บทที่ 4

เรื่องมันยุ่งเพราะไอ้จัสตินคู่อริพวกเราดันไปสนิทกับน้อง(คิส)ตอนไหนก็ไม่รู้ ไอ้คิงส์มันก็หัวฟัดหัวเหวี่ยงเพราะทำอะไรน้องไม่ได้จะตีน้องมันยังไม่กล้าผมเองก็หนีไอ้หมาดุไม่ออกมันตามผมแจแบบไหนน่ะหรือครับก็เอางานมาอ้างทั้งที่ผมแค่ดูก็รู้แล้วว่ามันรู้เรื่องตั้งแต่วันแรกที่ผมมามันไปดูอะไรในบริษัทแล้วล่ะครับคนอะไรด้านชิบหงุดหงิดอะบอกตามตรงนั่นไงครับโทรมาอีกแล้ว

"อะไร"ผมตวาดถามกลับไป

//พูดดีๆพิชญ์//

"เออมาห่าอะไรอีกล่ะคนกำลังยุ่ง"

//กลับมาตอนไหนครับ//

"เกี่ยวอะไรด้วยวะจะกลับตอนไหน"ผมฟืดฟัด

//ก็พี่ทำกับข้าวเอาไว้รอพิชญ์มากิน//

"ไม่ต้องวันนี้ไม่กลับแล้วก็อยู่กันคนละห้องจะมายุ่งอะไรด้วยวะเนี่ย"

"พี่กับเจด้ารอนะครับรีบกลับล่ะ"พอพูดจบมันก็วางสายทันทีผมจะทำอะไรได้นอกจาก

".........."สัดเอ้ยกวนตีนผมหน้าบึ้งจนไอ้เตมันถาม

"ใครโทรมาวะ"

"เสือก"ผมบอกคำเดียวสั้นๆแต่ที่ตามมาคือเสียงตบหัวจนหน้าเกือบคว่ำ

"กูถามดีๆแล้วมาอารมณ์เสียเหี้ยไรไอ้พิชญ์"ไอ้เตมันด่าเลยครับไอ้คิงส์ก็ง๊องแง๊งกับน้องทางโทรศัพท์ส่วนไอ้มินทร์ก็ไม่เงยหน้าจากกองบัญชีของมัน

"ไม่มีอะไรหมาที่บ้านหิวข้าว"ผมบอกปัดๆ

"มึงเลี้ยงหมา?"ไอ้เตถามเสียงสูงเล่นเอาไอ้มินทร์เงยหน้ามอง

"เออ"

"พันธุ์อะไรวะทำไมกูไม่รู้"ไอ้เตยังขุดคุ้ย

"เออน่าหมาก็หมามึงจะสนใจทำไม"ผมบอกแล้วลุกขึ้นยืนยกโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหากิ๊กคนใหม่คราวนี้เป็นพริตตี้อกเป็นตูดเป็นตูดเลยครับจะได้หายเครียดซักที

"แป้งคร้าบพี่พิชญ์เองนะครับเตรียมตัวเลยเดี๋ยวจะออกไปรับ"ผมพูดเสร็จก็รีบออกไป

"เดี๋ยวไอ้พิชญ์"ไอ้เตเรียกผมชะงักเท้า

"อะไร"

"แล้วงานที่ให้เตรียมเรียบร้อยแล้วเหรอวะ"ไอ้เตถามงานที่ไอ้เตให้เตรียมก็สถานที่จัดไลลากับไอ้อดิษมันแหละครับ

"เรียบร้อยหว่ะงานนี้ไม่ร้องขอความตายก็กลายเป็นบ้าแหละ"ผมโบกมือไอ้เตยิ้มกว้างต่างกับไอ้คิงส์ที่ทำหน้ายุ่งบ่นเรื่องน้องคิสอยู่ไม่เลิกไอ้มินร์ก็มึนตามปรกติมันแต่ดูท่าทางจะไม่สบายแน่ๆเพราะเห็นไอ้เตหมั่นเอาน้ำเอายาไปให้

