่นดีรสนุ่มมาดื่มแก้หนาว ทั้งๆที่รู้ว่าเป็นคนคอไม่แข็ง แต่ในเวลาแบบนี้ถ้าต้องการให้ร่างกายอบอุ่นเร็วๆก็คงต้องยอม

ปกติเวลาดื่มเหล้า ฉันจะมีพี่พอลลี่คอยอยู่ด้วยเสมอ เพราะนางชอบแขวะว่า ตอนฉันเมาทีไร เห็นหมาเป็นคน เห็นคนเป็นหมา ทุกที

แต่ดื่มแค่นี้ ฉันคงไม่เป็นไรหรอก

ล่ะมั๊งนะ

..........

เขาเห็นไอโกะจัง..!

ผู้หญิงที่ใส่เสื้อโอเวอร์โค้ทไซส์ใหญ่เกินตัว กำลังนั่งจิบเหล้าบรั่นดีแก้วที่สามด้วยท่าทางเมามายไร้สติ

ร่างเล็กๆนั่นเกือบจะตกเก้าอี้แล้ว จนเขาต้องรีบพุ่งตัวเข้าไปรับอย่างว่องไว

จนเมื่อเธอแหงนเงยใบหน้าขึ้นมา เขาถึงได้รู้ว่า ผู้หญิงคนนี้ไม่ใช่ ไอโกะจังของเขา

แต่..

ใบหน้าเล็กๆที่สวยงามราวกับนางฟ้า ดูบริสุทธิ์จนใจเขาวูบไหว

เสียงหวานหัวเราะเบาๆ แต่มีอานุภาพสั่นสะเทือนเข้าไปทั้งใจ

“ขอกอดหน่อยนะพี่พอลลี่ หนูน๊าววว หนาว”

เขาถูกนางฟ้าตัวนุ่มนิ่มจู่โจมเข้ามากอดอย่างไม่ทันให้ตั้งตัว

“เอ๊ะ คุณ..”

เขาพูดได้แค่นั้น แล้วก็ต้องกอดรับร่างที่ตัวอ่อนรูดลงไปให้เข้ามาซบลงในอ้อมแขนของเขาอย่างทำอะไรไม่ถูก

ผู้หญิงคนนี้เป็นคนไทยเหมือนกับไอโกะจัง เพราะพูดภาษาไทยชัดแจ๋ว

เขาไม่รู้ว่าเธอเป็นใคร เมื่อถามไปทางบริกร ก็ได้รับคำตอบว่า เธอมานั่งดื่มคนเดียวซักพักแล้ว

เขาจึงลองล้วงเข้าไปในกระเป๋าเสื้อโค้ทที่รุ่มร่ามนั่น ก็เจอคีย์การ์ดห้องของโรงแรมอยู่ จึงตัดสินใจอุ้มเธอขึ้นแล้วพาไปส่งที่ห้อง

เธอพักอยู่ชั้นเดียวกันกับเขาพอดี เขาลองกดกริ่งหน้าห้องก่อน เผื่อว่าเธอจะมีคนอื่นมาด้วย

อาจจะเป็นแฟน หรือไม่ก็เพื่อน

แต่ทำไมถึงปล่อยให้ผู้หญิงตัวเล็กๆ ที่ดูอ่อนแอแบบนี้ไปนั่งดื่มเหล้าคนเดียวล่ะ

หรือว่าทะเลาะกับแฟน?

เขาคิดเรื่อยเปื่อยถึงความเป็นไปได้ แต่เมื่อรอซักพักก็ยังไม่มีใครมาเปิดประตูรับ เขาก็ใช้คีย์การ์ดเปิดเข้าไปเอง

สายตาของเขาสังเกตรอบห้องอย่างรวดเร็ว และลงความเห็นจากกระเป๋าเดินทางใบเดียวว่า

เธอจองห้องพักเตียงคู่ แต่พักอยู่ในห้องนี้แค่คนเดียว

แสดงว่า น่าจะต้องมีอีกคนตามมาทีหลัง และก็ไม่ใช่แฟนด้วย เพราะถ้าเป็นแฟนกันก็น่าจะจองห้องเตียงใหญ่เสียมากกว่า

เมื่อวางร่างนุ่มอุ่นลงบนที่นอน คนเมาก็ดึงเขาลงไปด้วยอย่างไม่ยอมปล่อย

“นี่ ..คุณ”

เขาพยายามขืนตัวไม่ทับลงไปบนร่างนุ่มนิ่ม ที่ก่อกวนอารมณ์อย่างร้ายกาจ แต่สาวน้อยกลับทำท่าทางไม่พอใจ จนลืมตาขึ้นมา

ยามสายตาของเขาสบประสานกับดวงตาคู่งาม ที่ช่วงชิงลมหายใจของเขาไป อย่างคาดไม่ถึง

นี่คือใบหน้าที่ผู้ชายหลายๆคนต้องละเมอเพ้อหา เพียงแค่เห็นแว้บเดียว

..ใบหน้าของรักแรก ที่จะไม่มีวันลืมชั่วชีวิต..

