มิติที่ไม่เหมือนใคร!!

ดีที่ตอนมาอยู่ในร่างนี้ นางไม่ได้มาตัวเปล่า ยังมีมิติพิเศษที่มั่นใจว่าไม่เหมือนในนิยายที่เคยอ่านมาแน่นอนนั่นก็คือ…

นางสามารถมองเห็นเหตุการณ์ภายในครอบครัวหรือในจวนของใครก็ได้ เพียงแค่เขียนชื่อบุคคลนัั้นเอาไว้ และจู่ๆในคืนหนึ่งที่นางกำลังหลับไหลหลังจากย้ายมาอยู่ในมิติได้เพียง1วัน ก็มีนักรบเงาที่ฝีมือการต่อสู้ระดับปรมาจารย์ที่หาตัวจับยาก เข้ามารายงานตัวกับนาง ขอให้นางตั้งชื่อและรับเข้ามาอยู่ในความดูแล เท่านั้นก็สร้างความอุ่นใจให้นางไม่น้อย

หากฝ่ายตรงข้ามมีนักรบเรือนแสน นางเอกก็มีองค์รักษ์เงาเอาไว้ต่อสู้เหมือนกัน!!

“หม่าซิ่วอิง แม้ไม่มีใครเลยจะรู้ความคิดขอวท่านอ๋อง แต่ว่า…สิ่งที่แม่เจ้ามั่นใจคือ…ท่านอ๋องเอ็นดูเจ้าไม่น้อย” ฝ่ามือบาบบางของหม่าฮวนอิง ฮูหยินสกุลหม่าลูบหัวบุตรสาวด้วยความแสนรัก

“หากเจ้าเป็นสตรีที่รู้จักเด็ดขาด และโอนอ่อนบ้างยามถึงเวลา บุรุษที่ไหนจะกล้ามองข้ามความสำคัญ งานบ้านงานเรือนเจ้าฝึกในวังมาตั้งแต่เด็ก งานขี่ม้าฟันดาบพ่อเจ้าก็ส่งครูฝึกมาสอนตั้งแต่เจ้ามีอายุเพียงสิบหนาว สกุลหม่าเราด้อยกว่าหรือ…ก็ไม่ มีสิ่งใดให้เจ้าต้องกังวล” สิ่งหนึ่งที่หม่าซิ่วอิงรับรู้คือ มารดาของนางผู้นี้ รักบุตรสาวยิ่งกว่าดวงใจ ไม่ว่าจะของใช้หรือของกินนางล้วนได้รับสิ่งดีๆและความรักที่เต็มเปรี่ยม ยิ่งทำให้นางคิดว่า สมควรแล้สหรือที่คนในสกุลหม่าต้องมาจบชีวิตเพียงเพราะคนชั่วต้องการชิงอำนาจ นางจะไม่มีวันให้เกิดเหตุการณ์เช่นนั่นขึ้นแน่นอน

“วันนี้อาจเอ็นดูที่ข้าเติบโตมาพร้อมกับเขา วันหน้าสิ่งใดที่ไม่คาดคิดก็อาจจะเกิดขึ้นได้เช่นกัน ท่านแม่ รู้จักคนสกุลหวังหรือไม่เจ้าคะ” นางต้องเตรียมความพร้อมเสียตั้งแต่ตอนนี้

“สกุลหวังเป็นขุนนางที่ก้าวผ่านลำดับขึ้นมาจากการที่หวังอันหวี่ออกรบที่สนามรบหัวเมืองนั่นหรือ” นางขยับที่ก่อนรั้งมารดานั้งลงเคียงข้าง

“เจ้าค่ะ เป็นขุนนางลำดับรากหญ้าที่ไม่มีการสอบขุนนางแต่อย่างใด เพียงเพราะเคยช่วยเหลือฝ่าบาทจากการถูกหมูป่าพุ่งชนจนฝ่าบาทประทานแซ่หวังให้ จากนั้นจึงได้เป็นนักรบแถวหน้าเจ้าค่ะ” นางนึกถึงเหตุการณ์ทีละขั้นตอนและเล่าออกมาตามความทรงจำ

“ใช่แล้ว ว่าแต่มีสิ่งใดหรือ” ฮูหยินหม่ายังไม่เข้าใจในสิ่งที่บุตรสาวถาม

“คนมาจากรากหญ้าสามันชน ไม่ผ่านการสอบเข้ามาเป็นขุนนาง ย่อมถูกขุนนางด้วยกันดูถูก คนสกุลนี้ เป็นสกุลที่…ควรจับตามองถึงความทะเยอทะยานในตัวเอฃเจ้าค่ะ” นางจำได้ดีในความจำคือบุตรสาวคนโตสกุลหวังถูกส่งตัวไปเป็นสนมองค์รัชทายาทในไม่กี่เดือนหลังนางแต่งงานกับท่านอ๋องเฟยหลง

แต่เพราะองค์รัชทายาทไม่เอาไหน แถมยังเป็นบุตรชายคนเดียวขององค์ฮ่องเต้ มีหลายฝ่ายไม่พอใจกับการเสเพลของพระองค์นัก จนสุดท้าย สามแคว้นที่เหลือยกทัพเข้าโจมตีหลังฮ่องเต้สิ้นพระชนม์

สกุลที่สนับสนุนให้เฟยหลงขึ้นเป็นฮ่องเต้ มีสกุลหม่าที่เป็นจวิ้นกั๋วกง ลองลงมาคือสกุลถาน สกุลหยาง และสุดท้ายสกุลหวังแปลพักมายอมสนับสนุนตามสกุลใหญ่อื่นๆ

จากนั้นไม่นาน สกุลหวังเข้ารับใช้ฝ่าบาทเฟยหลงอย่างใกล้ชิด ส่งบุตรสาวมาแสดงความฉลาดเฉลียวโดยการช่วยงานเคียงข้างฮ่องเต้เฟยหลง และสุดท้ายมารยาสามร้อยเล่มเกวียนถูกนำออกมาใช้ สตรีนางนั้นได้ก้าวเข้ามาเป็นสนมเอก!!

“ซิ่วอิงจำคำแม่เจ้าไว้ให้มั่น ไม่ว่าลูกต้องการสิ่งใดขอเพียงตั้งสติ คิดให้รอบครอบและบอกแม่กับพ่อมา ทุกอย่างจะถูกจัดการให้เจ้าอย่างไม่ลังเล” ความรักที่มารดามอบให้ทำนางอุ่นใจ เพราะหลังของนางหนึ่งก้าวมีพวกท่านคอยประครองอยู่เสมอ

“ขอเพียงข้ามีชีวิตรอดจากปากเหยี่ยวปากกา นับว่าไม่เสียชาติเกิดแล้วเจ้าค่ะ”