"เออดีแล้วอย่าเพลินกับสาวจนลืมงานล่ะมึง"ไอ้คิงส์ตะโกนข้ามหัวไอ้เตมา

"รู้แล้วน่า"ผมพยักหน้าแล้วลงลิฟต์ไป

ภายในผับที่ผมดูแลอยู่คนยังเยอะเหมือนเดิมนี่ขนาดว่าดึกมาแล้วนะครับลืมบอกไปผับพวกผมเปิดทั้งคืน(ที่จริงไม่ได้นะคะผิดกฎหมาย)ลากยาวยันเช้าพอผมเดินเข้าไปพร้อมน้องแป้งสาวสวยพนักงานในนั้นก็รีบเข้ามาหาและพาน้องแป้งไปนั่งที่โซนวีไอพีส่วนผมก้มลงหอมแก้มขาวไปแรงๆทีนึง

"รอพี่ก่อนนะขอไปเคลียร์งานแปปเดียวจะเอาอะไรก็บอกไอ้ตั้มไปเดี๋ยวพี่มา"ผมพยักหน้าให้ไอ้โอ้พาน้องเขาไปส่วนผมก็แยกไปทางด้านล่างชั้นใต้ดินที่มีออฟฟิตอยู่

"สวัสดีค่ะ/ครับพี่พิชญ์"น้องๆที่ทำงานกะกลางคืนทักผมก็ได้แค่พยักหน้ายิ้มให้รีบเข้าไปเคลียร์เอกสารพวกบิลต่างๆเพื่อจะสั่งไปให้ไอ้มินทร์มันเมื่อก่อนพวกผมไม่ได้เคร่งครัดเรื่องนี้มากนักปล่อยให้หัวหน้าฝ่ายบัญชีมาดูแลนั่นล่ะครับทำให้เกิดปัญหาการยักยอกเรื่องนี้มีคนรู้แค่พวกเราสี่คนครับอ้อไม่ใช่สิตอนนี้เพิ่มมาอีกคนคือไอ้เจครวมเป็นห้าคนคิดถึงมันผมก็เครียดขึ้นมาเลยมันกวนส้นตีนผมขึ้นทุกวัน ตามตอแยไม่เลิกข้ออ้างคืองานครับผมจะปฎิเสธก็ไม่ได้ด้วยพวกผมกำลังหาหลักฐานเพื่อจะเอาผิดมันอยู่เลยต้องทำงานกันแบบเงียบที่สุดให้คนร้น้อยที่สุดยิ่งดี

//อยู่ไหนครับ//ผมไม่คิดจะรับโทรศัพท์แต่มันก็โทรแล้วโทรอีกผมรำคาญเลยกดรับสาย

"มีอะไร"ผมถอนหายใจจะไม่รับโทรศัพท์จากมันก็ไม่ได้เพราะไอ้คิงส์มันสั่งมาเลยให้คอยเป็นบัดดี้มัน

//พี่ถามว่าอยู่ไหนครับ//

"ผับทำไมเหรอ"

//พี่รอกินข้าวเจด้าด้วยแล้วพี่โทรไปตั้งแต่บ่ายสามตอนนี้มันตีหนึ่งแล้ว//ห่าเอ้ยทำเสียงแบบนี้ผมละยิ่งรู้สึกผิด

"ก็บอกแล้วไงว่าไม่ต้องรอมึงไม่ได้เป็นอะไรกับกูต่างคนก็ต่างอยู่ๆแล้วจะอะไรมากมายวะ"ผมอยากจะตะโกนลั่นๆถามมันแต่ติดที่มีพนักงานหลายคนนั่งทำงานอยู่ด้วยเลยต้องกัดฟันถามเสียงเข้ม

//ผับไหน//ไอ้เจคมันถามเสียงเรียบ

"ผับsaga"ผมบอกห้วนๆ

//ครับ//พูดจบก็วางสายไม่หือไม่อือปล่อยให้ผมเอาโทรศัพท์ออกมามองหน้าจอแบบงงๆ

"อะไรของมันวะแม้ง"ผมพยายามจะสงบสติอารมณ์แล้วตั้งใจทำงานไม่ทันถึงชั่วโมงดีก็มีเงาทะมึนๆมาบังแสงไฟผมเงยหน้าขึ้นมอง