เหมือนเขาถูกเวทย์มนต์บางอย่าง ที่ทำให้ขยับตัวไม่ได้จนต้องกลั้นหายใจ

“ไอ้คุณหวง ฉันไม่ยอมยกครั้งแรกให้แกเด็ดขาด ฉันยอมตายยย...!!”

ภาพฝันของรักแรก แตกดังโพล๊ะ! เมื่อเขาถูกคนตัวเล็กระดมทุบตีอย่างบ้าคลั่ง จนเขาต้องรวบเธอเข้ามากอดไว้ แล้วกลิ้งลงไปบนที่นอนด้วยกัน

“ตายซะ ฮึก.. ฮือออ”

เสียงร้องไห้กระซิกๆ ดูน่ารักจนเขาอดที่จะก้มลงมองไม่ได้

สาวน้อยที่เมาร้องไห้ไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไร จนปลายจมูกเรียวเล็กน่าบีบนั่นเป็นสีชมพูระเรื่อ

ที่บอกว่า ...ครั้งแรก... ก็แสดงว่าเธอยังเป็นสาวบริสุทธิ์อยู่น่ะสิ

เขาอดยิ้มกับความอ่อนต่อโลกของสาวน้อย ที่กล้าพูดเปิดเผยออกมาให้คนอื่นรู้แบบนี้ได้ที่ไหนกัน

แต่เขาเป็นเพียงแค่คนมาส่ง ไม่ควรจะอยู่นานเกินไปจนกลายเป็นการฉวยโอกาส

แม้ว่า.. โอกาสแบบนี้ มันน่าจะ...

เขาถอนหายใจ แล้วขยับตัวเตรียมจะผละจาก แต่อ้อมแขนของเธอก็ยิ่งรัดเขาแน่นแบบไม่ยอมปล่อยง่ายๆ

“ห้ามไป”

เสียงหวานออกคำสั่งจนเขาอดยิ้มอีกครั้งไม่ได้ จนต้องกระซิบเบาๆล่อหลอกว่า

“ไปแป๊บเดียว เดี๋ยวมา”

เขาแกล้งหลอกคนเมาให้ยอมปล่อยมือ แต่...

“ไม่!”

คราวนี้เธอใช้ขาเรียวทั้งสองข้างรัดเขาไว้อีกชั้นแบบไม่ยอมแพ้

ร่างนุ่มนิ่มหอมกรุ่นกลิ่นหวานบริสุทธิ์ ซุกตัวเข้ามาในอ้อมอกของเขา ใบหน้างามตรึงใจแหงนเงยขึ้น ให้เขาพินิจมองได้อย่างละเอียดถี่ถ้วน

ผู้หญิงคนนี้สวยจริงๆ ไม่ว่าจะเป็นคิ้วตาจมูกปาก ที่ปราณีตราวสวรรค์สรรสร้างขึ้นมา โดยเฉพาะริมฝีปากสีเชอร์รี่ชุ่มชื้นแวววาว ที่เผยอเล็กน้อยคล้ายการเชิญชวน

โดนคนเมายั่วแบบนี้ เขาก็ใจบางไปหมดแล้ว

แต่เขาไม่ใช่พวกจะฉวยโอกาสกับคนเมา และเขาก็มีศักดิ์ศรีของการเป็นตำรวจอยู่ เพราะฉะนั้น ต่อให้อยากแค่ไหน เขาก็ทำร้ายเธอไม่ลง

“นอนเถอะครับ ผมจะอยู่ตรงนี้”

เขาพูดเบาๆ เหมือนเป็นการสัญญาให้เธอคลายความกังวล แล้วใช้ฝ่ามือใหญ่ลูบเบาๆไปที่เส้นผมละเอียดนุ่มมืออย่างปลอบโยน

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะความสวยที่เข้าตา จนทำให้เขารู้สึกอยากจะอ่อนโยนขึ้นมา หรือว่า เธอดูคล้ายกับไอโกะจังตอนเด็กๆกันแน่

เพียงไม่นาน เธอก็หลับไปจริงๆ

ลมหายใจอ่อนเบาหอมกรุ่น ทำให้เขาอยากจะอยู่ให้นานอีกซักหน่อย

แต่สุดท้ายก็ต้องข่มใจแล้วถึงขยับตัวลุกออกมาได้ เมื่อจัดเธอให้นอนจนเรียบร้อย เขาก็อดที่จะมองเธอนานขึ้นอีกนิด ก่อนจะเดินเบาออกจากห้องไป

ความคิดแรกของเขาก็คือ

กระเป๋าเดินทางของเธอใบเล็กแค่นั้น ไม่น่าจะมีที่พอใส่เสื้อกันหนาวมาหรอก

เขาเลยกดโทรศัพท์โทรออก แล้วสั่งงานลงไป

“ผมขอชุดกันหนาวสำหรับเลดี้.. เอ่อ ซักเจ็ดชุดนะครับ”

*********