14.รีสอร์ท

กว่าจะขับรถมาถึงรีสอร์ทที่เขาใหญ่ ก็เกือบมืดแล้ว

นี่เป็นสถานที่แรร์ไอเท็มของฉันเลยนะ ห้องสวย วิวธรรมชาติ รายล้อมไปด้วยป่าเขา ที่สำคัญมันอยู่ค่อนข้างลึกจากถนน ถ้าไม่เคยมาจะไม่รู้เลยว่าตรงนี้มีรีสอร์ทซ่อนอยู่

ฉันกดเงินสดจากบัตรเครดิตมาใช้ก่อนเพื่อวางค่ามัดจำห้อง

เจ้าของเป็นคนเก่าแก่ของพื้นที่ มีแต่คนละแวกนี้เท่านั้นที่รู้จัก

ข้อดีที่สุดของที่นี่ก็คือ ไม่มีสัญญาณโทรศัพท์ อาจจะเพราะเป็นพื้นที่ที่มีภูเขาล้อมรอบ เลยกลายเป็นจุดอับสัญญาณ

ฉันรับกุญแจห้อง ที่เป็นบ้านพักเล็กๆ มีห้องนอนและห้องนั่งเล่นที่สามารถมองวิวภูเขาได้สุดสายตา ทั้งเงียบสงบและโรแมนติกมาก

รู้ไหม ที่นี่แหละคือที่ที่ฉันมีอะไรกันครั้งแรกกับพี่วิน

"../////.."

ฉันเกิดหน้าแดงขึ้มมาอย่างช่วยไม่ได้ ตอนนั้นฉันเพิ่งเข้ามหาลัยกำลังเป็นเฟรชชี่น้องใหม่ พี่วินเห็นฉันก็เข้ามาจีบทันทีแถมยังกันท่าผู้ชายทุกคนที่คิดจะมาจีบฉันอย่างออกนอกหน้า

ตอนนั้นเขาเป็นผู้ชายในฝันของสาวๆทั้งมหาลัยเลยนะ ทั้งสูงทั้งหล่อที่สุด แต่เขาสนใจฉันแค่คนเดียว ฉันจึงตกลงเป็นแฟนกับเขา

พอฉันขึ้นปีสอง แต่พี่วินจบมหาลัยก่อน เพราะอายุมากกว่าฉันสามปี เขาพาฉันมาเที่ยวที่นี่ และสารภาพกับฉันว่าเขารักฉัน รักมากที่สุด

แต่เป็นฉันที่กลัวรักทางไกล เพราะพี่วินได้เป็นนักบินแล้ว เวลาที่จะได้เจอกันก็คงน้อยลง

ใครๆก็บอกว่า คบกันไม่น่ารอด เพราะห่างกันมากเกินไป ฉันฟังจนกลัวไปหมดเลยเลือกที่จะเจ็บสั้น โดยการบอกเลิกเขา

ในตอนนั้นหน้าพี่วินดูโกรธมาก เขาคิดว่าฉันจะเลิกกับเขาเพราะมีคนอื่น

ใครจะคิดว่าประสบการณ์ครั้งแรกของฉันจะเกิดขึ้นในวันนั้น เพราะความโกรธและหึงหวงของพี่วิน

ฉันเปิดห้องเดิมที่เคยมาพัก เมื่อมองไปที่เตียงนอนสี่เสาที่มีม่านมุ้งสีขาวล้อมรอบราวกับเตียงนอนของเจ้าหญิง ภาพในวันนั้นก็วนกลับเข้ามาอีกครั้งอย่างช่วยไม่ได้

.....

"ปล่อยพรายนะพี่วิน"

ฉันที่ดิ้นขลุกขลักอยู่ในอ้อมแขนกว้างของพี่วิน พยายามดันตัวหนักๆของเขาออกไป

"พรายมีคนอื่นแล้วใช่มั้ย ถึงอยากเลิกกับพี่"

เขาก้มลงถามฉันเสียงเครียด แล้วกักฉันไว้ใต้ร่างของเขา

ในตอนนั้นฉันกลัวมาก คิดว่าถ้าเขารู้ว่าฉันมีคนอื่นแล้วเขาจะปล่อยฉันไป แต่ว่านั่นเป็นความคิดที่ผิดพลาดที่สุดที่ฉันตอบเขาไปแบบนั้น

"ใช่ พรายมีคนอื่นในใจแล้วค่ะ พี่วินปล่อยพรายเถอะนะคะ"

