ตอนที่ 4 บุตรสาวตัวน้อย

“อึก อ่า...มันเกิดอะไรขึ้น ทำไมตัวเราถึงหนักหัวถึงเพียงนี้” ชายหนุ่มเมื่อลืมตาตื่นตัวของเขานั้นรู้สึกหนักอึ้งไปหมดภาพที่อยู่เบื้องหน้าของเขาในตอนนี้นั้นเขากำลังอาศัยอยู่ภายในบ้านหลังโทรมๆหลังนึง ในขณะที่ชายหนุ่มกำลังรู้สึกมึนงงก็มีสาวน้อยที่จ้องมองใบหน้าของเขาด้วยความไร้เดียงสา

“ท่านพ่อตื่นแล้วเหรอเจ้าค่ะ” น้ำเสียงของนางนั้นเต็มไปด้วยความออดอ้อนแม้แต่ตัวของหวังซุนเองจิตใจของเขานั้นยังถึงกับอ่อนยวบไปกับความน่ารักของนาง ชายหนุ่มจ้องมองใบหน้าของนางด้วยความหลงใหลเขาบังเกิดความรักใคร่ตั้งแต่แรกเห็น

“หนูน้อยที่นี่คือที่ไหน” ชายหนุ่มกล่าวถามสาวน้อยตรงหน้าด้วยสีหน้าที่อ่อนโยนตัวของเขานั้นเป็นคนรักเด็กเป็นอย่างมาก สาวน้อยจ้องมองใบหน้าของท่านพ่อด้วยความไร้เดียงสา

“หนูจะไปรู้ได้อย่างไรก็ท่านพ่อเป็นคนพาข้ามา หนูรักท่านพ่อมากที่สุด” ใบหน้าของท่านพ่อของนางในยามนี้นั้นสุภาพและอ่อนโยนเป็นอย่างมากมันเป็นใบหน้าที่สาวน้อยผู้นี้ไม่เคยพบเคยเห็นมาก่อนถึงแม้ว่าในยามปกติแล้วท่านพ่อของนางก็มักที่จะใจดีกับนางเสมอแต่ตัวของเขานั้นมักที่จะทำหน้ายักษ์อยู่ตลอดเวลานางเข้าสวมกอดท่านพ่อของนางตรงหน้าพร้อมทั้งเอาหัวซุกไปมามือของนางกอดรัดท่านพ่อของนางจนแน่นชายหนุ่มไม่ว่าจะทำอย่างไรก็ไม่สามารถที่จะแกะมือของสาวน้อยคนนี้ออก

“เดียวหนู ข้าไม่ใช่ อึก!!!” ในระหว่างที่ตัวของชายหนุ่มนั้นกำลังที่จะปฏิเสธสาวน้อยตรงหน้าว่าตัวของเขานั้นไม่ใช่ท่านพ่อที่แสนดีของนางอยู่ๆที่ส่วนหัวของเขาในยามนี้นั้นมันรู้สึกหนักอึ้งไปหมดมีความทรงจำมากมายหลั่งไหลเข้ามาภายในความรู้สึกนึกคิดของเขามันคือความทรงจำของเจ้าของร่างเดิม

“ไม่จริงน่า...นี่มันเกิดอะไรขึ้นกับเรากันแน่” ตัวของเขาในยามนี้นั้นได้มาสิงร่างของชายที่ชื่อหวังซุน ที่มีชื่อเดียวกันกับเขาชายผู้นี้นั้นแทบที่จะไม่มีอะไรดีในชีวิตเลยความดีของเขาเพียงอย่างเดียวคือรักบุตรสาวตัวน้อยคนนี้เป็นอย่างมาก  ส่วนตัวของเขาเองนั้นเป็นนายตำรวจหนุ่มผู้มีอนาคตไกลแต่คาดคิดไม่ถึงเลยว่าต้องมาจบชีวิตลงเพราะอุบัติเหตุอย่างน่าเศร้า ส่วนชายประเภทหวังซุนนั้นคือชายประเภทที่เขาเกลียดมากที่สุดเขาทำคุณงามความดีมาทั้งชีวิตแต่คิดไม่ถึงเลยว่าเจ้าต้องเขามาสิงร่างเจ้าบัดซบผู้นี้ ความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมทั้งหมดค่อยๆหลอมรวมกันเข้ากับเขาอย่างช้าๆ

ตุบ!!! เมื่อรวบรวมความทรงจำทั้งหมดทั้งมวลแล้วชายหนุ่มคุกเขาต่อหน้าสาวน้อยตรงหน้าในทันทีสีหน้าและแววตาของเขานั้นเต็มไปด้วยความอ่อนโยนเป็นอย่างมากจนเด็กสาวตรงหน้าอดไม่ได้ที่จะประหม่าเล็กน้อย

“ท่านพ่อ ท่านพ่อเป็นอะไรเจ้าค่ะ” นางกล่าวถามชายผู้ที่เชื่อมั่นว่าเป็นพ่อของนางอย่างไร้เดียงสา

หมับ!!! ชายหนุ่มเข้าสวมกอดสาวน้อยตรงหน้าอย่างอ่อนโยน

“ท่านพ่อ ท่านกอดข้าแน่นจนเกินไป ข้าเริ่มที่จะหายใจไม่ออกแล้ว” สาวน้อยน่ารักนางกล่าวออกมาอย่างไร้เดียงสาแต่ในขณะเดียวกันตัวของนางนั้นก็รู้สึกอบอุ่นหัวใจเป็นอย่างมาก

