ตอนที่ 10 : แผนการค้าของฮูหยินน้อย

ตอนที่

[10]

แผนการค้าของฮูหยินน้อย

สุดท้ายสงครามชิงห้องนอนก็ได้ผลสรุปว่าซู่ชิงหลันเป็นผู้ชนะ นั่นก็เพราะว่ากู้หนานอวิ๋นก็ไม่ได้มีเจตนาจะมาแย่งชิงห้องนอนของนางจริง ๆ เขาเพียงแต่คิดจะมาหยอกเย้านางเล่น ๆ เท่านั้น

แต่ในใจของแม่ทัพหนุ่มก็พลันเกิดความคิดวาบขึ้นมา...

ในอนาคต เขาและนางอาจไม่ต้องแย่งชิงกันเช่นนี้ก็ได้ เพราะอาจจะมีวันนั้น...วันที่ได้นอนร่วมเตียงกันโดยที่ไม่มีผู้ใดต้องฝืนใจ

แต่แม้ว่าชัยชนะเรื่องห้องนอนจะตกเป็นของซู่ชิงหลัน แต่เรื่องราวยังไม่จบเพียงเท่านั้น เพราะเจ้าแม่ทัพตัวร้ายกลับเอาแต่ยืนกรานว่าจะต้องมาอาบน้ำที่ห้องภรรยาให้ได้

“นี่มันเรื่องอะไรกัน! เรือนของท่านก็มีห้องอาบน้ำ เหตุใดต้องมาเบียดเบียนข้าด้วย!” ซู่ชิงหลันเท้าสะเอวถามอย่างหัวเสีย

“น้ำในบ่อของเรือนข้า...ไม่เย็นเท่าที่นี่” เขากล่าวอ้างด้วยสีหน้าจริงจัง

ซู่ชิงหลันแทบอยากจะยกมือขึ้นกุมขมับกับเหตุผลบ้าบอของเขา สุดท้ายเมื่อเบื่อที่จะต่อปากต่อคำด้วยจึงได้แต่ตอบตกลงไปอย่างเสียไม่ได้

แค่ใช้น้ำร่วมกันคงไม่เป็นไรกระมัง

ดังนั้นชัยชนะในสมรภูมิน้ำจึงตกเป็นของกู้หนานอวิ๋น เขาสามารถเข้าไปอาบน้ำได้ก่อนสมใจ หลังจากอาบน้ำเสร็จ เขาก็เดินยิ้มมุมปากอย่างผู้ชนะกลับไปยังห้องหนังสือของตัวเอง ทิ้งให้ซู่ชิงหลันกระทืบเท้าปึงปังด้วยความโมโหอยู่ตามลำพัง

“ไอ้แม่ทัพบ้า! ไอ้คนเผด็จการ! ชอบหาเรื่องแกล้งกันดีนัก!” หญิงสาวบ่นอุบอิบขณะแช่ตัวอยู่ในอ่างน้ำอุ่น

ขณะที่กำลังขัดถูร่างกายด้วยสบู่ถั่วที่ทั้งหยาบและไร้ฟองของยุคนี้ ความคิดหนึ่งก็แวบเข้ามาในหัวของนาง...สบู่!

ในโลกที่นางจากมา สบู่เป็นของใช้พื้นฐานที่มีหลากหลายรูปแบบและกลิ่น แต่สบู่ในยุคนี้กลับเป็นของใช้ชั้นสูงที่คุณภาพไม่สู้ดีนัก มันเป็นเพียงก้อนไขมันสัตว์ผสมด่างที่ช่วยชำระคราบไคลได้บ้าง แต่ก็ไม่ได้ให้ความรู้สึกสะอาดสดชื่นหรือมีกลิ่นหอมชวนอภิรมย์เลยแม้แต่น้อย

นี่มันช่องทางการค้าชัด ๆ!

