บทที่ 7 การ์ดแต่งงาน

“ปาล์ม”

ฟาริดาโบกมือหย็อย ๆเมื่อเห็นปารดีเดินเข้ามาในร้านและกำลังมองหาเธอ หญิงสาวผุดลุกขึ้นแล้วเดินไปรับเพื่อน จูงมือมานั่งที่โต๊ะด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความตื่นเต้น นานหลายเดือนที่ไม่ได้มีโอกาสได้เจอหน้าคร่าตากัน แต่ก็ยังคุยกันผ่านโซเชี่ยวบ้างยามที่มีเวลาว่างจากงาน

“คิดถึงมาก ไม่ได้เจอปาล์มตั้งหลายเดือน ปาล์มสวยขึ้นนะเนี่ย” ดวงหน้าของฟาริดาไม่ห่างรอยยิ้ม ดวงตาเปล่งประกายความสุขจนล้น “นั่ง ๆ”

ดึงเก้าอี้ให้ฟาริดานั่งแล้วตัวเองค่อยนั่งลงเก้าอี้ ข้าง ๆ ไม่ลืมที่จะหันไปคุยกับคนรักเอ่ยชมเพื่อนสาวให้เขาฟัง

“พี่คินดูสิ ฟ่างว่าปาล์มสวยขึ้นมาก”

อคินได้แต่พยักหน้ารับ ปรายตามองไปยังปารดีแล้วจึงหันมายิ้มหวานให้กับแฟนสาว

“ฟ่างก็สวย”

“แหนะ พี่คินก็ ฟ่างให้ชมปาล์มไม่ได้จะให้ชมฟ่างซะหน่อย” ฟาริดาตีไปทีแขนของคนรักเบา ๆทำหน้าเอียงอาย ย่นจมูกใส่อคินอย่างน่ารักน่าเอ็นดู

“ก็ฟ่างสวยจริง ๆนิ ยิ่งใกล้วันงานก็ยิ่งสวย”

ปารดีหลุบตามองที่มือตัวเอง ไม่อาจทนมองเพื่อนกับชายที่ตัวเองหลงรักแสดงความรักต่อกันต่อหน้าของเธอได้ ยิ่งเห็นอคินรักและห่วงใยฟาริดามาก ใจของเธอก็ยิ่งปวดร้าว

“ปาล์มสบายดีไหม ขอโทษนะที่ฟ่างไม่ได้มาเจอปาล์มเลย ช่วงนี้ต้องรีบเคลียร์งานให้เสร็จก่อนที่จะถึงวันงาน กว่าจะหาเวลาเอาการ์ดมาให้ปาล์มได้ก็ต้องแลกกับการทำงานดึกดื่นตั้งหลายคืนแหนะ”

ปารดียิ้มตอบ ฟาริดายังคงสดใส ไม่ว่าจะเหนื่อยจากงานหรืออะไรก็แล้วแต่ แต่ก็ไม่มีสักครั้งที่ใบหน้าของเพื่อนจะขาดรอยยิ้ม

“ปาล์มสบายดี ความจริงถ้าฟ่างไม่มีเวลาก็ส่งการ์ดมาทางไลน์ก็ได้ เดี๋ยวนี้เขาก็ทำแบบนี้กันเยอะ”

“ถ้าเป็นคนอื่นฟ่างอาจจะทำ แต่กับปาล์ม เพื่อนสนิทคนเดียวที่ฟ่างรักที่สุด ฟ่างไม่ทำ ต่อให้เหนื่อย ให้ยุ่งกับงานมากแค่ไหน ฟ่างก็จะหาเวลามาเจอปาล์มให้ได้”

อคินกับปารดีมองสบตากันอย่างไม่ได้นัดหมาย ยิ่งเห็นฟาริดาใส่ใจปารดี อคินเองก็พลอยรู้สึกไม่สบายใจ ปารดีเองก็คงเหมือนกัน ดูจากสีหน้าสลดลงของเธอก็พอจะรู้

“นี่จ้ะ วันงานของฟ่างกับพี่คิน ปาล์มอาจจะเหนื่อยหน่อยนะ ฟ่างมีเพื่อนน้อย แต่เพื่อนที่ฟ่างคิดถึงคนแรกก็คือปาล์ม รบกวนด้วยนะจ๊ะคุณเพื่อนเจ้าสาว”