“ซูเหวิน พ่อขอโทษนะลูก ลูกให้โอกาสพ่อที่ไม่ได้เรื่องผู้นี้แก้ตัวอีกสักครั้งได้ไหม พ่อจะทำให้ลูกมีความสุข พ่อจะทำให้ลูกเป็นเจ้าหญิงน้อยที่โชคดีที่สุดในโลก” ชายหนุ่มหลั่งน้ำตาให้กับเด็กสาวตัวน้อยที่ไร้เดียงสาตรงหน้ามี ความทรงจำมากมายหลั่งไหลเข้ามาภายในความรู้สึกนึกคิดของเขาทำให้ตัวของเขานั้นทั้งรักและผูกพันกับนางเป็นอย่างมาก

“โอ๋..โอ๋...อย่าร้องไห้นะ ท่านพ่อของข้านั้นไม่เคยทำอะไรผิด ท่านอย่าได้ร้องไห้เลยนะ” เด็กสาวตัวน้อยนางได้นำมือที่สุดแสนจะบอบบางเช็ดคาบน้ำตาของผู้เป็นบิดาด้วยความไร้เดียงสา

“ฮ่า ฮ่า เด็กดี เด็กดี ต่อไปนี้เจ้าคือลูกของข้า เจ้าคือดวงใจของข้า” หวังซุนหัวเราะออกมาด้วยความเบิกบานใจเขาคิดไม่ถึงว่าตัวเขาในตอนนี้นั้นจะมีลูกแล้ว ชีวิตเขาที่โลกเดิมนั้นล้วนทุ้มเทให้กับงานเป็นโสดและยังไม่มีครอบครัวเขาจึงยังไม่เข้าใจความรักความอบอุ่นมากนักแต่ในตอนนี้ตัวของเขานั้นเข้าใจแล้วเพราะมีคนที่เป็นดั่งแก้วตาดวงใจอยู่ตรงหน้านั่นก็คือบุตรสาวที่น่ารักของเขานั่นเอง

“ท่านพ่อท่านพูดอะไร ข้าก็เป็นบุตรสาวของท่านมาโดยตลอด” เด็กสาวตัวน้อยนางพูดออกมาด้วยความไร้เดียงสา นางรู้สึกมีความสุขเป็นอย่างมากกับในสิ่งที่ท่านพ่อของนางเป็นอยู่ตอนนี้

“ฮ่า ฮ่า ใช่แล้ว ซูเหวิน ลูกก็เป็นลูกของพ่อมาโดยตลอดเป็นพ่อเองที่พูดจาเลอะเลือน” ชายหนุ่มหัวเราะแล้วก็หลั่งน้ำตาแห่งความสุขออกมาการที่ตนมีโอกาสได้มีชีวิตเป็นครั้งที่สองก็นับว่าเป็นสิ่งที่ไม่เลวนัก

ในระหว่างที่หวังซุนกำลังพูดคุยกับบุตรสาวอยู่นั้นเขาก็พยายามรื้อความทรงจำของเขาไปด้วย

“หืม..ชายที่เป็นเจ้าของร่างเดิมช่างเป็นคนที่เลวร้ายนัก” เขาอดไม่ได้ที่จะบ่นอุบอิบออกมา เจ้าของร่างเดิมนั้นเป็นชายที่ขี้เกียจเป็นอย่างมากแทบที่จะไม่ทำการทำงานเลยโชคดีของเขาเพียงอย่างเดียวก็คือทรัพย์สมบัติของครอบครัวที่มีอยู่เป็นจำนวนมากมายมหาศาลคงต้องขอบคุณท่านพ่อของเขาจริงๆที่สร้างเอาไว้ให้ตั้งมากมายถึงเพียงนี้ หวังซุนเชื่อเป็นอย่างยิ่งว่าท่านพ่อของเขานั้นจะต้องซุกซ่อนทรัพย์สมบัติเอาไว้อีกแน่ แต่เป็นเพราะเกรงกลัวว่าบุตรชายของตนนั้นจะล้างผลาญจนหมดเลยไม่ได้บอกอะไรไว้ คงให้รอก็แต่เพียงเวลาอันสมควรก็เท่านั้น

“ท่านพ่อท่านเป็นอะไรอย่างงั้นเหรอ” เด็กสาวตัวน้อยกล่าวถามท่านพ่อของนางด้วยความไร้เดียงสา

“ไม่มีอะไรลูก พ่อเพียงแค่คิดว่าทำไมพ่อโชคดีจัง น๊า....ที่ได้บุตรสาวที่น่ารักเช่นเจ้า” หวังซุนยิ้มกลบเกลื่อนพร้อมทั้งหยอกล้อสาวน้อยตรงหน้าในทันทีความประทับใจเพียงอย่างเดียวของเขานั้นก็คือบุตรสาวที่สุดแสนจะน่ารักที่อยู่ตรงหน้านี่แหละเพราะตัวของนางนั้นคือยาบำรุงหัวใจที่ดีที่สุดไม่ว่าจะมองกี่ครั้งต่อกี่ครั้งตัวของเขานั้นก็รู้สึกหายเหนื่อยราวกับได้พลังที่สุดแสนจะวิเศษมาบำรุงหัวใจ

“คิก คิก หนูรักท่านพ่อที่สุด” สาวน้อยวัย 3 ขวบนางส่งเสียงหัวเราะออกมาอย่างมีความสุข