ไม่ใช่แค่เมา

ไนท์คลับหรูPM99 โซน VIP เสียงเพลงดังกระหึ่มเสียงเบสหนัก ๆ กระแทกกระทั้นสอดประสานไปกับแสงไฟนีออนสลัวสีน้ำเงินและม่วง สร้างบรรยากาศมึนเมาที่ชวนให้ผู้คนปลดปล่อยตัวตนออกมา สาว ๆ ทั้ง 4 คน มิ้น มะนาว น้ำหวาน และ มะปราง กำลังหัวเราะร่าพร้อมชนแก้วกันอย่างสุดเหวี่ยงตามประสาคนเพิ่งหลุดพ้นจากกองหนังสือสอบ

โดยเฉพาะ มะปราง ที่วันนี้สลัดลุคสาวหวานทิ้งไปจนหมดสิ้น เธออยู่ในชุดเดรสเข้ารูปสีนวลที่ขับผิวขาวผ่องให้เด่นสะดุดตาใบหน้าสวยแต่งแต้มสีสันจนดูโตเป็นสาวสะพรั่ง รอยยิ้มร่าเริงที่เธอมอบให้เพื่อน ๆ และเสียงหัวเราะใส ๆ นั้นดึงดูดสายตาผู้ชายแทบทั้งคลับ... รวมถึงคนบนชั้นVIPโซนส่วนตัว สายตา จากมุมที่มืดที่สุดของชั้นลอยกำลังจ้องมองลงมาเบื้องล่างด้วยอารมณ์ที่แตกต่างกัน

วิศรุตกระตุกยิ้ม ขยี้ตาตัวเองเหมือนไม่เชื่อสายตา ยัยแมวเปรี้ยว วันนี้เปรี้ยวเกินไปแล้วนะ“

”มึงรู้จักเหรอไอ้รุต “ธีร์ถาม

เจอที่ห้างวันก่อน ผู้หญิงอะไรปากดีชะมัดเรียกกูหมาแก่ทุกคำ น่าขยี้ให้จมเขี้ยว”

ศรัณย์ ยืนนิ่งอยู่ริมระเบียงกระจก มือหนากำแก้วบรั่นดีแน่นจนเห็นเส้นเลือดขึ้น สายตาเย็นชาจ้องเขม็งไปที่ร่างบางในชุดเดรส‘จะใสมาสั้นอะไรขนาดนั้น‘ ความหงุดหงิดในใจก่อขึ้น

“นั่นน้องมิ้นของมึงนี่ธีร์... จ้องตาไม่กะพริบเลยนะ หวงเหรอวะ“ศรัณย์เอ่ยเสียงเรียบ แต่กระแสเสียงกลับเจือความหงุดหงิดอย่างเห็นได้ชัด “ถ้ามึงไม่รีบลงไปกัน คนอื่นคาบไปแดกแน่... แล้วนั่น มะปรางมากับเขาด้วย”

ศรัณย์กัดฟันกรอดเมื่อเห็นมะปรางโยกย้ายส่ายสะโพกตามจังหวะเพลงพลางดื่มของเหลวในแก้วรวดเดียวจบ 'ยัยเด็กใจแตก... อยู่บ้านทำเป็นเจียมตัว พอออกมาข้างนอกกลับทำตัวแบบนี้งั้นเหรอ' ความผิดหวังและโมโหแล่นริ้วขึ้นมาในอกจนเขาแทบอยากจะกระโดดลงไปลากเธอออกมาเดี๋ยวนี้

พายุเลิกคิ้วมองตามเพื่อน"เด็กข้างบ้านมึงเหรอวะศรัณย์ ดูท่าทางพวกเธอจะสนุกกันเกินเหตุนะ... เออ พวกมึงดูไปก่อนนะ กูไปเคลียร์บัญชีที่ห้องทำงานข้างบนแป๊บ"

พายุเดินแยกตัวออกไป แต่เพียงไม่กี่นาที วิศรุต ที่สังเกตการณ์อยู่ก็ขมวดคิ้วสิ

“เฮ้ย พวกมึงดูสิ ทำไมกลุ่มนั้นมันแปลกๆ วะ... เมาเร็วเกินไปหรือเปล่า มิ้นเริ่มโงนเงนแล้วนะ”

ศรัณย์ หน้านิ่วทันที สัญชาตญาณหมอทำงานเฉียบพลัน"ไม่ใช่เมาธรรมดาแล้ว... มะปราง! รีบไปกันเถอะ“

ความวุ่นวายใต้แสงสี

ทั้งสามคนรีบวิ่งลงไปข้างล่าง ท่ามกลางสายตาเยาะเย้ยของ พราว ที่แอบยืนอยู่มุมมืด เธอมองแก้วที่ว่างเปล่าของสาวๆ ด้วยรอยยิ้มร้ายสะใจ...

