ตอนที่ 3 ถือดีจนวินาทีสุดท้าย

หวังซุนชายหนุ่มที่ไม่ได้เรื่องพาบุตรสาวของตนเดินทางกลับไปที่บ้านนอกมันอยู่ห่างไม่ไกลจากเมืองหลวงมากนักสถานที่แห่งนี้นั้นมันคือสถานที่ความทรงจำวัยเด็กในความทรงจำที่เลือนรางท่านพ่อของตนได้สั่งตนเอาไว้ถ้าหากว่าภายในอนาคตตนมีความเดือดร้อนใจอะไรให้เดินทางมาที่สถานที่แห่งนี้

สถานที่แห่งนี้คือหมู่บ้าน หลินอัน มันคือสถานที่สุดแสนจะเงียบสงบถูกล้อมรอบไปด้วยทุ้งหญ้าสีเขียวมีผู้คนประชากรอาศัยอยู่ที่นี่หลายร้อยคน

“นายน้อยหวังซุน ท่านเดินทางมาที่นี่ได้อย่างไร” น้ำเสียงของชายชราที่เป็นผู้นำหมู่บ้านแห่งนี้กล่าวออกมาด้วยความตกใจเขาไม่คิดไม่ฝันว่าตนเองจะได้พบเจอใบหน้าของนายน้อยผู้นี้เร็วถึงขนาดนี้

“ตาแก่ นี่เจ้ารู้จักข้าด้วยอย่างงั้นเหรอ” ถึงแม้ว่าชายหนุ่มจะผ่านเรื่องราวมามากแต่ตัวของเขานั้นก็ไม่ทิ้งลักษณะนิสัยที่ดั้งเดิมน้ำเสียงและกิริยาท่าทางของเขานั้นเต็มไปด้วยความหยิ่งยโสเช่นดังเดิม

“ขอรับนายน้อย ข้าเป็นข้ารับใช้ของนายท่านหวังหม่าผู้เป็นบิดาของท่าน เชิญนายน้อยเข้าไปพักผ่อนภายในหมู่บ้านก่อนขอรับ” ผู้นำหมู่บ้านกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงที่แสดงถึงความนอบน้อมเป็นอย่างมากยามที่พบหน้ากับหวังซุน เพราะดูเหมือนว่าตัวของเขานั้นจะติดหนี้บุญคุณหวังหม่าผู้เป็นบิดาของหวังซุนไม่ใช่น้อยๆเลย

“ชิ เร็วๆ เข้าลูกของข้าเริ่มที่จะหนาวแล้วพวกเจ้ามัวแต่ชักช้าอะไรกันอยู่ จงเตรียมสุราอาหารให้ข้าด้วยวันนี้ข้าเหนื่อยมากแล้ว” หวังซุนกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงที่หยาบกระด้างและเอาแต่ใจ

“ขอรับนายน้อย” ผู้นำหมู่บ้านตอบรับคำพูดของชายหนุ่มอย่างว่าง่ายเขารีบสั่งลูกน้องของตนจัดเตรียมที่พักและสุราอาหารโดยทันที

“ชิ ไอ้เด็กนี่มันอะไรของมัน มาถึงก็สั่งเอาสั่งเอา” ลูกน้องของผู้นำหมู่บ้านบางคนเริ่มที่จะชักสีหน้าแสดงความไม่พอใจออกมาหมู่บ้านแห่งนี้นั้นแต่เดิมเป็นสถานที่เงียบสงบ เขามาถึงได้ไม่นานดูเหมือนว่าความวุ่นวายก็เริ่มที่จะบังเกิดแล้ว

“เจ้าโง่ รีบหุบปากของเจ้าซะ เจ้าไม่รู้เหรอว่านายน้อยหวังผู้นี้เป็นใครเขาเป็นบุตรชายเพียงคนเดียวของท่านหวังหม่าที่ดินทั่วทั้งหมู่บ้านแห่งนี้นั้นล้วนแล้วแต่เป็นของท่านหวังหม่าทั้งสิ้นเจ้าอยากที่จะถูกขับไล่ออกจากหมู่บ้านแห่งนี้อย่างงั้นรึ” ชาวบ้านคนหนึ่งเมื่อได้ยินคำพูดสหายของตนเขาจึงรีบดุด่ามันไปทันทีเพราะตัวของเขานั้นไม่อยากที่จะซวยด้วย

“บัดซบทำไมเจ้าไม่บอกข้าให้เร็วกว่านี้ เกิดไอ้เด็กปากไม่สิ้นกลิ่นน้ำนมได้ยินคำพูดของข้าเข้าข้าจะทำยังไง” ถึงแม้ว่าจะรู้ตัวตนที่แท้จริงของหวังซุนแล้วเขาก็อดไม่ได้อยู่ดีที่จะพูดจาเหน็บแนมออกมา

“หุบปาก หุบปากเดียวนี้โว้ย ข้าไม่อยากที่จะซวยไปด้วย” เขารีบเอามืออุดปากเจ้าคนปากเสียผู้นี้ในทันที