"เหี้ย!!"ผมอุทานตกใจ

"คน"มันทำหน้านิ่ง

"มาทำงานทำไมไม่บอกพี่ล่ะ"

"ก็มาทุกทีไม่เห็นต้องบอกใครทำไมกูต้องบอกมึง"

"เห้อเลิกดื้อรั้นดันทุรังเถอะแล้วเหลืออีกเยอะไหม"มันทรุดตัวลงนั่งเก้าอี้ตรงกับข้ามกับโต๊ะทำงานของผม

"มีอะไรหรือเปล่า"ผมนิ่วหน้าถาม

"ไม่มีพี่มารอรับกลับบ้าน"มันส่ายหน้าไปมาหยิบเอาโทรศัพท์ขึ้นมาตรวจเช็คเมลอะไรซักอย่าง

"กูไม่กลับแล้วที่นี่ถิ่นเราไม่มีอะไรที่ไม่ปลอดภัยไม่จำเป็นต้องมารับกลับ"ผมเริ่มโมโหมาอีกแล้วครับ

"พี่รู้เพราะพี่ดูแลความปลอดภัยของที่นี่แต่ที่พี่มารับกลับเพราะเวลาเลิกงานก็ควรพักผ่อน"

"ไม่เป็นไรกูตัวคนเดียวจะนอนไหนก็ได้แล้วอีกอย่างวันนี้กูนัดน้องเขาไว้แล้ว"ผมทำหน้านิ่ง

"ใคร?"มันทำหน้านิ่ง

"เด็กกูดิแล้วเสือกไรด้วย"

"เสร็จแล้วกลับบ้านพักผ่อนมันดึกแล้วพรุ่งนี้ไม่มีเรียนหรือไง"

"มีแต่ไม่เป็นไรที่นั้นพวกกูคุมอยู่"ผมบอกสั้นๆ

"อย่าเหลวไหลน่าพิชญืกลับเถอะนี่พี่อุตส่าห์มารับกลับ"

"แล้วใครใช้ล่ะนี่มันชีวิตใครชีวติมันป่ะวะยุ่งกะกูจริง"ผมโมโห

"นี่ไม่รู้จริงๆหรือครับว่าพี่ตามจีบอยู่"

"เหี้ยยยกูไม่ได้ชอบผู้ชายให้ตายก็ไม่เอาสัดเอ้ยมึงไปหาเอาข้างนอกสิหรือถ้าไม่มีปัญญากูหาให้จะเอากี่คนเดี๋ยวจัดให้"ผมผงะถอยจนหลังไปชนพนักเก้าอี้พูดมาได้แม้งไม่อายเลยนะมึง

"ทำไมล่ะครับจะชายหรือหญิงรักก็คือรักชอบก็คือชอบไม่มีกฏที่ไหนบอกนี่ว่าชายต้องคู่กับหญิงเท่านั้น"มันทำเสียงเฉย

"กูไม่ชอบก็คือไม่ชอบอย่าคิดว่าจะเปลี่ยนใจกูได้แล้วกันไม่มีทาง"ผมบอกเสียงแข็ง

"เคยมีคนเตือนพิชญ์ไหมว่าอย่าพูดคำว่าไม่มีทางเพราะมันยิ่งทำให้คนฟังฮึดสู้"

"ไม่มีแล้วก็ไม่ต้องหวังกูไม่สน"ผมสบัดหน้าน้องๆก็แอบเหลือบๆตาขึ้นมาฟังตอนนี้ผมไม่สนใจอะไรแล้วครับมันบอกไม่ถูกหัวใจมันเต้นตุบตั๊บแบบไม่ทันตั้งตัว