ดวงตาของนางเป็นประกายขึ้นมาทันที

ด้วยความรู้ด้านการแปรสภาพวัตถุที่นางมี การทำสบู่ที่ใช้น้ำมันพืชผสมกับด่างเข้มข้น ซึ่งนางสามารถสกัดได้จากขี้เถ้าเพื่อให้เกิดปฏิกิริยาจนกลายเป็นสบู่เนื้อดีนั้นไม่ใช่เรื่องยากเกินความสามารถเลย

วันรุ่งขึ้นหลังจากจัดการดูแลความเรียบร้อยของบัญชีในจวนเสร็จสิ้น ซู่ชิงหลันก็พุ่งตรงไปยังโรงครัวอีกครั้ง

“ฮูหยินน้อย วันนี้จะทำอาหารเลิศรสอันใดอีกหรือเจ้าคะ?” หัวหน้าแม่ครัวเอ่ยถามอย่างตื่นเต้น วันนั้นตนก็มีโอกาสได้ลองชิมอาหารที่อีกฝ่ายทำ และพบว่ามันอร่อยมากจริง ๆ

“วันนี้ข้าไม่ได้มาทำของกินหรอก ข้าแค่จะมายืมอุปกรณ์บางอย่างเพื่อทดลองทำเครื่องหอมชำระกายชนิดใหม่น่ะ” ซู่ชิงหลันยิ้มหวาน

ไม่รอช้าหญิงสาวรีบสั่งให้คนไปหาขี้เถ้าจากฟืนจำนวนมาก นอกจากนั้นยังมี น้ำมันมะกอก น้ำมันมะพร้าวและสมุนไพรที่มีกลิ่นหอมอย่างดอกอัญชัน มะลิและกุหลาบมาให้ ก่อนจะเริ่มลงมือทำการทดลองลับเฉพาะของตนเองขึ้นในมุมหนึ่งของโรงครัว

หญิงสาวนำขี้เถ้ามาละลายน้ำแล้วกรองหลายครั้งจนได้น้ำด่างใส ก่อนจะค่อย ๆ เทผสมกับน้ำมันที่อุ่นได้ที่แล้ว คนส่วนผสมไปในทิศทางเดียวกันอย่างช้า ๆ และสม่ำเสมอ

เวลาผ่านไปเกือบชั่วยาม ส่วนผสมในหม้อก็เริ่มข้นหนืดขึ้นเรื่อย ๆ ซู่ชิงหลันจึงเติมน้ำมันหอมระเหยที่นางสกัดเองแบบง่าย ๆ ลงไป ก่อนจะเทส่วนผสมทั้งหมดลงในแม่พิมพ์ไม้ที่เตรียมไว้ แล้วใช้ผ้าคลุมปิดไว้เพื่อรอให้สบู่แข็งตัว

สองวันต่อมา...

ซู่ชิงหลันแกะผลงานของนางออกจากแม่พิมพ์ด้วยความตื่นเต้น สิ่งที่ปรากฏคือสบู่ก้อนสีนวลเนื้อเนียนละเอียด ส่งกลิ่นหอมอ่อน ๆ ของดอกไม้ มันดูแตกต่างจากสบู่ถั่วสีคล้ำ ๆ ที่ใช้กันอยู่ในจวนอย่างสิ้นเชิง!

นางนำสบู่ก้อนหนึ่งไปทดลองใช้ด้วยตัวเอง ผลลัพธ์ที่ได้น่าพึงพอใจอย่างยิ่ง! สบู่ให้ฟองนุ่มละเอียด ชำระล้างสิ่งสกปรกได้อย่างหมดจด แถมหลังอาบน้ำเสร็จ ผิวก็ยังคงความชุ่มชื้นและมีกลิ่นหอมจาง ๆ ติดกายอีกด้วย

“สำเร็จแล้ว!” หญิงสาวร้องออกมาอย่างดีใจ

เย็นวันนั้นนางนำสบู่ที่บรรจุในกล่องไม้อย่างสวยงามสองกล่องไปมอบให้แม่สามี

“หลันเออร์ นี่คือสิ่งใดหรือ มันช่างมีกลิ่นที่หอมชื่นใจยิ่งนัก” กู้ฮูหยินเปิดกล่องออกดูด้วยความสนใจ

“มันคือสบู่หอมที่ข้าลองทำขึ้นมาเองเจ้าค่ะท่านแม่” ซู่ชิงหลันอธิบายสรรพคุณและวิธีใช้ให้ฟังอย่างละเอียด “ท่านแม่ลองนำไปใช้ดูนะเจ้าคะ รับรองว่าจะต้องติดใจ”

กู้ฮูหยินดูตื่นเต้นเป็นอย่างมากและรับปากว่าจะลองใช้ดูในคืนนี้

แน่นอนว่าซู่ชิงหลันไม่ลืมที่จะเตรียมอีกกล่องไว้สำหรับใครบางคน...