ผู้ใหญ่บ้านได้จัดสถานที่ที่คิดว่าดูดีที่สุดให้กับหวังซุนได้พักอาศัย สถานที่แห่งนี้มันเป็นเพียงแค่บ้านไม้เก่าที่สุดแสนจะธรรมดาเท่านั้นชายหนุ่มปากมากผู้นี้นั้นก็ไม่ได้พูดอะไรออกมาเพราะดูจากสภาพแวดล้อมของหมู่บ้าน พวกเขาก็คงที่จะสามารถจัดเตรียมดูแลตนได้แค่นี้ก็ยังดีกว่าที่ตนจะต้องนอนกลางดินกินกลางทรายอยู่ข้างถนน เขาจ้องมองบุตรสาวด้วยความอ่อนโยนดูเหมือนว่าตัวของนางนั้นจะหลับฝันไปแล้ว

“สุราอาหารขอรับนายน้อย” ผู้นำหมู่บ้านถือสุราอาหารมาให้หวังซุนด้วยตัวของเขาเอง ดูเหมือนว่าตัวของชายหนุ่มนั้นไม่ได้รู้ถึงสถานที่แห่งนี้ว่าแท้ที่จริงแล้วท่านพ่อของเขานั้นเป็นเจ้าของสถานที่แห่งนี้แทบทั้งหมด แน่นอนว่าเกี่ยวกับเรื่องนี้ผู้นำหมู่บ้านตั้งใจที่จะบอกเล่าต่อเขาในวันพรุ่งนี้เพราะดูเหมือนว่าคืนนี้นั้นมันจะดึกมากแล้วมันไม่ใช่เวลาที่เหมาะสมที่จะคุยกัน

“ไสหัวไปให้พ้นหน้าข้าได้แล้วข้าจะดื่มกินแล้วต้องการพักผ่อนจงอย่ามารบกวนข้าและบุตรสาว” ชายหนุ่มได้ไล่ผู้นำหมู่บ้านออกไปให้พ้นๆหน้าตน

“ขอรับนายน้อย” ผู้ใหญ่บ้านตอบรับแล้วก็รีบเดินหันหลังกลับไปในทันทีทิ้งไว้ให้ชายหนุ่มดื่มด่ำกับสุรายามค่ำคืนค่ำคืนภายในวันนี้นั้นมีอากาศที่หนาวเย็นเป็นอย่างมาก

“ท่านปู่ ทำไมท่านต้องเอาอกเอาใจเจ้าหมอนี่ด้วย ถึงแม้ว่าตัวของเขานั้นจะหล่อเหลาหน้าตาดีแต่ลักษณะนิสัยของเขานั้นช่างหยาบกระด้างนัก” หญิงสาวที่มีรูปร่างหน้าตาสวยสดงดงามนางกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงที่แสดงถึงความไม่พอใจเป็นอย่างมากที่ตัวของหวังซุนนั้นเสียมารยาทต่อท่านปู่ของนาง

“ซิ่วอิง ครอบครัวของเขานั้นมีบุญคุณต่อพวกเรามากเจ้าอย่าได้เสียมารยาทต่อนายน้อยเป็นอันขาด” ชายผู้แก่ชรากล่าวสั่งสอนหลานสาวที่น่ารักของตน

“ชิ แต่ข้าไม่ชอบลักษณะนิสัยของเขาเลย” ซิ่วอิง นางกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงที่แสดงถึงความขุ่นเคืองเป็นอย่างมาก

ทางด้านตัวของหวังซุนนั้นเขาไม่ได้รู้ตัวเลยว่านิสัยที่หยาบกระด้างและถือเนื้อถือตัวของเขานั้นสร้างความรู้สึกที่ขุ่นเคืองต่อผู้คนมากมายขนาดไหนบางทีนี่อาจเป็นความเคยชินของเขา ค่ำคืนในวันนี้ถึงแม้ว่าจะมีสภาพอากาศที่หนาวเย็นเขาก็คงดื่มสุราตรงหน้า

“รสชาติห่วยเป็นบ้าเลย น้ำล้างเท้ายังดูดีซะกว่าอีก” หวังซุนกล่าวออกมาแต่ตัวของเขานั้นก็ยังคงยกซดยกแล้วยกอีกจนสีหน้าของเขานั้นแดงก่ำ สุราของที่นี่นั้นมีฤทธิ์แรงเป็นอย่างมากเดิมที่ร่างกายของเขานั้นก็มีความอ่อนแออยู่แล้วบวกกับความบอบช้ำทางจิตใจจนทำให้ร่างกายของเขานั้นรับไม่ไหวจนขาดใจตายในที่สุดในขณะเดียวกันบุตรสาวที่น่ารักของเขาก็นอนอยู่เคียงข้างโดยที่สาวน้อยผู้ไร้เดียงสาผู้นี้นั้นไม่ได้รู้ตัวเลยว่าท่านพ่อที่แสนดีของนางนั้นได้จากโลกนี้ไปแล้วหลงเหลือก็แต่เพียงร่างที่ไร้วิญญาณถึงแม้ว่าจิตวิญญาณของหวังซุนจะหลุดลอยออกจากร่างไปแล้วแต่ร่างกายของเขานั้นยังคงอุ่นอยู่มีจิตวิญญาณดวงหนึ่งที่ล่องลอยมาจากสถานที่ไกลแสนไกลจนเข้าร่างของชายผู้นี้