ตอนที่ 5 สลบคาอก nc

ความหื่นกระหายของ องค์ฮ่องเต้หยางหมิง นั้นเต็มเปี่ยมจนถึงขีดสุด พระองค์เสพสุขกับเรือนร่างของ องค์ฮองเฮาหลานอวิ๋น ตลอดทั้งคืน เสมือนดั่งดวงอาทิตย์ที่ไม่รู้จักการตั้งตะวัน ความปรารถนาที่รุนแรงนี้ไม่มีที่สิ้นสุด ในคืนที่มืดมิดและเงียบสงบ เสียงครางและการเคลื่อนไหวของทั้งคู่กลายเป็นเพลงที่บรรเลงอย่างเร่าร้อน

ร่างกายของนางกลายเป็นที่พึ่งพิงให้กับอารมณ์และความหิวโหยของพระองค์ ทุกสัมผัส ทุกจังหวะที่ฮ่องเต้จัดการกับร่างกายนาง ราวกับว่าเวลาผ่านไปอย่างไม่รู้จบ ความร้อนแรงที่แผ่ซ่านออกมาทั้งจากเรือนร่างและจิตใจทำให้ทุกอย่างถูกเติมเต็มอย่างมีเสน่ห์

องค์ฮองเฮา รู้สึกว่าตนกลายเป็นทาสของอารมณ์ความรักและความปรารถนา ร่างกายของนางเต็มไปด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย หยาดเหงื่อและเสียงกระเส่าผสมผสานกันเป็นดนตรีที่มีชีวิตชีวา อารมณ์ของนางถูกกระตุ้นด้วยทุกการสัมผัสที่พระองค์มอบให้

“ข้าจะไม่หยุดจนกว่าเจ้าจะรู้สึกถึงความสุขอย่างเต็มที่” ฮ่องเต้กระซิบด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความหื่นกระหาย ขณะเดียวกันก็เพิ่มความดุเดือดในจังหวะการเคลื่อนไหวที่ทำให้นางรู้สึกถึงพลังอันร้อนแรงที่ไม่อาจต้านทาน

“อ๊า… พระองค์!” เสียงของนางผสมกับความกระสันที่ดังก้องอยู่ภายในห้อง ทำให้ค่ำคืนแห่งความร้อนแรงนี้ดำเนินไปอย่างไม่มีที่สิ้นสุด ทุกจังหวะ ทุกสัมผัสที่เกิดขึ้นเป็นการยืนยันว่าความรักของพวกเขานั้นเต็มไปด้วยพลังที่ไม่มีวันหมดสิ้น

ในช่วงเวลาแห่งความมืดมิดนี้ ทั้งสองได้สานสัมพันธ์กันอย่างร้อนแรง ทุกสัมผัสทำให้นางรู้สึกว่าตนได้หลุดลอยไปในอารมณ์ที่เต็มไปด้วยความสุขและความปรารถนา

การเสพสุขนี้ยิ่งทำให้คืนหนึ่งกลายเป็นค่ำคืนที่ไม่มีวันลืมเลือน ความหื่นกระหายของฮ่องเต้และความเร่าร้อนของฮองเฮา กลายเป็นสายสัมพันธ์ที่ผูกพันกันอย่างลึกซึ้ง จนกลายเป็นความทรงจำที่ประทับอยู่ในใจของทั้งคู่อย่างไม่มีวันลืมเลือน

อู๊ยยยย... อ๊า.... อ๊า.... เสียงร้องครางของ องค์ฮองเฮาหลานอวิ๋น ดังก้องไปทั่วห้อง ช่างเป็นเสียงที่ ฮ่องเต้หยางหมิง รู้สึกชื่นชอบและโปรดปรานมากที่สุด ความหวานปนกับความเร่าร้อนในน้ำเสียงของนางไม่เพียงแต่กระตุ้นอารมณ์ของพระองค์ แต่ยังสร้างความรู้สึกเหมือนมีพลังอันไร้ขีดจำกัดหลั่งไหลเข้าสู่ร่างกายของพระองค์