"โอเคเรื่องนี้พี่จะไม่เร่งรัดก็แล้วกันแต่เรามาคุยกันก่อนพี่อยากให้พิชญ์คุยกับพี่ดีๆได้ไหมครับกับเพื่อนน่ะไม่เปิ็นไรแต่กับพี่ๆอายุเยอะกว่าอยากให้พิชญ์คุยดีๆกับพี่ได้ไหม"มันชะโงกตัวเท้าข้อศอกสองข้างยื่นหน้ามาหาผม

"อะ...เออๆก็ได้"ผมรีบรับคำมันจะได้จบๆไปซักทีไม่ใช่อะไรหรอกมันน่ารำคาญ

"หึ ขอบใจ"มันยิ้มน้อยๆ

"งั้นออกไปหาอะไรกินกับพี่ไหมตั้งแต่เย็นยังไม่ได้กินอะไรเลย"

"ไม่หิว"ผมรีบบอกแต่ท้องบ้านี่ก็ไม่ยอมฟังเสียงเอาเสียเลย

"อ่าไม่เป็นไรพิชญ์ไม่หิวก็ไปกินเป็นเพื่อนพี่นะครับนะ"มันทำเสียงนุ่มผมเม้มปากแน่น

"ไม่ได้หรอกเด็กรออยู่"

"ก็พาไปด้วยพี่ไม่ซีเรียสอยากเห็นหน้าเหมือนกัน"ผมเลยถอนใจหนักๆทีนึงก่อนจะขยับตัวลุกขึ้น

"ถ้าเลิกแล้วล๊กอห้องให้ด้วยนะทุกคน"ผมหันไปสั่งเพราะงานที่นี่พนักงานในออฟฟิจจะเลิกตีสองเราแบ่งพนักงานทำเป็นกะครับ

"ค่ะ/ครับ"ผมลุกเดินนำมันออกมาด้านนอกตรงไปหาน้องแป้งของผมเห็นกำลังชนแก้วกับโต๊ะข้างๆโซนวีไอพีมีแค่ห้าโต๊ะเท่านั้นครับเป็นโซฟาตั้งห่างกันแต่ก็ไม่มากไอ้พี่เจคมันก็กอดอกยืนมองนิ่งๆ

"เอ่อน้องแป้งครับ"ผมสกิดหลังน้องเบาๆ

"อ้าวพี่พิชญ์ทำงานเสร็จแล้วเหรอคะ"

"ก็เสร็จแล้วเราออกไปหาอะไรกินกันเถอะพี่หิวแล้ว"ผมพยักหน้าน้องมันก็ทำท่าอิดออดหน่อยๆคงเพราะกำลังสนุก

"จะเอายังไงจะไปหรือเปล่าไม่ไปพี่ไปเองก็ได้นะ"ผมเม้มปาก

"อ่าไปค่ะไปๆ"น้องมันรีบคว้ากระเป๋าขึ้นมาสะพายไหล่หันไปโบกมือให้กับหนุ่มๆอีกโต๊ะผมได้ยินเสียงหัวเราะหึหึดังมาจากด้านหลังก็หันขวับไปถาม

"หัวเราะอะไร"

"เปล่าพี่ก็แค่เอ็นดูน้องเค้าน่ารักดีนะ"เจคอปบอกยิ้มๆ

"เออ"ผมสบัดหน้าเดินไปจับข้อศอกน้องแป้งเดินออกมาไวๆส่วนมันก็เดินมาตามหลังผมมาติดๆจนไปตอนที่จะขึ้นรถก็เกิดปัญหาขึ้นมาอีก

"อะไรอีกล่ะหิวก็รีบไป"ผมเริ่มหงุดหงิดก็ไอ้พี่มันจับแขนผมเอาไว้ไม่ยอมให้ไปนั่งกับน้องแป้ง

"พี่ไม่ใช่คนขับรถให้นั่ง"มันบอกเสียงเรียบแต่กดดันอยู่ในที

"แล้วจะปล่อยน้องเค้านั่งคนเดียวได้ยังไงงั้นมาเดี๋ยวขับเอง"ผมแย่งกุญแจจากมือแต่มันกลับยกแขนขึ้นสูง

