บทที่ 20

“คุณจะพาฉันไปไหน”

น้ำเสียงที่ถามนั้นเหมือนกับตัดใจที่จะสนทนากับเขา ทำให้ปัฐน์นึกเคือง เขาชำเลืองหางตามองเพียงนิด ไม่ตอบคำถามนั้นแต่กลับเขาเอื้อมมือหยิบเอกสารแผ่นเล็กส่งให้ ทำให้ปลิตราได้รู้เป็นสำเนาสัญญาจ้างงานที่เธอจำกัดความให้ว่าสัญญาทาส

“เอาไปอ่าน หวังว่าคุณจะไม่ทำผิดกฎอีกซ้ำสอง เพราะครั้งหน้าผมอาจจะต้องมีบทลงโทษสำหรับลูกจ้างที่ไม่เคารพตามกฎของนายจ้าง”

กฎของนายจ้าง!... ปลิตราแทบไม่เสียเวลาอ่านในส่วนบนของเอกสารเลยสักนิด เพราะข้อห้ามที่ยาวเหยียดมากกว่าสิบข้อก็ทำให้เธอแทบจะฉีกทึ้งสัญญาฉบับนี่ทิ้งอยู่แล้ว โดยเฉพาะข้อสุดท้ายที่เขากำหนดขึ้นได้อย่างหน้าด้านๆ ที่สุด ว่าห้ามเธอพูดคุยหรือให้ท่าผู้ชายในขณะที่เป็นลูกจ้างอยู่ ซ้ำยังมีหมายเหตุที่เห็นแก่ตัวในท้ายสัญญาว่านายจ้างสามารถเพิ่มกฎข้อบังคับได้ตามแต่ที่เห็นสมควร และคนอย่างปัฐน์ก็ไม่เคยคิดถึงเรื่องความสมควรหรือไม่สมควรเลยเสียด้วยซ้ำ

“คุณมันต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ คุณปัฐน์”

“ผมยังบ้าได้มากกว่านี้อีก” เขาเอ่ยเสียงเย็นหันมามองหญิงสาวนิ่ง “เพราะตอนนี้ผมเห็นสมควรว่าจะต้องเพิ่มกฎในสัญญาอีกสักข้อว่า ลูกจ้างเมื่อเซ็นสัญญาจ้างแล้วก็ถือว่าเป็นสมบัติของนายจ้างโดยสมบูรณ์”

“ฉันจะไม่มีวันเป็นสมบัติของคุณ” หญิงสาวเถียงกลับทันทีโดยที่ไม่ต้องเสียเวลาคิด

ปัฐน์ยิ้มมุมปาก ไม่ผิดจากที่คิดไว้นักผู้หญิงอย่างปลิตราดื้อดึงถือดีและอวดเก่งได้ทุกสถานการณ์ แต่ปัฐน์ก็รู้วิธีที่จะสยบผู้หญิงแบบนี้ ไม่ใช่สิ ผู้หญิงแบบปลิตรา

“ไหนบอกว่าจะพิสูจน์ตัวเองไง...แค่นี้คุณก็ทำให้ผมรู้แล้วว่า มันเป็นแค่ลมปาก”

“คุณหมายความว่ายังไง”

“ก็คุณบอกเองไม่ใช่หรือไง ว่าจะพิสูจน์ตัวเองว่าไม่ใช่ฆาตกร แต่ตอนนี้เหมือนคุณกำลังจะกลัวว่าเรื่องที่ทำไว้มันกำลังจะแดงขึ้นมา ถึงได้ดื้อด้านไม่ยอมทำตามสัญญาของผม” ปัฐน์เลือกใช้น้ำเสียงเย้ยหยันพอๆ กับดวงตาที่เยาะเย้ยถากถาง

“ยอมรับมาเถอะปลิตราว่าคุณกลัวว่าผมจะไปรู้ความลับของคุณเข้า”

“นั่นมันคนละเรื่องกันเลยนะ”

“มันเรื่องเดียวกันต่างหาก” เขาย้อนกลับน้ำเสียงจริงจัง พร้อมๆ กับชะลอความเร็วของรถและจอดนิ่งสนิทลงในที่สุดเมื่อถึงที่หมาย ก่อนจะหันมาประสานสายตากับหญิงสาว เหมือนกับว่าเขาจะหยั่งรู้ในจิตใจของอีกฝ่ายได้กระนั้น