หึ

เสียงหัวเราะเยาะตัวเองของพี่วินทำฉันขนลุกไปหมด รวมถึงสายตาน่ากลัวของเขาที่ฉันไม่เคยเห็นมาก่อน

"พรายครับ"

เสียงพี่วินทำฉันอกสั่นขวัญแขวน เมื่อเขาพูดแนบชิดกับแก้มของฉัน

"พรายทำให้พี่ต้องใจร้ายแล้วล่ะครับ"

ตัวฉันสั่นไปหมดเมื่อถูกเขาจู่โจมอย่างรุนแรง เสื้อผ้าถูกดึงขาดอย่างไม่อาจปกป้องตัวเองได้แม้แต่นิด ฉันกลัวจนร้องไห้

พี่วินกอดฉันแน่นมาก แล้วก็จูบแรงมากๆด้วยเหมือนกัน จนกระทั่งเขากระแทกเข้ามาในตัวฉันจนเยื่อบางๆฉีกขาด ฉันกรีดร้องเพราะมันเจ็บมาก น้ำตามากมายไหลหยด พยายามขอร้องให้เขาหยุด แต่พี่วินในตอนนั้นคงไม่มีวันยอม

แรงกระแทกยาวนานจนฉันอ่อนล้าไปทั้งตัว ครั้งแรกที่ควรจะสวยงามแต่กลับเป็นนรกสำหรับฉัน

พี่วินไม่ปล่อยฉันทั้งคืน ราวกับเขาต้องการจะทำให้ฉันรู้ซึ้งว่า อย่าได้คิดจะเลิกกับเขาเด็ดขาด

กลางกายเต็มไปด้วยน้ำรักของเขาที่ฝากไว้ครั้งแล้วครั้งเล่า จนเจือจางเลือดพราหมจรรย์ของฉันจนกลายเป็นสีอ่อนเปื้อนผ้าปูที่นอน

เสียงกระซิบหลอนหูของพี่วินที่เอาแต่บอกฉันว่า

"แย่จังเลยครับ พี่คงทำให้พรายท้องก่อนเรียนจบแน่ๆเลย"

"ครั้งนี้พี่เอาเข้าไปลึกมาก พรายคงท้องเรียบร้อยแล้วล่ะครับ"

วันนั้นพี่วินทำให้ฉันกลัวและหวาดระแวงไปหมด กลัวที่ถูกเขาขืนใจ และก็กลัวจะท้องด้วย

แต่พออีกวัน พี่วินก็กลับมาเป็นคนเดิม เขาเฝ้าเอาแต่จูบขอโทษฉันทั้งตัวตั้งแต่เส้นผมจนถึงปลายเท้า บอกว่าเขาจะรับผิดชอบทุกอย่างและจะไปขอฉันแต่งงานกับผู้ใหญ่

แต่เป็นฉันที่ยิ่งตื่นตระหนกหนักกว่าเดิม ถ้าเขาไปขอฉันกับที่บ้าน ที่บ้านก็จะรู้ทันทีว่าฉันกับพี่วินมีอะไรกันแล้ว ฉันยอมให้เขาทำแบบนั้นไม่ได้เด็ดขาด

ฉันเลยสัญญากับเขาว่าจะเป็นแฟนของเขาคนเดียว ฉันจะไม่มีคนอื่นแน่นอนเพื่อให้เขาสบายใจ

อีกนานหลังจากนั้นฉันถึงได้เข้าใจว่า ทำไมพี่วินถึงทำแบบนั้นกับฉัน

มันเป็นวิธีการ ทุบก่อนแล้วค่อยปลอบ

มันคือจิตวิทยาอย่างหนึ่ง ที่เวลาต้องการให้ใครยอมสยบต้องลงมือรุนแรงในครั้งแรก หลังจากนั้นก็ทั้งขู่ทั้งปลอบไปเรื่อยๆ คนๆนั้นก็จะกลายเป็นของตายในมือนั่นเอง

ฉันเลยกลายเป็นลูกไก่ในกำมือของเขา

ฉันถอนหายใจกับความโง่เขลาของตัวเอง ที่ถูกพี่วินจับทางได้ทุกอย่าง เขาฉลาดกว่าเลยรู้ว่าจะต้องจัดการกับฉันยังไง

ฉันรู้ว่าพี่วินไม่ใช่คนใจดีอย่างที่เห็น มีเพียงเวลาที่อยู่กับฉันเท่านั้นที่เขาจะน่ารักและยอมฉันเสมอ เป็นแฟนกันมาเจ็ดปี นั่นเป็นครั้งเดียวที่พี่วินใจร้ายกับฉัน