"เข้าไปเร็วๆน้องนั่งได้ไม่ใช่รถคนละคัน"ว่าจบก็ดันตัวผมเข้าไปนั่งในรถปล่อยน้องแป้งยืนทำหน้างงๆก็ไอ้พี่มันเปิดประตูให้ผมนั่งแล้วปิดประตูเดินวนหน้ารถไปนั่งประจำที่คนขับทิ้งน้องเค้ายืนอึ้งอยู่ผมเลยต้องเปิดกระจก

"ขึ้นเลยครับน้องแป้ง"นั่นแหละน้องเค้าถึงได้เปิดประตูเข้าไปนั่งด้านหลังไำอ้คนขับก็ไม่พูดไม่จาผมก็นั่งนิ่งปล่อยมันครับจะไปกินที่ไหนก็ไป ระหว่างขับรถมันก็มองกระจกหลัง

"น้องแป้งครับเดี๋ยวพี่ไปส่งที่ห้องนะอยู่แถวไหนพอดีมีงานด่วนเข้ามา"เจคอปมองนิ่งๆน้องแป้งก็สบตา

"เอ่ออยู่แถวxxxxค่ะ"

"อ่อทางผ่านพอดียังไงวันนี้พี่ขอยืมตัวน้องพิชญ์เค้าก่อนนะครับ"ผมเหลือบตามองหน้าคมเข้มด้วยความสงสัยแต่ไม่กล้าพูดเยอะเพราะหากว่ามีงานมันก็คือความลับยังไงล่ะมันดูแลเรื่องความปลอดภัยนี่ครับ

"เอ่อน้องแป้งขอโทษทีนะพอดีพี่ติดงานน่ะ"ผมหันไปยิ้มหวานให้น้องแป้งที่ทำหน้าแหยๆ

"ไม่เป็นไรค่ะไว้คราวหน้าก็ได้"น้องมันก็พูดง่ายครับไม่โยกโย้จนถึงที่หอพักน้องเขาไอ้พี่เจคมันก็จอดให้เปิดประตูเองอะไรเองหมดผมจะลงก็ไม่ได้อีกเพราะมันบอกว่ารีบให้น้องเขาจัดการเองยังไม่ทันปิดประตูสนิทมันก็รีบออกรถ

"งานอะไรวะ"ผมยกโทรศัพท์ขึ้นดูก็ไม่เห็นไอ้เตมันจะโทรมาหรือทักมาส่วนคนขับหน้ามึนถามอะไรก็ไม่ตอบผมเลยขี้เกียจพูดปล่อยมันขับไปจนถึงร้านข้าวต้ม

"ไหนงาน?"ผมเลิกคิ้วถาม

"ลงไปก่อนพี่หิวรอกินข้าวกับเราตั้งแต่เย็นน้องเจด้าก็รอ"

"โว๊ยก็ไม่กินล่ะท้องติดกันหรือไง"ผมโมโหรู้ทันทีว่ามันหลอกน้องแป้ง

"ก็พี่โทรบอกแล้วว่ารอกินแต่เจด้าหิวพี่เลยให้กินก่อนเพราะไม่รู้ว่าพิชญ์ติดงานจริงหรือเปล่า"ผมอึกอักจะบอกได้ยังไงว่าผมรำคาญเลยพูดไปมั่วๆแบบนั้น

"ก็ทำงานจริงๆ"ผมยังเสียงแข็ง

"อืมนั่นสิพี่เลยตามมาถูกไงล่ะ"ผมเม้มปากแน่น

"คนอะไรวะพูดให้คนอื่นรู้สึกผิดเก่งชิบหาย"ผมบ่นเบาๆพี่มันหันมามองหน้าแวบนึง

"ไปลงไปได้แล้ว"ผมเลยเดินลงไปพี่มันก็เดินอ้อมรถมาจับศอกผมเดินเข้าไปในร้านผมพยายามจะดึงแขนออกมันก็จับแน่นจนรู้สึกเจ็บ