ธีร์ ฝ่าฝูงชนเข้าไปกันผู้ชายหน้าม่อที่กำลังจะถึงตัวมิ้น เขาคว้าเอวบางที่ร้อนผ่าวของเธอไว้ "มิ้น! มิ้นครับ ได้ยินพี่ไหม" มิ้นตอบไม่ออก เธอเริ่มซุกหน้าเข้ากับแผงอกเขาด้วยความกระวนกระวาย ธีร์ตัดสินใจอุ้มเธอขึ้นทันที "ขอโทษนะมิ้น พี่พาไปส่งบ้านสภาพนี้ไม่ได้จริงๆ" เขาหันหลังมุ่งหน้าไปที่คอนโดส่วนตัว

น้ำหวาน เดินโซเซไปทางห้องน้ำด้วยความคลื่นไส้ จนชนเข้ากับ วิศรุต ที่ดักรออยู่ "อ้าว ยัยแมวเปรี้ยว เมาจนเดินไม่ตรงทางเลยเหรอ..." น้ำหวานตอบกลับด้วยการอ้วกพุ่งใส่เสื้อเชิ้ตแบรนด์เนมของวิศรุตเต็มรัก ก่อนจะเริ่มบิดเร้าด้วยฤทธิ์ยา "ร้อน... ฉันร้อน..." วิศรุตสบถ แต่อาการของเธอทำให้เขาทิ้งไม่ลง เขาอุ้มเธอเข้าไปในห้อง VIP ส่วนตัวที่ใกล้ที่สุด

มะนาว ที่เวียนหัวจนหน้ามืด เดินหลงเข้าประตูห้องทำงาน พายุ ที่ไม่ได้ล็อกไว้ พายุที่กำลังตรวจเอกสารเงยหน้าขึ้นมองร่างบางที่ทรุดลงกับพื้นห้อง ยาในตัวเธอเริ่มออกฤทธิ์แรงจนเธอเริ่มดึงรั้งเสื้อผ้าตัวเอง พายุรีบปรี่เข้าไปหา... และนั่นคือจุดเริ่มต้นของพันธะร้ายในอนาคต

มะปราง เดินออกมาหน้าคลับเพื่อสูดอากาศ แต่ร่างกายกลับสั่นเทิ้มอย่างควบคุมไม่ได้ ร้อนรุ่มเหมือนมีไฟสุมอยู่ในอก ชายฉกรรจ์ 3 คนเดินเข้ามาล้อมหน้าล้อมหลัง

"ไปกับพี่มั้ยน้องสาว... เดี๋ยวพี่พาไปหาที่เย็นๆ นอน"

"ถอยไปนะ..." มะปรางเสียงสั่น น้ำตาเริ่มคลอด้วยความกลัวที่สู้กับความต้องการประหลาดในใจไม่ไหว

"ถอยไปให้ห่างจากเมียกู!" เสียงตวาดกร้าวของ ศรัณย์ ดังขึ้น เขาถีบยอดอกชายคนหนึ่งจนล้มกลิ้ง ก่อนจะดึงมะปรางมาไว้ในอ้อมแขนอย่างหวงแหน เขาพาเธอขึ้นรถสปอร์ตส่วนตัวทันที ระหว่างทางกลับบ้านที่ติดกัน ศรัณย์หันมองคนข้างๆ มะปรางนอนบิดไปมา เหงื่อผุดพรายตามไรผม มือไม้เริ่มลูบไล้ไปตามหน้าขาตัวเองอย่างทรมาน

"พี่หมอ... ปรางร้อน... ช่วยปรางด้วย"

ศรัณย์กัดฟันกรอด "โธ่เว้ย! ใครมันทำกับเธอแบบนี้"

เขารู้ดีว่าถ้าไปส่งบ้าน สภาพนี้ความลับแตกแน่ และเธอจะถูกวิยะดาเหยียบย่ำจนจมดิน เขาจึงหักพวงมาลัยเข้าโรงแรมหรูระหว่างทางทันที