บทที่ 1 Intro

“พี่น่านน้ำ รุ้งมีเรื่องสำคัญจะบอกค่ะ” ใบหน้าสวยของคุณหมอสาวรุ่นน้องเรียบเฉยแต่แววตาสั่นวูบไหวเธอสูดลมหายใจเข้าเต็มปอดรู้สึกประหม่าตัดสินใจบอกเรื่องสำคัญกับชายคนรัก

“หืม เรื่องอะไร.....”

“รุ้งท้องค่ะ ท้องลูกของพี่” เรียวปากเล็กของหมอสาวรุ่นน้องโพล่งบอกเรื่องการตั้งครรภ์กับคุณหมอหนุ่มรุ่นพี่ไป

“.........................”

ดั่งโลกทั้งใบหยุดหมุนน่านน้ำที่นอนแผ่หลาอยู่บนเตียงขนาดคิงส์ไซซ์เพราะเพิ่งผ่านบทรักที่แสนเร่าร้อนกับสายรุ้งมามาด ๆ ทั้งคู่ต่างอยู่ในความเงียบงันมันสงบเสียจนได้ยินเสียงลมหายใจของกันและกันใบหน้าหล่อเหลาถึงกับเก็บสีหน้าเอาไว้ไม่อยู่เขาเอามือลูบหน้าตัวเองบ่งบอกถึงความเครียดอย่างเห็นได้ชัด

“รุ้ง เธอแน่ใจนะว่าท้องจริง ๆ ” ในที่สุดคนที่ทนไม่ไหวอย่างหมอน่านน้ำก็ทำลายความเงียบนั้นลงโดยการถามย้ำแฟนสาวไปว่าเธอไม่ได้แต่งเรื่องโกหกเขาเล่น

“รุ้งมั่นใจค่ะ รุ้งก็เป็นหมอเหมือนกับพี่นะ”

“พลาดตอนไหน.....ทำไมรุ้งไม่ป้องกันรู้ทั้งรู้ว่าตอนนี้พี่จะแต่งงานไม่ได้คุณพ่อต้องให้พี่ไปเรียนต่อเฉพาะทางที่ต่างประเทศนี่เลยเป็นเหตุผลที่เราต้องแอบคบกันจำไม่ได้เหรอ เธอเสียสติไปรึเปล่าสายรุ้ง!”

“ฮึก!”

“พ่ะ...พี่น่านเด็กเป็นลูกของเรานะคะ ฮือ....” ร่างเล็กที่นั่งอยู่ข้างเตียงร้องไห้สะอื้นเธอตกใจที่แฟนหมอหนุ่มโกรธและตะคอกเสียงดังด่าทอเธอ คิดไม่ถึงว่าหมอน่านน้ำจะเปลี่ยนไปได้ขนาดนี้เธอรู้สึกผิดหวังในตัวชายคนรักอย่างมากเขาแทบจะไม่ใช่คุณหมอผู้แสนดีอบอุ่นคนเดิมที่เธอรู้จัก

“โธ่....เว้ย! พลาดอีท่าไหนวะ” ถ้อยคำที่สบถออกจากปากคุณหมอหนุ่มที่ปกติเขาจะเป็นคนสุภาพดูเป็นผู้ชายแสนอบอุ่นใจดีสุภาพบุรุษเป็นภาพที่หลาย ๆ คนจดจำ เอ่ยออกมาจนอีกคนรับไม่ได้ทั้งคู่เริ่มมีปากเสียงกัน

“พี่น่านน้ำ! จะมาโทษรุ้งคนเดียวไม่ได้ลูกก็เป็นลูกพี่เวลาทำก็ช่วยกันทำเด็กไม่ได้เกิดจากฉันคนเดียวซะที่ไหน อย่ามาขึ้นเสียงกับรุ้งนะ”

“ถ้าเธอรักพี่จริงสายรุ้ง เธอต้องไม่ทำลายอนาคตของพี่เด็กคนนี้ยังไม่ควรเกิดมามันไม่ใช่เวลาที่เหมาะสม” แววตาดำขลับแฝงไปด้วยความดุดันของคุณหมอหนุ่มมองไปที่ใบหน้าสวยที่ตอนนี้มีคราบน้ำตาอาบพวงแก้มใส เขาสติหลุดไปชั่วขณะเพราะยังไม่พร้อมที่จะมีครอบครัว

“พี่น่านน้ำ ถ้าพี่จะไม่รับผิดชอบก็ไม่เป็นไรงั้นเราก็เลิกกันซะ เด็กคนนี้จะเป็นลูกของฉันแค่คนเดียว” ใบหน้าหล่อของหมอน่านน้ำถึงกับถอดสีเขาไม่คิดมาก่อนว่าสายรุ้งจะขอเลิกกับเขาแบบจริงจังทั้งคู่ต่างเงียบและรอให้อารมณ์เย็นลง

“...................”

“เธออย่าบังคับพี่ ขอเวลาพี่คุยกับคุณพ่อก่อนจะได้ไหมใจเย็น ๆ นะครับที่รัก” ร่างสูงลุกขึ้นในสภาพที่เปลือยท่อนบนเดินเข้าไปกอดร่างของแฟนสาวเพราะเขายังรักเธอมาก แต่ปัญหาที่กำลังจะเผชิญในอนาคตสำหรับเขาแล้วมันใหญ่มาก

“อย่ามาแตะตัวรุ้งค่ะ” ร่างเล็กที่มีเพียงผ้าห่มผืนเดียวพันกายปกคลุมสัดส่วนโค้งเว้าขยับกายเพื่อหนีอ้อมแขนแกร่งของแฟนหมอหนุ่ม เพราะเธอนั้นเคืองเขามากที่ต่อว่าเธอและไม่ยอมรับเด็กน้อยที่กำลังจะลืมตามาดูโลกทั้งที่เป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของตัวเอง

“พี่ไม่ยอมเลิกกับเราหรอกนะ รู้ใช่ไหมว่าสายรุ้งสำคัญกับพี่มากมายขนาดไหนพี่สัญญานะว่าจะหาทางออกที่ดีที่สุดสำหรับเรา”

“พี่อยากประสบความสำเร็จอยากทำให้พ่อยอมรับในตัวพี่รุ้งเข้าใจเสมอ แต่เรื่องเดียวที่รุ้งให้พี่ไม่ได้คือทำร้ายลูกของตัวเอง”

“ครับที่รักพี่จะคุยกับคุณพ่อเอง ถ้าหากเขาไม่ยอมรับก็ไม่มีใครที่จะมาสืบทอดธุรกิจโรงพยาบาล H แล้วเพราะพี่สาวที่นอนป่วยสภาพไม่ต่างจากผักลูกที่พ่อรักนักรักหนาไม่มีวันที่จะตื่นขึ้นมาอีกแล้ว”