"จะกินอะไร"พี่มันถามผมเสียงนิ่ง

"มึง...เอ่อ คุณหิวก็สั่งเองสิผมไม่หิว"ผมทำหน้านิ่ง

"เอา_()^^%$@%*&(*"ผมก็ปล่อยให้สั่งจนข้าวต้มกุ๊ยร้อนๆมาพร้อมกับกับข้าวที่วางเรียงกันหลายอย่างมีแต่สิ่งที่ผมชอบทั้งนั้นผมขมวดคิ้วด้วยความแปลกใจอะไรมันจะบังเอิญชอบเหมือนกันวะเนี่ย

"เอ้ากินสิรออะเไรทีหลังอย่าอดข้าวกินอะไรก่อนแล้วค่อยไปดื่มเหล้า"ว่าจบพี่มันก็ตักยำผักกาดดองวางในถ้วยข้าวต้มให้ผมเลยตักกินพี่มันก็ตักกับมาวางใส่ให้เรื่อยๆตัวมันเองที่บ่นว่าไม่ได้กินข้าวกลับไปค่อยจะตักของตัวเองกินเท่าไหร่จนอิ่มนั่นแหละก็มีเรื่องให้ได้ทะเลาะกันอีกผมจะไม่กลับแต่พี่มันจะลากผมกลับจนได้

"โธ่เว้ยพ่อก็ไม่ใช่จะอะไรนักหนาวะเนี่ย"ผมโมโหจนแทบจะกระดดดเข้าไปชกหน้า

"กลับไปนอนได้แล้วได้ข่าวว่าใหล้จะสอบนี่หนังสือไม่อ่านมันจะได้หรือ"

"เรื่องของกู"ผมโกรธเลยกระชากประตูเปิดแล้วกระแทกตัวลงนั่งเบาะยกมือกอดอกแน่นไม่มองหน้ามันซักนิด

"ดื้อเหลือเกิน"ว่าจบมันก็จับหัวผมโยกไปมา"ผมสบัดหัวหนียกมือกำหมหัดแน่นมันก็ชี้นิ้วคาดโทษพอถึงที่คอนโดมันก็ไม่ว่าอะไรนะครับเดินตามหลังขึ้นลิฟต์ไม่พูดไม่จา

"ฝันดีนะครับพรุ่งนี้น่าจะมีข่าวดีเรื่องไลลา"เพราะผมไม่ได้ระวังตัว​พี่แกเลยชะโงกหน้าเข้ามาหอมแก้มผมแรงๆ

"เชี่ย"ผมตะโกนดังลั่นมือไม้มันไปเองครับตวัดเข้าไปที่ใบหน้าหล่อๆนั่นจนหันพี่มันคว้าตัวผมกระชากเข้าหาตัวจนหน้าอกผมกระแทกแรงๆจุกสัด

"อื้อ.."ผมร้องเบาๆ

"ดื้ออะไรก็ให้อยู่ในขอบเขตอุตส่าห์ปล่อยไม่เร่งรัดอะไรแต่แบบนี้มันหาเรื่องใส่ตัวเองชัดๆ"พี่มันกัดฟันแน่นผมเงยหน้าขึ้นมองตาขวางเห็นเลือดที่ซึมออกมาจากมุมปากหมัดเมื่อกี้ก็แรงใช่ย่อยพอพูดเสร็จพี่มันก็จับท้ายทอยผมเอาไว้แน่นเจ็บจนต้องเบ้ปากพี่มันก็กดปากหนาๆได้รูปกระแทกเข้ากับปากผมจนรับรู้ถึงกลิ่นเลือดริมฝีปากผมกระแทกกับฟันผมพยายามจะดิ้นหนีแรงผมกับแรงพี่เขามันคนละสเกลกันจูบที่ไม่ได้มีความรู้สึกวาบหวามหรือเคลิบเคลิ้มยิ่งทำให้ผมดิ้นเหมือนปลาดิ้นหาน้ำมีแรงเท่าไหร่ผมทั้งถีบทั้งต่อยแต่ไอ้ร่างหนาๆใหญ่ไม่สะเทือนเลยซักนิดกระทั่งผมรู้ตัวอีกทีหลังก็แตะกับโซฟาตัวโปรดเหงื่อผมออกเต็มใบหน้าความรู้สึกกลัววูบขึ้นมาในหัวดวงตาเหมือนเหยี่ยวไม่มีความอ่อนโยนเลยสักนิด

