แค่ผ่านมา

2แค่ผ่านมา

หน้าตึกคณะศิลปกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยชื่อดัง

แสงแดดยามบ่ายแผดจ้าพอๆ กับความตื่นเต้นของเหล่านักศึกษาปี 4 ที่เพิ่งก้าวออกจากห้องสอบวิชาสุดท้าย มะปราง (มณีลดา ก้องเกียรติไพบูลย์) ถอนหายใจยาวพลางบิดขี้เกียจจนสุดตัว เธอสลัดภาพเจ้าหญิงผู้อ่อนหวานในบ้าน "ก้องเกียรติไพบูลย์" ออกจนหมด เหลือเพียงนักศึกษาศิลปะสุดเซอร์ที่สะพายย่ามเปื้อนสีและใบหน้าแต้มรอยยิ้มสดใส

"จบสักที! ชีวิตนักศึกษาของฉัน!" มะนาว ตะโกนก้องพลางกระโดดกอดคอ น้ำหวาน

"เบาๆ ยัยนาว อายคนอื่นเขาบ้าง" น้ำหวานปรามแต่ใบหน้าสวยกลับเปื้อนยิ้ม "แต่ก็จริง... สอบเสร็จแบบนี้ มันต้องฉลอง!"

ทันใดนั้น เสียงฮือฮาก็ดังขึ้นรอบบริเวณ เมื่อรถสปอร์ตคูเป้คันหรูแล่นเข้ามาจอดเทียบหน้าตึก ชายหนุ่มร่างสูงสง่าในชุดเชิ้ตพับแขนดูภูมิฐานก้าวลงมาจากรถพร้อมช่อดอกไฮเดรนเยียสีฟ้าอ่อนช่อโตที่ดูแพงลิบลิ่ว พี่ธีร์ (ธีรภพ รัตนไพศาล) เดินตรงไปหา มิ้น ที่ยืนยิ้มเขินอยู่ท่ามกลางกลุ่มเพื่อน

"ยินดีด้วยนะมิ้น สอบวันสุดท้ายแล้วใช่ไหมครับ" ธีร์ยื่นช่อดอกไม้ให้ด้วยสายตาอ่อนโยน ทำเอาบรรยากาศรอบข้างกลายเป็นสีชมพูในพริบตา

มะปรางยืนเท้าคางมองภาพตรงหน้าด้วยสายตาละห้อย ปากเล็กๆ เริ่มขยับพึมพำตัดพ้อขึ้นมาดื้อๆ

"โถ่... ดูพี่ธีร์สิ ขนาดเป็น 'คนขับรถ' ตามที่มิ้นบอก ยังซิ่งรถสปอร์ตหอบดอกไม้มาเซอร์ไพรส์ถึงหน้าคณะ ตัดภาพมาที่ 'พี่หมอ' ของฉันสิ..."

มะปรางถอนหายใจยาวเหยียดพลางเขี่ยปลายรองเท้าผ้าใบกับพื้น "นอกจากจะไม่เคยมีช่อดอกไม้แล้ว หน้าฉันเขายังแทบจะไม่มองเลย เย็นชาอย่างกับน้ำแข็งขั้วโลก ป่านนี้คงนั่งหน้าตึงตรวจคนไข้อยู่ในโรงพยาบาลล่ะมั้ง ชาตินี้ปรางจะมีวาสนาเห็นพี่รันหอบดอกไม้มารับบ้างไหมนะ... แค่เลิกทำหน้าดุใส่ ปรางก็น้ำตาไหลแล้ว"

ศรัณย์ ในชุดกาวน์ที่สวมทับเชิ้ตสีน้ำเงินเข้ม นั่งขมวดคิ้วอยู่หลังพวงมาลัยรถยนต์ส่วนตัว เขามองภาพธีร์ที่กำลังยืนยิ้มระรื่นมอบดอกไม้ให้มิ้นด้วยความรู้สึกหมั่นไส้ปนหงุดหงิด

ก๊อก ก๊อก!