ทุกครั้งที่นางส่งเสียงออกมา ความต้องการในตัวพระองค์ยิ่งทวีความรุนแรงขึ้น พระองค์รู้สึกเหมือนว่าพลังทั้งหมดในร่างกายถูกเติมเต็มด้วยอารมณ์ความรักและความปรารถนาอันร้อนแรง เมื่อได้ยินเสียงครางของนาง พระองค์แทบไม่สามารถควบคุมตัวเองได้

“เจ้าช่างมีพลังที่จะทำให้ข้ารู้สึกถึงชีวิตอีกครั้ง” ฮ่องเต้กล่าวด้วยน้ำเสียงกระเส่าขณะสัมผัสร่างกายของนางอย่างเต็มที่ ความรู้สึกอิ่มเอมและความกระสันนั้นเป็นสิ่งที่ทั้งสองปรารถนาจะสัมผัสกันต่อไป

องค์ฮองเฮา รู้สึกถึงพลังที่อัดแน่นอยู่ในตัวพระองค์ ความรู้สึกนี้เหมือนกระตุ้นให้ทุกอย่างลุกโชนขึ้นในร่างกายของนางเอง เสียงของนางเปรียบเสมือนเชื้อไฟที่เพิ่มพูนความรู้สึกทั้งในตัวนางและพระองค์

“ฮ่องเต้… หม่อมฉัน… อ๊า… หม่อมฉันต้องการอีก…” คำพูดของนางปนเปไปด้วยเสียงร้องครางที่บ่งบอกถึงความต้องการที่มากมาย ความเร่าร้อนที่อยู่ในตัวนางขยายออกไปเป็นลำดับ ทำให้ฮ่องเต้ยิ่งรู้สึกตื่นตัวและกระตือรือร้น

ทุกสัมผัสที่เกิดขึ้นระหว่างทั้งคู่ ไม่เพียงแต่เป็นการเติมเต็มความปรารถนา แต่ยังสร้างสายสัมพันธ์ที่แนบแน่นมากยิ่งขึ้น ในค่ำคืนที่เต็มไปด้วยความเร่าร้อนนี้ เสียงครางที่แสดงออกถึงความสุขและความพึงพอใจของนาง ทำให้พระองค์รู้สึกว่าตนเองเป็นบุรุษที่โชคดีอย่างยิ่ง

“ข้าจะทำให้เจ้ารู้สึกถึงความสุขนี้ตลอดไป” ฮ่องเต้กล่าว เสียงของพระองค์ผสมผสานกับเสียงร้องของนาง สร้างบรรยากาศที่เต็มไปด้วยความรักและความหลงใหลอย่างลึกซึ้ง

คืนที่เต็มไปด้วยเสียงครวญครางของนางและความร้อนแรงแห่งความรัก กลายเป็นความทรงจำที่ไม่สามารถลบเลือนในใจของทั้งสอง ทำให้พวกเขาตกอยู่ในโลกของอารมณ์และความปรารถนาอย่างไม่รู้จักจบสิ้น

ฮ่องเต้ทำตัวเสมือนว่าตนเองเป็นยอดมนุษย์ผู้ไร้ขีดจำกัดในความปรารถนา เขาปลดปล่อยอารมณ์และความเร่าร้อนซ้ำแล้วซ้ำเล่า แต่ดูเหมือนว่าไม่ว่าเขาจะพยายามเท่าไหร่ก็ยังคงไม่เพียงพอที่จะตอบสนองความต้องการที่ดูเหมือนจะไม่มีวันสิ้นสุดของ องค์ฮองเฮาหลานอวิ๋น

ทุกครั้งที่เขาได้สัมผัสเรือนร่างของนาง ความกระหายก็กลับมาโหมกระหน่ำในใจ พระองค์สัมผัสได้ถึงพลังที่แผ่ซ่านออกมาจากตัวนาง ราวกับว่ามันทำให้พระองค์รู้สึกถึงชีวิตและความมีชีวิตชีวา ในคืนที่เต็มไปด้วยความเร่าร้อนนี้ เสียงกระเส่าผสมผสานกับการเคลื่อนไหวทำให้ทุกสิ่งกลายเป็นจังหวะที่ประสานกันอย่างลงตัว

