บทนำ

คนที่นั่งอยู่ที่โต๊ะทำงาน พับหน้าจอโน้ตบุกลงแล้วเก็บใส่กระเป๋า เอนหลังพิงเก้าอี้ ยืดแขนสองข้างออกมาจนสุด บิดกายไปมาแล้วจึงถอดแว่นสายตาออกแล้วเก็บใส่กล่องแว่นตาสีดำ เปิดลิ้นชักโต๊ะทำงาน วางกล่องแว่นลงไปในนั้นพร้อมกับดันลิ้นชักให้ปิด ช้อนตามองไปยังนาฬิกาที่แขวนอยู่บนผนัง

ยังเหลือเวลาอีกตั้งสองชั่วโมงก่อนที่จะถึงเวลานัด

คิดแล้วก็หยิบมือถือที่วางอยู่บนโต๊ะขึ้นมากดโทรหาใครบางคน ใบหน้าฉาบรอยยิ้มกว้างเมื่อปลายสายรับสาย

‘พี่คินไม่ต้องมารับฟ่างแล้วนะคะ พอดีฟ่างเคลียร์งานเสร็จแล้วค่ะ เดี๋ยวเราไปเจอกันที่ร้านเลยนะคะ’

ฟาริดาวางสายลงด้วยรอยยิ้ม เปิดกระเป๋าสะพาย หยิบตลับแป้งพับออกมา จับพับแตะไปที่แป้งแล้วมาซับที่หน้าเบา ๆหยิบลิปมันขึ้นมาฉาบที่เรียวปากเล็ก ยิ้มหวานให้กระจกแล้วเก็บมันไว้ในกระเป๋าอย่างเดิม

กายบางลุกขึ้นยืน หยิบกระเป๋ามาพาดไหล่

“พี่ ๆคะ ฟ่างขอตัวกลับก่อนนะคะ”

“จ้า ว่าที่เจ้าสาวคนสวย”

บอกลาเพื่อนร่วมงาน ฟาริดาก็ฮัมเพลงด้วยความสุขที่ล้นใจ มองภาพทุกอย่างที่อยู่ตรงหน้าเป็นสีชมพูเหมือนคนที่คลั่งในความรัก

คนที่กำลังจะเป็นเจ้าสาวมันมีความสุขแบบนี้นี่เอง

“เป็นอะไร”

เห็นคนที่นั่งทับอยู่บนหน้าขาหยุดความเคลื่อนไหว อคินก็เป็นฝ่ายเอ่ยถามพร้อมกันนั้นก็ลากไล้จมูกโด่งไปตามซอกคอหอมกรุ่นของเรือนร่างอวบอัด สัมผัสตรงไหนก็เต็มไม้เต็มมือไปเสียหมด ทรวงอกขนาดมหึมานั่นด้วย เต็มปากเต็มคำเหลือเกิน ฝ่ามือหนาบีบเคล้นเนื้อสะโพกจนทะลักล้นง่ามมือทั้งสองข้าง ออกแรงดันให้เจ้าหล่อนส่ายสะโพก

“ปาล์ม พี่ถามว่าเป็นอะไร”

หญิงสาวหันหน้าตรงมามองเขา นัยน์ตาฉายความเจ็บปวด กวาดตามองรูปหน้าคมเข้มด้วยหัวใจที่แสนปวดร้าว

“เลื่อนงานแต่งไปก่อนได้ไหมคะ ปาล์มยังไม่พร้อม”

“พูดบ้าอะไรออกมารู้ตัวบ้างไหม เราตกลงกันแล้วนี่ว่าจะอยู่ในสถานะไหน พี่สนุก ปาล์มสนุก แค่นี้ก็พอแล้ว”

ปารดีน้ำตาซึม มองผู้ชายที่ตัวเองรักด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจ ยื้อเวลาให้นานออกไปมากแค่ไหน ในสายตา ของอคิน เธอก็เป็นได้แค่ของเล่นระบายความสุขให้เขาอยู่ดี ไม่มีทางที่จะเข้าไปนั่งในใจของเขาแทนที่ฟาริดา

...เพื่อนรักของเธอได้

“แต่พี่คินก็รู้ว่าปาล์มรักพี่คิน”

“อย่าทำตัวงี่เง่าน่ะปาล์ม ปาล์มก็รู้ว่าพี่รักฟ่าง ที่พี่นอนกับปาล์มก็เพราะความสนุกเท่านั้น พี่ไม่ได้รักปาล์ม อย่าทำให้เรื่องของเรามันยุ่งยากเลย พี่ไม่มีทางทิ้งฟ่างมาเอาปาล์มแน่” อคินพูดอย่างหัวเสีย จ้องตาปารดีด้วยความหงุดหงิด ตกลงกันไว้ดิบดีว่าจะสนุกกันแค่ทางกายเท่านั้น รู้ว่าปารดีหลงรักเขา เจ้าหล่อนยอมทอดกายให้เชยชมก็เพราะคงคิดว่าสักวันอาจจะทำให้เขาเปลี่ยนใจมารักได้

ไม่มีวันนั้นเกิดขึ้นแน่

มีแค่ฟาริดาคนเดียวเท่านั้นที่เขารัก

“พี่คินรักฟ่างแล้วทำไมถึงนอกใจฟ่างมาเอากับปาล์มล่ะคะ” พูดพลางประชด คำก็บอกว่ารัก สองคำก็บอกว่ารักฟาริดา แต่ก็แอบมานอนกับเธอทุกครั้งที่มีโอกาส

ผู้ชายดี ๆที่ไหนทรยศหักหลังคนรักแบบนี้

“เธออ้าขาให้พี่เอาเองนะปาล์ม พี่ไม่ได้บังคับ จบตรงนี้เลยก็ได้นะ ต่อให้เธอประชดหรือเรียกร้องอะไรจากพี่ พี่ก็ไม่มีวันเลิกกับฟ่างมาเอาเธอ” พูดแล้วก็ยกร่างอวบอัดให้ออกไปจากหน้าตัก กำลังจะก้าวขาลงจากเตียง ปารดีก็โผเข้ากอดจากทางด้านหลัง

“พี่คิน ปาล์มขอโทษ ปาล์มจะไม่งี่เง่าอีกแล้วค่ะ”

ปารดีซุกหน้าลงกับแผ่นหลังกว้าง ใช้ริมฝีปากตะโบมจูบผิวเนื้อแน่นหนัดของอคินด้วยความโหยหา เอื้อมมือไปจับที่แก่นกายที่ยังคงขยายใหญ่โต รูดรึงขึ้นลง

อคินแหงนหน้าขึ้น ถอนหายใจยาวแสยะยิ้มอย่างชอบใจแล้วค่อย ๆเอี้ยวตัวหันหน้าเข้าหาปารดี

“อย่าทำตัวงี่เง่าอีก พี่ไม่ชอบ”

มือหนาจับที่ศีรษะปารดี โน้มใบหน้างามให้อยู่ระดับเดียวกันกับตัวตน ปารดีเข้าใจความต้องการของอคินดี เผยอปากเข้าครอบครองมอบความซ่านสยิว ตวัดปลายลิ้นปรนเปรอความหฤหรรษ์ให้กับชายที่รักที่สุด