คืนนั้นเมื่อกู้หนานอวิ๋นกลับมาที่เรือน เขาก็พบกล่องไม้เล็ก ๆ กล่องหนึ่งวางเด่นอยู่บนโต๊ะทำงานของเขา

“อะไร?” เขาถามสั้น ๆ

“ของเล็ก ๆ น้อย ๆ สำหรับท่านพี่เจ้าค่ะ เห็นท่านพี่ชอบมา ‘เบียดเบียน’ ห้องอาบน้ำของข้าบ่อย ๆ เลยอยากให้ท่านได้ลองใช้ของดี ๆ ดูบ้าง” ซู่ชิงหลันกล่าวอย่างประชดประชัน

กู้หนานอวิ๋นยกยิ้มเล็กน้อยก่อนจะเปิดกล่องออกดู เขาเห็นก้อนสี่เหลี่ยมหน้าตาประหลาดแต่มีกลิ่นหอมสดชื่นคล้าย ๆ กลิ่นไม้สนและสมุนไพร ชายหนุ่มก็เลิกคิ้วขึ้นอย่างสงสัยแต่ก็ไม่ได้พูดอะไร เพียงแค่หยิบกล่องนั้นติดมือเข้าไปในห้องอาบน้ำด้วย

หลังจากที่เขาออกมา กลิ่นหอมสดชื่นก็ลอยฟุ้งไปทั่วห้อง

“ก็ไม่เลว” เขากล่าวสั้น ๆ ขณะเช็ดผม แต่ซู่ชิงหลันก็เห็นแววตาพึงพอใจของเขาได้อย่างชัดเจน

วันรุ่งขึ้นกู้ฮูหยินก็เรียกลูกสะใภ้ไปพบแต่เช้าด้วยใบหน้ายิ้มแย้มเบิกบานยิ่งกว่าทุกวัน

“หลันเออร์! สบู่ของเจ้าวิเศษนัก! แม่ไม่เคยใช้ของดีเช่นนี้มาก่อนเลยในชีวิต ผิวของแม่ทั้งนุ่มทั้งหอม หากเจ้านำไปขายรับรองได้เลยว่าเหล่าฮูหยินในเมืองหลวงต้องแย่งกันซื้อเป็นแน่”

คำพูดของแม่สามีนั้นตรงกับสิ่งที่ซู่ชิงหลันคิดไว้ไม่มีผิด!

“ข้าก็คิดเช่นนั้นเจ้าค่ะท่านแม่” ซู่ชิงหลันฉีกยิ้มกว้าง

“ข้ามีแผนจะเปิดร้านขายของพวกนี้ แต่ไม่ได้ขายแค่สบู่อย่างเดียว ข้าจะทำทั้งเครื่องหอมสระผม น้ำมันบำรุงผิว ทุกอย่างที่ทำให้สตรีงดงามขึ้น ท่านแม่จะว่าอย่างไรเจ้าคะ”

“ดี! ดีมาก! เรื่องเงินทุนไม่ต้องห่วง แม่จะสนับสนุนเจ้าเต็มที่” กู้ฮูหยินตาลุกวาว

แผนการค้าของฮูหยินน้อยแห่งจวนตระกูลกู้ได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว!

ซู่ชิงหลันคิดอย่างตื่นเต้น

ต่อไปนี้นางก็จะยิ่งมั่นคงมากขึ้นเรื่อย ๆ

โดยที่ซู่ชิงหลันไม่รู้เลยว่าการกระทำของนางทุกอย่างอยู่ในสายตาของสามีตัวร้ายตลอดเวลา เขาทั้งทึ่งและประหลาดใจในความสามารถที่ไม่มีที่สิ้นสุดของภรรยา

สตรีผู้นี้นางยังมีความลับอะไรซ่อนไว้อีกกันแน่? ความสงสัยในใจของเขายิ่งเพิ่มพูนมากขึ้นทุกที