บทที่ 1 พิสูจน์ตัวเอง

“อ๊า เบา ๆ”

เสียงหวานดังขึ้นมาในห้องที่มีเพียงแสงสลัวจากโคมไฟที่ตั้งอยู่ข้างหัวเตียง มือเล็กจิกลงที่แผ่นหลังกว้างของคนบนร่างระบายความซ่านเสียวของตัวเอง

“ฮึ เบาอะไร คุณตอดแรงขนาดนี้” คนที่อยู่ด้านบนหัวเราะในลำคอ ก่อนจะเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงที่เจือความหยอกล้อ แต่เขาผ่อนจังหวะที่ถี่รัวลงแล้วขยับสะโพกส่งแท่งเนื้อเข้าไปในร่องสวยด้วยจังหวะที่เนิบช้า

ทว่าร่องรักกลับรัดลำเอ็นเอาไว้ราวกับเรียกร้องให้กระแทกแรง ๆ ชายหนุ่มขบฟันกันแน่นจนสันกรามเด่นชัด

“อืมมม ช้าไป”

“เอาใจยากจริง ๆ”

คนตัวสูงไม่สนใจว่าเธอจะต้องการยังไงเพราะในตอนนี้อารมณ์ดิบกำลังเดือดพล่าน แรงขมิบรัดของเธอทำให้เขาทนไม่ไหวแล้วขยับสะโพกตอกเอ็นอวบเข้าไปในช่องทางคับแคบอย่างดุดัน

“อืม จุก” ใบหน้าของหญิงสาวเหยเก ทั้งเสียวทั้งจุกในท้องน้อย

ไม่กี่วินาทีต่อมาแรงกระแทกก็หนักหน่วงขึ้นจนอกอิ่มของเธอกระเพื่อมไปตามแรง ดวงตาคมกริบจ้องมองอย่างหื่นกระหาย เขาเงยหน้าขึ้นเปล่งเสียงครางแหบพร่า ก่อนที่อุ้งมือร้อนผ่าวจะกอบกุมเต้าตึงทั้งสองข้างแล้วขยำไปเต็มแรง

คนตัวเล็กเสียวสะท้านไปทั่วทั้งร่าง เธอครวญครางเสียงระงมไปทั่วห้อง แล้วโอบกอดคนด้านบนที่โน้มตัวลงมาดูดเลียที่ยอดถันอย่างมูมมาม ทั้งยังใช้ฟันขบจนเธอสะดุ้งเฮือก

“ซี๊ดดด ฉันเสียว” มือเล็กขยุ้มกลุ่มผมดำขลับที่ซุกอยู่กับเต้าอวบ

เขาผละใบหน้าออกมาหลังจากที่ตวัดเลียเม็ดปทุมถันจนพอใจแล้ว มือหนาจับขาเรียวยกขึ้นพาดบ่าแล้วตอกอัดลำเนื้อเข้ามาอย่างถี่รัว เสียงเนื้อกระทบกันดังสนั่นไปทั่วทั้งห้อง

ชายหนุ่มรู้สึกว่าร่างของเธอกำลังเกร็ง เขาจึงเร่งให้เร็วขึ้นแล้วส่งเธอแตะขอบสวรรค์ไปก่อน

สมองของเธอขาวโพลน หอบหายใจเหนื่อยหลังจากที่เสร็จไปหนึ่งรอบ แต่อีกฝ่ายยังกระแทกเข้ามาไม่มีทีท่าว่าใกล้จะเสร็จ

“อ๊า” เสียงหวานหวีดครางขึ้นมาเมื่อเขาหยอกเย้ากับยอดอกด้วยนิ้วราวกับต้องการปลุกเร้าอารมณ์ของเธอขึ้นมาอีกครั้ง

เขากระตุกยิ้มด้วยความพอใจที่ในร่องรักตอดเขาถี่ ๆ เขาจึงโยกเอวซอยแท่งเนื้อเข้าไปในรูฉ่ำน้ำ แล้วโน้มตัวไปด้านหน้า

