บทที่ 1

ฉันอายุเจ็ดขวบตอนที่พ่อพาผู้หญิงคนหนึ่งซึ่งมีผมสีทองและแต่งหน้าอย่างประณีตกลับมาที่บ้าน เธอยื่นกล่องมะม่วงหั่นชิ้นให้ฉัน

เย็นวันนั้น แม่นั่งเงียบอยู่ที่โต๊ะอาหาร มองฉันเคี้ยวมะม่วงด้วยความเอร็ดอร่อยแบบเด็ก ๆ หลังจากนั้นไม่นาน เธอก็เซ็นชื่อลงบนเอกสารหย่า เดินออกไปที่ระเบียงอพาร์ตเมนต์ของเราในแมนฮัตตันอย่างสงบนิ่ง แล้วกระโดดลงไป

นับตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา มะม่วงก็กลายเป็นฝันร้ายที่ตามหลอกหลอนฉันไปตลอดชีวิต

ดังนั้น หลังจากที่เรากล่าวคำปฏิญาณในพิธีแต่งงาน ฉันก็มองหน้าจูเลียนตรง ๆ แล้วบอกเขาด้วยน้ำเสียงจริงจังที่สุดในโลกว่า "จูเลียน ถ้าวันหนึ่งคุณอยากทิ้งฉัน ก็ไม่ต้องเสียเวลาจ้างทนายหรอก แค่ส่งมะม่วงมาให้ฉันลูกหนึ่งก็พอ"

บ่ายวันนั้นในเซ็นทรัลพาร์ก จูเลียนในชุดสูทสั่งตัดพอดีตัวดึงฉันเข้าไปกอดแน่น เขาสาบานว่าตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา มะม่วงก็จะเป็นของต้องห้ามสำหรับเขาเช่นกัน

ในคืนคริสต์มาสอีฟของปีที่ห้าที่เราแต่งงานกัน โคลอี้ เพื่อนสมัยมัธยมของเขา ผู้หญิงบอบบางน่าสงสาร ดวงตาใสเหมือนกวางน้อย และเป็นประเภทที่ดูเหมือนต้องการให้ใครสักคนช่วยเหลืออยู่เสมอ วางมะม่วงลูกหนึ่งไว้บนโต๊ะทำงานของเขา พร้อมผูกโบสีแดงเข้มเอาไว้

เย็นวันนั้นจูเลียนเดือดดาล เขาประกาศเสียงดังด้วยความโมโหว่าจะตัดขาดจากโคลอี้ และไล่เธอออกต่อหน้าทุกคนในออฟฟิศทันที

ตอนนั้นเอง ฉันคิดว่าตัวเองได้แต่งงานกับความรักอย่างแท้จริง

หกเดือนต่อมา หลังจากใช้เวลากว่าหนึ่งเดือนในยุโรปเพื่อเจรจาดีลซื้อกิจการมูลค่า 200 ล้านดอลลาร์จนสำเร็จ ฉันก็กลับมาอย่างผู้ชนะ พร้อมสัญญาที่เซ็นเรียบร้อยอยู่ในมือ

ภายในงานฉลองที่แมนฮัตตัน จูเลียนยื่นเครื่องดื่มแก้วหนึ่งให้ฉัน สีของมันเป็นสีทอง เนื้อสัมผัสนุ่มลื่น และมีรสหวาน

ฉันดื่มมันไปครึ่งแก้ว แล้วก็รู้สึกว่ารสชาตินั้นคุ้นเคยอย่างประหลาด

จากนั้น ผู้หญิงคนนั้นอีกครั้ง—โคลอี้ คนที่ไม่ควรมีตัวตนอยู่แล้ว—ก็ปรากฏตัวขึ้นด้านหลังฉันในชุดเดรสสีแดงสะดุดตา เธอโน้มตัวเข้ามาใกล้ข้างหูของฉันแล้วหัวเราะเบา ๆ ก่อนกระซิบว่า "นาตาลี น้ำมะม่วงอร่อยไหม?"

ฉันชะงักงัน แล้วค่อย ๆ หันไปมองจูเลียน แทบไม่อยากเชื่อสิ่งที่เห็นตรงหน้า

เขายืนอยู่ตรงนั้น ถือแก้วอยู่ในมือ มุมปากกระตุกเหมือนกำลังกลั้นหัวเราะ ราวกับว่านี่เป็นเพียงรายการแกล้งคนไร้สาระรายการหนึ่ง

"เอาน่า แน็ต" เขาพูด "โคลอี้ก็แค่อยากช่วย คุณไม่ได้กินมะม่วงทั้งลูกสักหน่อย แค่น้ำมะม่วงเอง เธอพูดถูก มันเป็นแค่ปมในใจ คุณควรจะก้าวข้ามมันได้แล้ว"

เขายักไหล่แล้วพูดต่อว่า "อีกอย่าง เมื่อกี้คุณก็ดื่มมันได้ไม่มีปัญหา เห็นไหม? คุณก็ไม่ได้เป็นอะไร"

ความคลื่นไส้พุ่งขึ้นมาจากกระเพาะทันที ทั้งรุนแรงและฉับพลัน มือของฉันสั่น แต่สีหน้ายังคงเย็นชา ฉันยกแก้วขึ้นแล้วสาดน้ำมะม่วงที่เหลือใส่หน้าจูเลียนเต็ม ๆ

จากนั้นฉันก็หันหลังเดินจากไป

มีบางเรื่องที่ไม่มีวันเป็นเรื่องตลกได้

โดยเฉพาะมะม่วง

และการหย่าร้างก็เช่นกัน