บทที่ 4 รับไปสิคะ

สายฝนเทกระหน่ำไม่ลืมหูลืมตา ถนนคดเคี้ยวบนไหล่เขากลายเป็นเส้นสีดำมันวาวสะท้อนแสงไฟหน้า รถโฟร์วีลสีดำคันหรูแล่นฝ่าม่านฝนขึ้นมาอย่างมั่นคง ราวกับเจ้าของรถคุ้นเคยกับเส้นทางทุรกันดารพวกนี้เป็นอย่างดี ชายหนุ่มหลังพวงมาลัยมีใบหน้าหล่อเหลาคมเข้ม ผิวสองสีขาวเหลืองดูโดดเด่นภายใต้แสงไฟในรถ โครงหน้าคมชัด ดวงตาคมนิ่งฉายแววสุขุมและมั่นใจ เสื้อแจ็กเกตสีเข้มที่สวมอยู่ยิ่งขับให้เขาดูเป็นผู้ชายเมืองกรุงเต็มตัว เรียบ เท่ และน่าเกรงขาม

เขาขับรถขึ้นเขามาโดยไม่เปิดจีพีเอส ทั้งที่ระบบนำทางอัตโนมัติในรถพร้อมทำงานเต็มที่

ไม่ใช่เพราะหลงทาง แต่เพราะเขาอยาก ‘สำรวจ’ มากกว่า สายตาคมกวาดมองสองข้างทาง ป่าทึบ ต้นไม้สูง และหมู่บ้านเล็ก ๆ ที่ซ่อนตัวอยู่ท่ามกลางหมอกฝน ทุกอย่างดูเงียบสงบแต่แฝงความลึกลับ จนกระทั่ง… เขาเห็นเงาร่างหนึ่งยืนอยู่ริมถนน

ร่างบางในชุดสีเข้ม ยืนโบกรถท่ามกลางสายฝนที่ซัดลงมาไม่หยุด ผมยาวเปียกแนบใบหน้า เสื้อผ้าเปียกชุ่มจนดูบอบบางผิดกับสภาพอากาศโหดร้ายรอบตัว ชายหนุ่มชะลอรถโดยอัตโนมัติ

“นางไม้หรือเปล่าว่ะเนี่ย…” เขาอุทานติดตลกกับตัวเอง เพราะไม่เคยกลัวเรื่องลี้ลับอยู่แล้ว แต่เมื่อรถเคลื่อนเข้าใกล้ แสงไฟหน้ารถสาดต้องใบหน้าของหญิงสาวอย่างชัดเจน เขานิ่งไปชั่วขณะ

ใบหน้าหวาน ดวงตากลมใสที่แม้จะเต็มไปด้วยความล้าและกังวล แต่กลับเปล่งประกายบางอย่างออกมา ความงามนั้นไม่ฉูดฉาด ไม่ยั่วยวน ทว่า… บริสุทธิ์และสะดุดใจอย่างน่าประหลาด

“ไม่ใช่นางไม้แล้ว” เขาพึมพำเบา ๆ ราวกับละเมอ “นางฟ้าชัด ๆ” เขาจึงลดกระจกลงทันที เสียงฝนดังอื้ออึงเข้ามาในรถ

“สาวน้อย มายืนเรียกรถคนเดียวแบบนี้ ไม่กลัวหรือไง” เขาถามด้วยน้ำเสียงทุ้มดังแข่งกับเสียงฝน สายตายังคงจับจ้องเธอไม่วาง

“รถเสียค่ะ” เธอตอบกลับอย่างสุภาพ เสียงใสแต่ต้องออกแรงพูด “คุณลุงช่วยไปส่งที่บ้านได้ไหมคะ”

คำว่า ‘คุณลุง’ ทำเอาเขาเลิกคิ้วขึ้นทันที

“คุณลุงเลยเหรอ?” น้ำเสียงเขาเต็มไปด้วยความตกใจปนขำ “ฉันเพิ่งสามสิบเองนะ” คำพูดของเขาทำให้หญิงสาวชะงักไปนิด ก่อนจะรีบพูดต่ออย่างจริงจัง

“ถ้าได้… ฉันมีค่าตอบแทนให้แน่นอนค่ะ” เธอพูดจบเขาหัวเราะเบาๆ ก่อนจะส่ายหน้า

“ไม่ต้องหรอก ขึ้นมาสิ เดี๋ยวฝนจะหนักกว่านี้” เขาเอ่ยบอก เสียง คลิก! ดังขึ้นเมื่อเขากดปุ่มปลดล็อกรถ หญิงสาวรีบเดินอ้อมไปเปิดประตูด้านหลัง แล้วขึ้นมานั่งอย่างระมัดระวัง น้ำฝนหยดลงบนเบาะหนังเล็กน้อย

“ขอบคุณนะคะ” เธอพูดพร้อมรอยยิ้มบางๆ ที่ทำให้หัวใจเขาสะดุดอีกครั้ง เมื่อเห็นว่าเสื้อสีดำของเธอแนบไปกับเรือนร่างที่เปียกชื้นจากน้ำฝน

“บ้านอยู่แถวไหนล่ะเรา” เขาถาม พลางมองเธอผ่านกระจกมองหลังหญิงสาวถอดเสื้อโค้ตกันหนาวออกจากเรือนร่างที่เปียกชุ่ม ผมยาวสลวยคลี่ลงบนบ่า เธอปลดกระดุมเสื้อสามเม็ด เขามองเนินเนื้ออวบอิ่มขาวอมชมพู ทำให้เต้านมที่เอ่อล้นออกมา เห็นหัวนมอมชมพูอย่างเห็นได้ชัดเจน ทำให้เขารู้สึกตกใจที่ผู้หญิงเช่นเธอกล้าที่จะปลดกระดุมต่อหน้าผู้ชาย

“คุณลุง ตรงไปเรื่อย ๆ ก่อนค่ะ” เธอบอกด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน “ใกล้ถึงแล้ว เดี๋ยวฉันบอกอีกทีนะคะ” เขาพยักหน้าเล็กน้อย

“โอเค” เขาเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา เธอลอบมองสายตาของเขาที่มองมายังเธอ เธอรู้โดยทันทีว่าเขาคงเป็นตาเฒ่าลามกแน่ๆ ความจริงแล้วใช่เธอจะไม่เคยเสียตัวเสียเมื่อไหร่ เธอเองก็เสียตัวตั้งแต่อายุสิบหก การกระทำครั้นนี้มันทำให้เธอรู้สึกอายอยู่บ้าง แต่ทว่าเธอไม่มีอะไรจะมอบให้เขาเป็นสิ่งตอบแทน ตังค์ก็ไม่มีคงใช้วิธีนี้ตอบแทนเขา

เธอจึงปลดกางเกงชั้นในลายลูกไม้สีขาวบางๆ ออกอย่างช้าๆ เธอยื่นให้เขาในทันที

“รับไปสิคะ” เธอเอ่ยบอกเขาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา เขามองกางเกงชั้นในลายลูกไม้สีขาว แล้วแปลกใจแบบไม่คาดคิด เขาเองก็รับมาสูดดมอย่างไม่รังเกียจ เธอคิดว่าเขาก็เหมือนชายหื่นที่เธอเคยผ่านมา เขาไม่รอช้านำมันใส่กระเป๋ากางเกง