“เจ้าช่างมีความเร่าร้อนที่น่าสะพรึงกลัว” ฮ่องเต้กล่าวด้วยน้ำเสียงกระเส่าพร้อมทั้งเร่งจังหวะให้รุนแรงมากยิ่งขึ้น เขารู้สึกเหมือนกำลังขับเคลื่อนรถม้าที่ไม่มีวันหยุดเพื่อให้ถึงเป้าหมาย แม้ว่าความรู้สึกที่เกิดขึ้นในตัวเขาจะมีมากมายเพียงใด ก็ยังรู้สึกไม่เพียงพอเมื่อเปรียบเทียบกับความต้องการที่ท่วมท้นในตัวนาง

องค์ฮองเฮา สะท้อนกลับด้วยเสียงร้องที่ดังก้อง “อ๊า… พระองค์… หม่อมฉันต้องการ… มากกว่านี้!” นางมีความต้องการที่จะเติมเต็มช่องว่างในหัวใจและร่างกายของตน ซึ่งยิ่งทำให้ฮ่องเต้รู้สึกถึงความท้าทายและแรงผลักดันที่จะตอบสนองทุกความต้องการของนาง

ทุกครั้งที่เขาปลดปล่อยอารมณ์ ความร้อนแรงในตัวนางกลับยิ่งทวีขึ้น ความรู้สึกนี้เหมือนจะไม่มีวันจบสิ้นและยังคงเร้าใจอยู่ตลอดเวลาที่อยู่ในอ้อมกอดของกันและกัน พระองค์สลับไปมาระหว่างความแรงกล้าและความอ่อนโยน เพื่อค้นหาจุดสมดุลที่สามารถทำให้นางรู้สึกถึงความพึงพอใจอย่างแท้จริง

“ข้าจะไม่หยุดจนกว่าเจ้าจะอิ่มเอม” พระองค์ประกาศด้วยเสียงที่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่น ขณะเดียวกันก็สร้างจังหวะที่เข้มข้นขึ้น ราวกับว่าเขาเป็นนักรบในสนามรบที่ต่อสู้เพื่อชัยชนะ ด้วยความมุ่งหวังเพียงอย่างเดียวคือการทำให้ องค์ฮองเฮา รู้สึกถึงความสุขและความพอใจในทุกการเคลื่อนไหว

ในช่วงเวลาแห่งความร้อนแรงและความตื่นเต้นที่ท่วมท้น องค์ฮ่องเต้หยางหมิง กระทำกับเรือนร่างของ องค์ฮองเฮาหลานอวิ๋น อย่างบ้าคลั่ง ภายในห้องที่เต็มไปด้วยเสียงครางและความกระสันอันรุนแรง ทว่าอย่างกะทันหัน พระองค์กลับเริ่มรู้สึกหน้ามืดและหมดสติไปอย่างไม่ทันตั้งตัว สลบคาอกที่เต็มไปด้วยเสน่ห์และความเย้ายวนของนาง

องค์ฮองเฮา รู้สึกถึงการเปลี่ยนแปลงนี้ทันที ความรู้สึกเสียวสะท้านที่พลุ่งขึ้นถึงขีดสุดกลับต้องสะดุดลงเมื่อเห็นฮ่องเต้ล้มตัวลงอย่างไร้เรี่ยวแรง “พระองค์เป็นไรเพคะ?หม่อมฉันยังไม่ได้ขึ้นสวรรค์เลย” น้ำเสียงของนางแฝงไปด้วยความกังวลและไม่พอใจ มันเต็มไปด้วยความปรารถนาอันรุนแรงที่ยังไม่ได้รับการตอบสนอง

นางกอดรัดร่างของพระองค์แน่น รู้สึกถึงหัวใจที่เต้นระรัวอยู่ในอก หากแต่กลับต้องมาเผชิญกับสถานการณ์ที่ไม่คาดคิด ความรู้สึกผิดหวังนั้นจึงเกิดขึ้นในใจ “ทำไมถึงเป็นแบบนี้!?” นางนึกในใจ ขณะที่มือของนางวางอยู่บนอกของฮ่องเต้ พยายามที่จะกระตุ้นให้พระองค์ฟื้นคืนสติ