“คุณก็รู้ดีว่าเรากำลังพูดเรื่องเดียวกัน”

หญิงสาวหันหน้าหนีหลบสายตาก่อนลอบถอนหายใจยาว ทำไม? เธอถึงเกลียดแววตาของปัฐน์ได้มากขนาดนี้ เกลียดชนิดที่ว่าไม่อยากแม้แต่จะมอง เพราะเธอรู้ว่าเมื่อไรที่จ้องไปในนัยน์ตาดำมืดคู่นั้นนั้น เธอจะไม่สามารถต้านทานอะไรเขาได้เลย

และจริง...ที่ผลสุดท้ายเธอก็ต้องเออออฟังคำสั่งแสนเผด็จการไปตามข้ออ้างเหล่านั้นของเขา และมันก็เป็นเรื่องแย่เพราะการทนอยู่กับคนอย่างปัฐน์ไม่ใช่เรื่องง่าย แม้จะแอบมีข้อดีอยู่หน่อยก็เถอะตรงที่เธออาจจะมีโอกาสได้ค้นพบอะไรอย่างใดอย่างหนึ่งที่จะสามารถเชื่องโยงไปถึงการฆาตกรรมที่เขากล่าวอ้างมาตลอดก็ได้

ร่างเล็กไหวไหล่ผ่อนลมหายใจเล็กน้อยก่อนตอบคล้ายปลง

“ตกลง...ฉันจะทำตามสัญญาของคุณทุกข้อ” น้ำเสียงหวานแผ่วเบาแต่ก็หนักแน่นทุกถ้อยคำพอๆ กับแววตาที่มองตอบกลับไป “แต่...ถ้าฉันพิสูจน์ตัวเองได้เมื่อไร สัญญาทุกอย่างต้องจบ”

ปัฐน์ยิ้มมุมปากสมใจ ยักไหล่ตอบเสมือนรับคำ “เพราะฉะนั้นอย่างแรกที่คุณต้องทำก็คือการทำตามคำสั่งของผม”

อีกครั้งที่เธอเสียรู้กับการจ้องไปในดวงตาคู่คมของเขา แววตาเจ้าเล่ห์มองมาพราวระยับราวกับการเตือนภัยอะไรบางอย่าง จนกระจ่างเมื่อเขาเอ่ยขึ้น

“คุณต้องมาทำงานกับผมที่นี่” น้ำเสียงของเขาถูกเน้นหนักพอๆ กับดวงตาคมที่จ้องนิ่งเพื่อยืนยันเจตจำนง จนคนฟังคิดคำโต้แย้งไม่ออกจึงเพียงเสสายตาหลบหนี หันไปมองที่นี่ของเขาด้วยแววตาชนิดหนึ่งคล้ายกับการจนตรอกกับคำพูดแกมบังคับข่มขู่

สายตาหวานทอดมองบ้านหลังเล็กกะทัดรัดที่ตั้งอยู่บนเนินหญ้าในระดับที่ไม่สูงมากนักเหมือนเป็นการถมพื้นเพื่อให้เกิดการต่างระดับเท่านั้น โดยมีบันไดหินอ่อนเล็กๆ ที่ฝังลงในดินราวๆ 2-3 ขั้นสำหรับเข้าสู่ตัวบ้าน ในขณะที่รอบนอกถูกตกแต่งด้วยพืชสมุนไพรและไม้ดอกนานาพรรณจนดูคล้ายกับร้านขายไม้ดอกอย่างไรอย่างนั้น ดีหน่อยที่เจ้าของบ้านจัดวางทุกอย่างไว้อย่างเป็นระเบียบจึงไม่ได้ทำให้รกรุงรังตรงกันข้ามกลับทำให้ดูร่มรื่นมากขึ้นไปอีกเป็นเท่าตัว

ริมฝีปากบางเผลอยิ้มกับกลิ่นไม้หอมจางๆ ที่สายลมเย็นพาลอยมาปะทะจมูก กว่าจะรู้สึกตัวอีกทีก็เสียงกระแอมที่ดังขึ้นเบาๆ หญิงสาวปรับสีหน้านิ่งยืดตัวตรงเล็กน้อย ก่อนหันไปประจันสายตาอีกครั้ง

“นี่บ้านของคุณหรือ?”