ปารดีหลุบตามองการ์ดแต่งงานที่ประดับด้วยตัวอักษรภาษาอังกฤษสีชมพูกลิตเตอร์ที่ย่อมาจากชื่อเล่นของบ่าวสาว รู้สึกหนัก ๆหน่วง ๆที่ใจแต่ก็ต้องฝืนยิ้มร่าเริงและเอ่ยในสิ่งที่ตรงข้ามกับความรู้สึกของตัวเอง

“ไม่ต้องห่วง วันงานปาล์มจะช่วยงานฟ่างเต็มที่ ปาล์มจะทำหน้าที่เพื่อนเจ้าสาวให้สมบูรณ์แบบที่สุด”

ปารดีทิ้งสายตาอยู่กับฟาริดาแล้วจึงมองไปยังอคิน เธอรักผู้ชายเย็นชาและเลือดเย็นคนนี้ไปได้อย่างไร ทั้ง ๆที่บอกตัวเองให้ยอมรับกับสถานะที่เลือก แต่จิตใต้สำนึกก็หมายที่จะเห็นชื่อของตัวเองปรากฏอยู่ในการ์ดใบนี้

“พี่คินดูสิคะ ปาล์มน่ารักมาก แล้วอย่างนี้จะไม่ให้ฟ่างรักปาล์มได้ยังไง เอาไว้ถึงทีงานของปาล์มบ้าง ฟ่างจะช่วยอย่างเต็มที่เลย”

“ปาล์มคงไม่มีโอกาสนั้นหรอกมั้ง” ยิ้มเศร้าให้ตัวเอง ตราบใดที่ยังรักอคิน เธอก็ไม่มีวันได้เป็นเจ้าสาวของผู้ชายคนไหนทั้งนั้น

“ได้ไงเล่า ปาล์มทั้งสวยทั้งเก่ง ไม่มีทางที่ผู้ชายจะไม่ชอบ ปาล์มเองเหอะที่ไม่เปิดใจให้ใคร ไม่ใช่ว่าตอนนี้แอบคบกับใครแล้วไม่บอกให้ฟ่างรู้หรือเปล่า” ฟาริดาจ้องหน้าปารดีอย่างจับผิด ปารดีทั้งสวยทั้งเก่ง เธอไม่เชื่อว่าจะไม่มีคนมาจีบ คนที่นั่งฟังอยู่ข้าง ๆเหมือนจะร้อนตัว ขยับกายไปมาก่อนที่จะเอ่ยเพื่อจบการสนทนาระหว่างสองสาว

“สั่งอะไรมากินก่อนดีไหม เดี๋ยวเราต้องไปอีกหลายที่นะ”

ปารดีมองดวงหน้าของอคินด้วยสายตาตัดพ้อ เขาคงกลัวว่าเธอจะหลุดพูดสิ่งที่ไม่ควรพูดออกไป ถึงได้ตั้งใจพูดแทรก

“เราส่งการ์ดไปให้คนอื่นทางไลน์ดีไหมคะ ฟ่างยังอยากอยู่คุยกับปาล์มต่อค่ะ” ฟาริดาพูดด้วยน้ำเสียงออดอ้อน ซบหน้าลงกับต้นแขนของอคินด้วยความเคยชิน

“ไม่ได้ครับ เพื่อน ๆพี่อยากเจอฟ่างจะแย่อยู่แล้ว”

อคินพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง เพื่อนสมัยเรียนต่างก็รู้จักฟาริดาดี เพื่อนของเขาต่างก็เอ็นดูหญิงสาว และพวกมันก็แปลกใจไม่น้อยที่สุดท้ายฟาริดาก็เอาชนะใจเขาจนทำให้เขาต้องเตรียมตัวเข้าร่วมสมาคมพ่อบ้าน

“ไปเจอวันงานก็ได้นี่คะ”

“ไม่งอแงสิครับ น้องปาล์มก็อาจจะมีธุระอื่นต้องไปทำก็ได้”

