บทที่ 7 เฮือนมณีจันทร์

เฮือนมณีจันทร์ ไฟโซล่าเซลล์ส่องแสงนวลอยู่ตรงราวหลังคา แสงสีอุ่นไล้ไปตามแนวไม้สักทองของเรือนหลังใหญ่ที่ตั้งเด่นท่ามกลางความมืดของป่าเขา ราวกับอัญมณีที่ซ่อนตัวอยู่ใต้ผืนฟ้า

เขาจอดรถลงหน้าบ้าน มองเรือนหลังนั้นอย่างเงียบงัน บ้านทั้งหลังไร้ผู้คน ไร้เสียงใด ๆ นอกจากลมเย็นที่พัดผ่านยอดไม้ แต่กลับไม่ให้ความรู้สึกน่ากลัว หากเป็นความสงบที่หนักแน่นและมีศักดิ์ศรี

เรือนยกใต้ถุนสูงแบบทางเหนือ เสาไม้สักต้นใหญ่เรียงตัวรับน้ำหนักอย่างมั่นคง หลังคาทรงจั่วซ้อน ประดับกาแลไม้แกะสลักไขว้บนสันหลังคา เขารู้ในทันทีว่า บ้านหลังนี้ไม่ใช่เรือนธรรมดา และเจ้าของมันคงไม่ธรรมดาเช่นกัน

เสียง ติ๊ด เบา ๆ ดังขึ้น ประตูไม้สักบานใหญ่ค่อย ๆ เปิดออกเองโดยอัตโนมัติ

เขาหันไปมองหญิงสาวข้างกาย เธอเพียงยกรีโมตในมือขึ้นเล็กน้อย สีหน้าสงบ เรียบง่าย ราวกับการเปิดบ้านกลางป่ากลางเขาเป็นเรื่องปกติของชีวิต เขาก้าวลงจากรถ สายตามองสำรวจเรือนหลังใหญ่อีกครั้ง

“เธออยู่กันกี่คน” เขาถามเธอด้วยความสงสัย

“คนเดียวค่ะ” เธอเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงจริงจัง เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย มองเรือนหลังใหญ่ที่โถงบ้านทอดยาว ประตู หน้าต่าง ทุกอย่างเปิดโล่งรับลม

“คนเดียวเหรอ? บ้านหลังใหญ่ขนาดนี้อะนะ”

“ใช่ค่ะ พ่อกับน้องสาวของฉันพวกเขาตายไปหมดแล้ว ส่วนแม่ก็เลิกกับพ่อ แล้วเธอก็แต่งงานใหม่ค่ะ ตอนนี้ก็เหลือฉันเพียงคนเดียว” น้ำเสียงของเธอราบเรียบ ไม่สั่น ไม่สะเทือน แต่กลับหนักหน่วงอย่างประหลาด เขาเงียบไปชั่วครู่

“ตรงนี้ห่างไกลผู้คน บ้านเรือนแถวนี้ก็ไม่มี ทำไมไม่หาคนมาอยู่เป็นเพื่อนล่ะ” เขาเอ่ยถามเธอด้วยน้ำเสียงจริงจัง

“มีแม่บ้านมาทำงานทุกเช้า เธอทำงานแบบเช้าไปเย็นกลับ” เธอเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงจริงจัง เขามองหญิงสาวตรงหน้าอีกครั้ง ไม่คิดเลยว่า ผู้หญิงเช่นเธอจะมาอยู่กลางป่ากลางเขาเพียงลำพัง

มิหนำซ้ำ ยังอยู่ในบ้านหลังใหญ่ขนาดนี้

โถงกลางเรือนเปิดโล่ง เพดานสูง เผยให้เห็นโครงไม้สักทองขัดเงา เสากลมต้นใหญ่แกะลวดลายล้านนาอย่างประณีต ชุดรับแขกไม้สักตั้งอยู่ด้านหนึ่ง ตั่งไม้ยาววางขนานหน้าต่าง โคมไฟแขวนให้แสงอุ่นนวล สะท้อนผิวไม้สีทองอย่างอ่อนโยน

“จะเป็นอะไรไหม ถ้าฉันจะนอนที่นี่” เขาเอ่ยถามเธอ

“ได้ค่ะ” เธอเอ่ยบอกเขาด้วยรอยยิ้ม เขาเลิกคิ้วเล็กน้อย

“เธอไม่กลัวฉันจะฆ่าชิงทรัพย์หรือไง” เขาถามเธอด้วยน้ำเสียงจริงจัง เธอกลับยิ้มให้เขารอยยิ้มสงบ มั่นใจ และไร้ความหวาดกลัว

“ดูจากการรถคุณลุงที่มีราคาหลายล้าน กับแต่งตัวของคุณลุง คงไม่ใช่คนที่จะมาปล้นฉันได้หรอกค่ะ และที่สำคัญบนบ้านของฉันมีแต่ไม้ ไม่มีสมบัติอะไรที่น่าขโมย” เธอเอ่ยบอกเช่นนี้ เขาหัวเราะเบา ๆ อย่างจนคำพูด

“ฉันนี่พูดไม่ออกเลย” เขาพูด เธอหันหลัง เดินนำเข้าไปในเรือน เสียงพื้นไม้สักดังแผ่วๆ ใต้ฝ่าเท้า

“ลงมาเถอะค่ะ เดี๋ยวจะทำอะไรอุ่นๆ ให้กิน”

แสงไฟในเฮือนมณีจันทร์ค่อย ๆ สว่างขึ้น เรือนไม้กลางป่า…ที่เคยโดดเดี่ยว ในคืนนั้น กลับไม่เงียบงันอีกต่อไป