"ปล่อยสิวะ"ผมตวาดลั่นหอบหายใจแรงเลือดมันกับเลือดผมเลอะไปทั่วริมฝีปากผมยกขาขึ้นถีบแต่พี่มันกลับแทรกตัวเข้ามาตรงหว่างขากดตัวหนักลงจนผมแทบจะหายใจไม่ออก

"กูบอกให้อื้ออออออ อือๆ"ผมแหกปากลั่นปากหนาๆก็บดลงมาอีกมันกระชากเสื้อผมจนกระดุมหลุดตกลงเต็มพื้นผมดิ้นหนักกว่าเดิมพี่มันก็กดตัวหนักลงมาอีกจับมือสองข้างของผมชูขึ้นเหนือหัวด้วยมือเดียวอีกมือกระชากเข็มขัดผมออกมารัดข้อมือเอาไว้จนแน่นผมจ้องหน้ามันเขม็ง

"ถ้ามึงทำอะไรกูละก็มึงได้เห็น อื้อออ"ผมแทบจะหายใจไม่ทันเพราะจูบร้อนแรงที่ส่งลิ้นร้อนๆเข้ามาไล่ล่าลิ้นผมไม่หยุดยั้งจูบที่มีแต่ความรุนแรงยิ่งทำให้ผมหวั่นในใจบอกๆไม่ถูกมันผสมปนเปกันไปหมด

"อ่อย ไอ้เอี้ยยย"พอมันผ่อนแรงบดได้ผมก็แหกปากด่าทั้งที่หายใจไม่ทัน

"หึ ยังอีกนะยังคิดไม่ได้สินะ"มือหนากระชากทีเดียวซิปกางเกงถึงกับขาดเสียงดังมันผมใจหายวาบยังไม่ทันตั้งตัวกางเกงก็ถูกดึงจนถึงเข่าปล่อยให้กางเกงในแบบบ๊อกเซอร์สีขาวโชว์ให้มันเห็นใบหน้าเข้มแสยะยิ้มสายตาไม่ได้อ่อนแววลงเลยแม้แต่น้อย

"จะ..จะทำอะไรอย่านะเว้ย"ผมพยายามกระเถิบหนีด้วยการเอาหลังดันตัวเองออกแต่ไอ้มือเจ้ากรรมก็ถูกเข็มขัดรัดเอาไว้จนแน่นกลางตัวก็มีมันนั่งเสียบอยู่กลางหว่างขาพยายามจะยกขาขึ้นถีบมันก็กระชากขาเอาไปพาดไว้บนบ่าที่เต็มไปด้วยปีกกล้ามแน่นๆของมัน

"จะทำเห้ยอะไรวะปล่อยกูนะไอ้สะ...อะ อื้มมม"มือหนาร้อนๆคว้าหมับเข้าที่กลางลำตัวผมทั้งที่ยังใส่บ๊อกเซอร์เคล้นคลึงจนผมกระตุกไปทั้งตัวผมดันตัวเองขึ้นสบัดเอวหนีแต่มันกลับยิ่งขยำให้แรงมากขึ้นกว่าเดิมอากาศกำลังจะหมดลงริมฝีปากหนาถึงได้ปล่อยปากตัวเองผมหอบหายใจดังลั่นดวงตาหวั่นหวาดต่างกับคนด้านบนที่เห็นแต่แววหื่นกระหาย

"มะ มึงปล่อยสะวะเลี่ยอะไรแบบนี้กูไม่ชอบนะเว้ย"แต่ยิ่งทำให้มันทำผมแรงขึ้นไปอีกมันดึงบ๊อกเซอร์ผมลงปล่อยให้ท่อนลำสีสวยโชว์เป็นธรรมดาของผู้ชายที่พอถูกกระตุ้นมันก็อดที่จะแสดงอาการออกมาไม่ได้ ท่อนกลางเริ่มแข็งขยายตามจงัหวะมือหนาที่รูดแรงเร็วจนผมเจ็บภายในตัวร้อนรนจนทนไม่ไหว