แต่เรื่องที่ฉันไปนอนกับคนอื่น ถึงจะเป็นเพราะเข้าใจเขาผิดก็เถอะ ฉันก็ไม่รู้ว่าพี่วินจะทำยังไงกับฉันต่อไป

แต่เขาไม่มีทางยอมเลิกกับฉันแน่ๆ แต่ถ้าเขาไม่เลิกกับฉัน แล้วเขาจะเอาความโกรธทั้งหมดนี้ไปลงกับใครล่ะ

ตาโฮสต์มาเฟียนั่นเหรอ

คิดแล้วฉันก็เกิดกลัวขึ้นมาอีกครั้ง เพราะครั้งนี้ฉันหาเรื่องใหญ่โตใส่ตัวจนกลัวว่า ฉันจะนำความโชคร้ายมาสู่พี่วินไปด้วย

ถ้าพี่วินเกิดบ้าไปอาละวาดที่คลับอาซูร่า ฉันกลัวจริงๆว่าเขาจะถูกพวกมาเฟียซ้อมจนตายเหมือนผู้ชายในข่าว

ฉันพยายามหาทางแก้ไขเรื่องที่เกิดขึ้นทั้งหมด ถ้าสามารถเอาเงินสามล้านไปใช้หนี้ได้ เรื่องทั้งหมดก็จะจบใช่มั้ย

เงินตั้งเยอะ ฉันจะไปหาจากที่ไหนได้ นอกจากจะกลับบ้านไปขอร้องแม่ให้เอาที่ดินไปขาย

ถ้าแม่ถามว่าจะเอาเงินไปทำอะไรตั้งเยอะแยะ

แล้วจะบอกแม่ว่า เพื่อช่วยลูกสาวที่น่าสงสารของแม่ ไปแอบซื้อผู้ชายกินแต่ไม่มีตังค์จ่าย แม่จะฆ่าฉันมั๊ยนะ

ฮืออ จะทำยังไงดี

จะบอกแม่ว่ายังไงดี ฉันคิดจนปวดหัวเลยเก็บตัวอยู่แต่ในรีสอร์ทตลอดสามวัน ไม่กล้าออกไปไหนเลย โทรศัพท์ก็ปิดเครื่องไม่กล้าเปิด

จนเข้าวันที่สี่

ความรู้สึกกังวลจนแทบกินไม่ได้นอนไม่หลับติดต่อกันหลายวัน ทำให้คืนวันที่สี่ฉันก็อ่อนล้าจนสู้ไม่ไหวคล้ายจะไม่สบายขึ้นมา

ตอนที่ฉันนอนหมดแรงอยู่ในห้องมืดๆ ก็ได้ยินเสียงประตูเปิดพร้อมกับเงาร่างสูงของผู้ชายเดินเข้ามา

"ใครน่ะ !?"

ฉันถามทันทีแต่ไม่มีเสียงตอบ นอกจากเสียงประตูที่ถูกปิดสนิทลง

"...พี่วินหรือคะ"

ฉันถามอีกครั้ง เพราะฉันเผลอบอกพิมเพื่อนสนิทไปว่าอยู่ที่ไหน อาจจะเป็นไปได้ที่พิมไปบอกพี่วินว่าฉันอยู่ที่นี่ พี่วินเลยมาตามหา

ในห้องปิดไฟมืด แต่ร่างสูงที่เดินเอื่อยเข้ามาใกล้มีเงาโครงร่างที่ไม่คุ้นตา ทำให้ฉันแน่ใจทันทีว่าไม่ใช่พี่วิน

หรือจะเป็นโจร!!

ฉันอยากร้องให้คนช่วยแต่เรี่ยวแรงแทบไม่มี ได้แต่เบิกตามองอย่างตกใจหวาดกลัวตัวแข็งค้าง

แสงจันทร์ที่สะท้อนเข้ามากระทบด้านข้างใบหน้าของชายร่างสูง ทำให้ฉันเห็นเสี้ยวหน้าด้านข้างที่เลิศเลอของเขา

เสียงทุ้มมีเสน่ห์เป็นเอกลักษณ์พูดออกมาเบาๆ แต่ดังไปทั่วห้องเล็กๆว่า

"คุณผิดสัญญา ..นับครั้งที่หนึ่ง.."

**********