บทนำ

เสียงจอแจวุ่นวายที่เกิดขึ้นจากเสียงพูดบ้าง เสียงตะโกนบ้างจากเหล่าแม่ค้าลูกค้านับร้อยดังขึ้นไม่เป็นศัพท์ฟังดูน่ารำคาญแต่มันก็เหมือนเป็นความจำเจที่เธอจำเป็นต้องเคยชินกับสิ่งเหล่านี้ไปเสียแล้ว หญิงสาวยังคงเดินปะปนไปกับผู้คนในท้องตลาดและยังคงแวะร้านอาหารตามสั่งอย่างเคยทำเป็นประจำอยู่ทุกวัน เพียงแต่ว่าวันนี้มีบางอย่างที่ผิดแผกแตกต่างออกไป

มุมหนึ่งของร้านขายอาหารตามสั่ง หญิงวัยกลางคนในชุดผ้ากันเปื้อนสีมอซอ กำลังหยิบนู่น หยิบนี้ลงกระทะมือเป็นพัลวัน จนละเลยที่จะสนใจลูกน้อยวัย 3 ขวบเศษที่นั่งเล่นอยู่มุมหนึ่งไม่ห่างกันมากนัก มีเพียงบอลลูกเล็กสีสดใสเท่านั้นที่ดึงความสนใจของเด็กน้อยเอาไว้ได้ แต่ใครจะรู้ว่าลูกบอลเจ้าปัญหาจะล่วงหล่นลงจากมือ กลิ้งลงสู่พื้นที่ต่ำตามแรงโน้มถ่วง ให้เด็กน้อยผวาวิ่งตามไม่ลดละ วิถีมุ่งตรงสู่ถนนหน้าตลาดที่มีรถวิ่งขวักไขว่น่าหวาดเสียว พลันเสียงกรีดร้องของผู้คนละแวกนั้นดังขึ้นเซ็งแซ่ทันที เมื่อเห็นเหตุการณ์ตรงหน้าอย่างชัดเจน

เด็กน้อยยืนอยู่กลางถนนเพียงผู้เดียว ช่วงอึดใจนั้นรถปิคอัพขนผักวิ่งตรงดิ่ง มองไม่เห็นร่างเล็กที่ก้มเก็บลูกบอลไว้ในอ้อมแขน ในช่วงเสี้ยวนาทีนั้นที่ไม่มีใครได้ทันคาดคิดว่าเธอจะถลาเข้าไปผลักร่างเด็กน้อยให้พ้นจากความตาย โดยเธอรับมันไว้เอง แม้แต่เธอก็ไม่ทันได้คิด!!