"อ่าา ฮืมมม ซี๊ดดด"มือหนาๆสาวแท่งร้อนของผมไม่หยุด

"พะ พอแล้ว อื้อ ไม่ไหวแล้วปล่อยสิวะ"เหมือนยิ่งแกล้งไอ้พี่มันใช้นิ้วใหญ่ๆปิดทางแยกตรงปลายแท่งร้อนเอาไว้ผมอยากปลดปล่อยจนปวดไปหมดให้พยายามดิ้นหนีแค่ไหนก็สู้แรงมันไม่ได้อยู่ดี ผมครางเสียงสั่นอีกมือของพี่มันจับมือผมที่ถูกมัดเอาไว้ขึ้นคล้องคอหนาตัวผมเลยต้องยกขึ้นมานั่งอยู่บนตักพี่มันโดยปริยายผมสัม(ัสได้ถึงไอร้อนจากเป้ากางเกงยีนส์ที่เสียดสีอยู่ด้านในขาอ่อนมือแกร่งยังไม่หยุดสาวท่อนลำของผมยิ่งแรงมากกว่าเดิมจนผมเสียงสะท้านหอบฮักจูบที่ไล่ต้อนลิ้นผมยังไม่หยุดลงแม้แต่น้อย อารมณ์ตอนนี้บอกไม่ถูกมันทั้งเจ็บใจทั้งเสียว​แถมไม่พอมือใหญ่ที่ลากลามไปทั่วทั้งตัวทำให้ผมใกล้ถึงจุดหมายเต็มทีน้ำตามาจากไหนด้วยความรู้สึกยังไงผมก็บอกไม่ถูก ยอมรับว่าที่พี่มันทำให้แบบนี้ผมยิ่งมีอารมณ์มากกว่าตอนที่ได้นอนกับสาวๆความเสียวที่พุ่งขึ้นจนจะสุดยิ่งทำให้พี่มันสาวแรงขึ้นสุดท้ายตัวผมก็กระตุกเป็นจัวหวะน้ำข้นๆสีขาวขุ่นพุ่งเลอะจนถึงหน้าอกแรงบดจูบค่อยๆคลายลงผมหอบจนตัวโยนเหมือนถูกสูบพลังออกไปทั้งตัว พี่มันปล่อยผมเอนลงนอนบนโซฟาช้าๆเสื้อผ้าผมหลุดลุ่ยไปหมดต่างกับพี่มันที่ยังอยู่ครบทั้งตัวมือหนาๆที่เปรอะน้ำของผมลูบเบาๆที่ริมฝีปากของผมเองกลิ่นคาวหน่อยๆและรสชาติฝาดนิดๆติดที่ริมฝีปากผมค่อยๆแลบลิ้นเลียโดยไม่ตั้งใจหลบสายตาคมที่จ้องแวววามอยู่ตรงหน้า

"สบายตัวไหม"เสียงนุ่มๆถามฝ่ามือหนาหนักลูบผมออกจากใบหน้าเปื้อนเหื่อผมเอนใบหน้าหนีพี่มันเลยจับคางผมแน่นจนเจ็บ

"อย่าดื้ออีกแล้วพี่ขอบอกไว้เลยที่พี่ปล่อยเราไว้ไม่ทำอะไรก็ไม่ใช่ว่าพี่จะไม่สนใจพิชญ์เป็นของพี่ถึงพิชญ์จะบอกว่าไม่ใช่ยังไงพิชญ์ก็ต้องเป็นเพราะอะไรก็ตามที่พี่อยากได้มันจะไม่มีวันหลุดมือเข้าใจไหม"พูดจบพี่มันก็บดริมฝีปากลงมาอีกครั้งผมระบมไปหมดกับจูบที่ทำเอาลมหายใจเกือบหมดตัวปล่อยให้ผมทำได้แค่เจ็บใจตัวเองที่ทำอะไรไม่ได้