เสียงเคาะกระจกดังขึ้น ศรัณย์สะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะลดกระจกลง พบว่าเป็น ธีร์ ที่เดินกลับมาที่รถหลังจากส่งดอกไม้เสร็จ ธีร์ยิ้มกว้างอย่างรู้ทันเพื่อนสนิท

"อ้าว ไอ้นายแพทย์... มาทำอะไรแถวนี้วะ? หรือว่ามีเคสผ่าตัดด่วนแถวคณะศิลปกรรมฯ?" ธีร์แซวยิ้มๆ พลางบุ้ยปากไปทางกลุ่มสาวๆ "นั่นมะปรางยืนหน้าบูดอยู่โน่น มึงไม่ลงไปหาหน่อยเหรอวะ?"

ศรัณย์หน้านิ่งทันควัน แววตาเย็นชาถูกงัดออกมาใช้กลบเกลื่อนความประหม่า "กูแค่ผ่านมา... จะไปดูเคสที่โรงพยาบาลแถวนี้ เลยแวะดูเฉยๆ ว่ายัยเด็กนั่นสอบเสร็จหรือยัง"

"ผ่านมา?" ธีร์หัวเราะหึ "มึงขับอ้อมเมืองมาครึ่งค่อนวันเพื่อคำว่า 'ผ่านมา' เนี่ยนะ? ลงไปเหอะศรัณย์ มะปรางมันบ่นคิดถึงมึงจนปากจะฉีกถึงหูอยู่แล้ว"

"ไม่ล่ะ... เดี๋ยวเสียการปกครอง" ศรัณย์ตอบเสียงเรียบพลางปรับกระจกมองข้าง "มึงน่ะเบาๆ หน่อยเถอะธีร์ ทำอะไรประโคมข่าวขนาดนั้น มิ้นเขาก็อายคนอื่น"

"คนมีความรักเว้ย ไม่ใช่ทำเป็นหนีคดีแบบมึง" ธีร์ส่ายหน้า "เออ คืนนี้เจอกันที่ PM99 นะเว้ย พายุล้างคลับรอพวกเราแล้ว อย่าเบี้ยวนะไอ้คุณหมอ"

ศรัณย์ไม่ได้ตอบรับหรือปฏิเสธ เขาเพียงแค่กดปิดกระจกไฟฟ้าขึ้นช้าๆ สายตาคมกริบจ้องมองมะปรางที่กำลังหัวเราะร่ากับเพื่อนเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะหักพวงมาลัยขับรถออกไป ทิ้งไว้เพียงความเงียบและกล่องของขวัญที่ยังวางอยู่ที่เบาะข้างๆ เหมือนเดิม

ตึกหน้าคณะ

"เดี๋ยวนะมิ้น..." มะปรางสลัดความตัดพ้อทิ้งแล้วหันมาจับพิจารณ์เพื่อนต่อ "ไหนบอกว่าพี่ธีร์เป็นคนขับรถของคุณพชรไง ทำไมคนขับรถบ้านนี้ขับสปอร์ตราคาเหยียบล้าน แถมหอบดอกไม้เกือบหมื่นมาให้เล่า!"

"นั่นดิ" มะนาวสมทบ "ดูยังไงก็ดูเป็นประธานบริษัทมากกว่าคนขับรถนะเนี่ย"

"เลิกสงสัยกันได้แล้วพวกแก" น้ำหวานตัดบทพลางยิ้มมีเล่ห์นัย "ใครจะรวย ใครจะเป็นคนขับรถ เดี๋ยวคืนนี้ไปสืบกันที่ไนท์คลับ! ฉันจองโต๊ะ VIP ไว้แล้ว สอบเสร็จทั้งที... เราต้องปลดปล่อยให้สุดเหวี่ยง!"

มะปรางหัวเราะร่วน แววตาซุกซนกลับมาฉายประกายอีกครั้ง "ไปก็ไป! ในเมื่อพี่หมอชอบทำตัวเย็นชาใส่ดีนัก ฉันก็จะหนีไปหาความสดใสที่ PM99 ให้หนำใจเลย!