บทที่ 9 หอมจัง…น่ากินจัง

เขาออกจากห้องน้ำพร้อมกับผ้าขนหนูผืนใหญ่ที่พันรอบเอว และผ้าขนหนูผืนเล็กพาดศีรษะไว้ลวกๆ เช็ดผมที่ยังชื้น ผ้าขนหนูผืนล่างพันไว้เพียงหมิ่นเหม่ แน่นพอจะไม่หลุด แต่หลวมพอจะทำให้ทุกย่างก้าวดูน่าหวาดเสียวโดยไม่ตั้งใจ กลิ่นสบู่สะอาดผสมกลิ่นสมุนไพรจากห้องน้ำยังติดกาย ไหลไปพร้อมไออุ่นของร่างกายที่เพิ่งผ่านน้ำอุ่นมาไม่นาน

เขาผลักประตูออก แสงไฟจากเรือนไฟข้างๆ ส่องเข้ามา เรือนไม้สักหลังย่อยที่เชื่อมกับห้องอาหารเปิดโล่ง อบอุ่น และมีชีวิตชีวากว่าทั้งหลัง

กลางห้องมี โต๊ะไม้สักยาว วางขนานกับครัว ผิวไม้เงางามสะท้อนแสงไฟสีอำพัน เธอยืนอยู่ตรงเตา เรือนผมยาวถูกรวบหลวมๆ ด้านหลัง มือเรียวถือ ตะบวย ตักข้าวต้มร้อนๆ ใส่ถ้วยอย่างใจเย็น ไอข้าวต้มลอยขึ้นเป็นควันบางๆ จากนั้นเธอใช้ ที่คีบ หยิบกุ้งแม่น้ำตัวโตที่ปลอกเปลือกไว้แล้ว วางลงบนข้าวต้มอย่างประณีต ตามด้วยผักชีซอยละเอียดสีเขียวสด และกระเทียมเจียวสีทองกรอบที่เธอโรยลงไปเป็นขั้นตอนสุดท้าย

เธอยกถาดขึ้น ก้าวเดินมาหาเขา แล้ววางลงบนโต๊ะตรงหน้าอย่างแผ่วเบา

“ข้าวต้มกุ้งค่ะ” เธอเอ่ยบอกด้วยรอยยิ้ม สายตาของเธอเผลอเลื่อนขึ้นไป หยุดอยู่ตรงแผงอกและกล้ามท้องที่ชัดเจนจากการออกกำลังกายอย่างหนัก เธอลอบกลืนน้ำลายโดยไม่รู้ตัว ก่อนจะรีบหลบสายตา เขาเห็น และยิ้มบาง ๆ ที่มุมปาก เขารู้ว่าเธอกำลังรู้สึกอะไร และเป็นสิ่งเดียวกับที่เขาเองก็รู้สึก โดยไม่ต้องมีใครพูดออกมา

“หอมจัง…น่ากินจัง” เขาเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนสายตาของเขาเลื่อนไปยังใบหน้าหวานของเธอ ก่อนจะจงใจสบตาเขาไม่เคยเห็นใครงดงามเท่าผู้หญิงตรงหน้า ไม่ใช่เพียงรูปลักษณ์ แต่เป็นความนิ่ง ความกล้า และความมั่นใจที่ผู้หญิงส่วนใหญ่ไม่มี และนั่น… ถูกใจเขาอย่างยิ่ง

“ขอบคุณค่ะ ขอตัวไปอาบน้ำก่อนนะคะ” เธอเอ่ยบอกด้วยรอยยิ้ม

“เดี๋ยว… เธอไม่กินข้าวด้วยกันเหรอ” เขาถามเธอด้วยความสงสัย

“เดี๋ยวออกมากินค่ะ คุณลุงกินไปก่อนเลยนะคะ” เธอเอ่ยบอกด้วยรอยยิ้ม จากนั้นเธอก็หันหลัง ก้าวเดินกลับเข้าไปในห้องนอนของตัวเอง ทิ้งไว้เพียงกลิ่นอาหารอุ่น ๆ และบรรยากาศที่เริ่มอุ่นขึ้น… โดยไม่เกี่ยวกับอุณหภูมิ