“เรียกว่าที่พักชั่วคราวจะดีกว่า เพราะผมใช้เพื่อสำหรับชำระความกับคุณเท่านั้น”

ไม่เคยเลยสักครั้งที่ปัฐน์จะพูดดีๆ ได้ ซึ่งหลังจากนี้ปลิตราคงจะต้องทำใจอย่างยิ่งยวดเลยทีเดียว “แต่ฉันยังไม่ได้ลาออกจากงาน และที่สำคัญขอบอกไว้ก่อนเลยนะว่าฉันจะขอรับเงินเดือนเท่าที่เก่าหรือมากกว่าเท่านั้น”

ปัฐน์ยิ้มมุมปาก แววตาคมระริกไหวกับคำตอบโต้ของอีกฝ่าย หรือว่าเขาจะใจดีกับเจ้าหล่อนมากเกินไปถึงได้กำแหงขึ้นทุกๆ นาทีเช่นนี้

“เรื่องงานไม่ต้องเป็นห่วงผมจัดการลาออกให้เรียบร้อยแล้ว เหลือแต่เพื่อนของคุณไปจัดการเอาเองก็แล้วกัน ส่วนเรื่องเงินเดือนผมจ่ายให้คุณเป็นรายวัน วันละสามร้อย” ปัฐน์เน้นเสียงในประโยคสุดท้ายพลางยิ้มเยาะเย้ยอย่างผู้ที่ถือไพ่เหนือกว่า

“วันละสามร้อย!” น้ำเสียงอุทานนั้นบ่งบอกถึงความไม่พอใจ ซึ่งปัฐน์ก็รู้แต่เขาไม่ได้สนใจตรงกันข้ามเขากับเปิดประตูรถเดินลงไปได้อย่างหน้าตาเฉย ทำให้ปลิตราต้องขยับตัววิ่งตามลงไปเผลอลืมคิดไปว่าหัวเข่าทั้งสองข้างนั้นยังคงบวมช้ำอยู่ผลที่ได้คือหญิงสาวล้มลงไปกองกับพื้น ปัฐน์หันมามองกระตุกยิ้มมุมปากแววตาสมเพช กับความอวดเก่งของปลิตราที่เขาลงความเห็นในใจว่ามันน่าจะปล่อยให้หญิงสาวคลานเข้าบ้านเสียนัก

ชายหนุ่มเดินย้อนกลับมาก่อนย่อตัวลง แววตาคมจ้องนิ่งมองหยัน พลางเอ่ยเยาะเย้ยอย่างที่ไม่ให้ปลิตราได้ใจ “อวดเก่ง”

สิ่งที่หญิงสาวทำได้คือการเม้มริมฝีปากแน่นเชิดหน้าใส่ ไม่แยแสต่อคำต่อว่าของเขาสักนิด “ฉันว่าที่คุณทำมันมากเกินไป”

ปัฐน์ทำท่านิ่งคิดเพียงครู่ก่อนเอ่ยถามได้อย่างหน้าตาเฉย “สามร้อยมากเกินไปอย่างนั้นหรือ?”

“มันน้อยเกินไปต่างหาก” เธอร้องบอกดวงตาหวานวาววับขึ้นอีกครั้ง

“ผมก็ให้ตามค่าแรงขั้นต่ำตามที่กฎหมายกำหนดแล้วนะ และอีกอย่างในสัญญาข้อแรกก็ระบุไว้อย่างชัดเจน ไปอ่านดู”

ปัฐน์ไม่รอให้ปลิตราได้โต้แย้งอะไรอีก เขายิ้มเยาะส่งท้ายก่อนลุกเดินหนีเข้าบ้านไปไม่แม้แต่จะพยุงหญิงสาวให้ลุกขึ้นเสียด้วยซ้ำ เพราะเขารู้ว่าเธอแข็งแกร่งมากเกินกว่าที่จะต้องให้การช่วยเหลือ และอีกอย่างปลิตราคงต้องใช้เวลาในการทำใจเพื่ออ่านทวนสัญญาอีกรอบ

‘ข้อ 1. ลูกจ้างจะไม่มีสิทธิ์เรียกร้องอะไรจากนายจ้างทั้งสิ้น’