“ฟ่างไปแจกการ์ดต่อเถอะ ปาล์มเองก็มีธุระต้องไปทำต่อจริง ๆ” ปารดีไม่กล้าปฏิเสธ ก็ในเมื่ออคินชงมาขนาดนี้แล้วจะให้บอกว่าเธอว่างทั้งวันเพื่อที่จะได้มาเจอเขา เดี๋ยวก็ได้โดนอคินโกรธจนไม่มาหาที่ห้องอีก “เดี๋ยววันงานก็ได้อยู่ด้วยกันเกือบทั้งวันแล้ว”

ฟาริดาทำหน้าม่อย พยักหน้าหงึก ๆจนอคินต้องยื่นมือไปบีบที่แก้มนวลด้วยความเอ็นดู เขาไม่ไว้ใจปารดี ไม่มีวันที่เขาจะปล่อยให้ฟาริดาได้อยู่กับปารดีสองต่อสอง ต่อให้ปารดีสัญญาดิบดีว่าจะไม่เปิดเผยความลับระหว่างเขากับเธอให้ฟาริดารู้ เขาไม่มีมีทางที่จะเชื่อคำพูดของผู้หญิงคนนี้

“พี่คินว่าวันนี้ปาล์มดูแปลก ๆไหมคะ” แยกกับปารดีที่ร้านอาหาร ฟาริดาก็เอ่ยถามอคินทันที ไม่รู้ว่าเธอคิดไปเองหรือเปล่าที่เห็นว่าวันนี้เพื่อนสนิทดูใบหน้าหมองเศร้า ยิ้มและพูดน้อยกว่าทุกครั้งที่ได้เจอกัน ปารดีเอาแต่ก้มหน้าหลบสายตาของเธอ ซึ่งที่ผ่านมาเพื่อนไม่เคยเป็นแบบนี้

หรือว่าปารดีกำลังมีเรื่องที่ทำให้ไม่สบายใจ

“ฟ่างว่าวันนี้ปาล์มพูดน้อยกว่าทุกที แถมยังไม่ค่อยอยากจะมองหน้าฟ่างด้วย”

“คงไม่มีอะไรหรอกมั่ง พี่ก็เห็นปาล์มปกติดีนิ”

“เหรอคะ” ฟาริดายังคงทำสีหน้าข้องใจ บางทีอคินอาจจะไม่ได้ใส่ใจจนมองไม่เห็นความผิดปกติของปารดี เหมือนที่เธอเห็น คบกันมาหลายสิบปี เธอดูออกว่าปารดีไม่เหมือนเดิม “แต่ฟ่างว่าปาล์มต้องมีอะไรอยู่ในใจแน่ ๆฟ่างคบกับปาล์มมานาน ปาล์มไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อน”

“ไม่ต้องไปคิดถึงเรื่องคนอื่นหรอก เดี๋ยวหน้าแก่นะ”

ทำไมเขาจะดูไม่ออกว่าปารดีมีอาการเมื่อเห็นเขาใส่ใจฟาริดา เดาได้ว่าก็คงรู้สึกอิจฉา ถ้าตราบใดที่ปารดียังอยู่ในพื้นที่ของตัวเอง รักษาคำสัญญาที่เคยให้กับเขาได้ เขาก็ยังจะไม่ลงมืออะไรทั้งนั้น แต่ถ้าปารดีข้ามเส้นที่เขาขีดไว้ให้ เขาจะตัดผู้หญิงคนนี้ออกไปจากชีวิตทันที

“ปาล์มใช่คนอื่นที่ไหนล่ะคะ ปาล์มคือเพื่อนรักของฟ่างนะคะพี่คิน” ฟาริดาบุ้ยปาก เอียงหน้ามองคนรัก ปารดีคืออีกคนที่สำคัญสำหรับชีวิตเธอ นอกจากพ่อแม่ อคิน ก็มีปารดีอีกคนที่ผ่านทุกข์ผ่านสุขร่วมกันมาหลายปี

“ถ้าปาล์มมีเรื่องไม่สบายใจเดี๋ยวปาล์มก็คงเล่าให้ฟ่างฟังเองแหละ อย่าคิดมากเลย”

ฟาริดาพยักหน้าหงึก ๆก็คงจะเป็นอย่างที่อคินพูด ถ้าเป็นเรื่องหนักหนาจริง ๆปารดีก็คงเล่าให้เธอฟังแล้ว บางทีมันอาจจะไม่มีอะไรแต่เป็นเธอเองที่คิดมากไปเองก็ได้