เสียงครางดังระงมจากคนทั้งสองคน เม็ดเหงื่อผุดพรายไปตามเนื้อตัว เครื่องปรับอากาศก็ยังลดความร้อนแรงของเขาและเธอไม่ได้

คนใต้ร่างแอ่นสะโพกรับแรงกระแทกกับเขา ชายหนุ่มกัดปากเอาไว้เพื่อกลั้นอารมณ์ ทว่าความเสียวซ่านใกล้จะต้องปลดปล่อยเต็มที เขาจึงเร่งตอกตรึงท่อนเอ็นเข้าออกให้แรงขึ้น จนทั้งสองกระตุกเร่าเสร็จสมไปพร้อม ๆ กัน…

Rrr

เสียงโทรศัพท์ดังอยู่นานจนปลุก ‘เอมี่’ ขึ้นมา หญิงสาวพลิกตัวแล้วดึงผ้าขึ้นมาคลุมโปง ทว่าเสียงยังดังต่อจนเธอนอนไม่หลับ

“รับโทรศัพท์สักที!” เธอดึงผ้าห่มลงแล้วเอ่ยด้วยความหงุดหงิด เสียงดังรบกวนการนอนขนาดนี้ยังไม่ยอมรับสักที

“ของคุณไม่ใช่ของผม” เสียงทุ้มเอ่ยตอบ เขาควานหาโทรศัพท์แล้วยื่นให้กับเอมี่

หญิงสาวรับมาแล้วลืมตาขึ้นดูชื่อที่หน้าจอ พอเห็นว่าเป็นมารดาโทรมา ดวงตาพลันเบิกกว้างด้วยความตกใจ หันไปมองคนที่นอนอยู่ข้าง ๆ แล้วรีบลงจากเตียง เอาชุดคลุมมาสวมก่อนจะเดินไปที่ระเบียงแล้วค่อยรับสาย

(กลับไทยแล้วทำไมไม่มาหาแม่) คนในสายกรอกเสียงเข้ามาทันที

“ยังไม่ได้กลับค่ะแม่” เอมี่ตอบเสียงแผ่ว

(โกหก! กลับมาหาแม่เดี๋ยวนี้เลยนะ ถ้าไม่กลับเราได้เห็นดีกันแน่!)

เอมี่เอาโทรศัพท์ออกจากใบหูเพราะแม่ของเธอวางสายไปแล้ว หญิงสาวลอบกลืนน้ำลายอึกใหญ่ ท่านรู้ได้ยังไงว่าเธอกลับมา

แต่ว่าตอนนี้ไม่มีเวลาคิดอะไรแล้ว เธอรีบเดินกลับเข้ามาในห้องแล้วเก็บเสื้อผ้าที่กองอยู่ที่พื้นขึ้นมา

“ฉันจะกลับแล้วนะคุณ” เธอเอ่ยขึ้นมาพร้อมกับเดินเข้าไปในห้องน้ำ

เอมี่อาบน้ำแต่งตัวในเวลาอันรวดเร็ว หญิงสาวเดินออกมาจากห้องน้ำก็เห็นว่าเขานั่งพิงหัวเตียงอยู่ ริมฝีปากหยักลึกกระตุกยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์

“แฟนโทรตามเหรอคุณ”

“จะบ้าหรือไง ฉันโสดสนิท!”

“แล้วทำไมต้องรีบร้อน นึกว่าตื่นขึ้นมาจะได้ต่ออีกสักรอบ”

“แม่ฉันโทรตาม” เอมี่ตอบโดยที่ไม่ได้มองอีกฝ่าย เธอเอาเครื่องสำอางที่อยู่ในกระเป๋ามาแต่งหน้า

“โอเค กลับดีๆนะครับ”

“ไว้มีโอกาสเราคงได้เจอกันใหม่นะคุณมาวิน”

“ครับ” มาวินตอบกลับแล้วล้มตัวลงนอนซุกอยู่ในผ้าห่ม

เอมี่มองนิ่งแล้วเดินออกจากห้องไป ที่จริงเธอก็เสียดายที่ต้องรีบกลับไวขนาดนี้ เมื่อคืนไปเที่ยวผับตามลำพังแล้วได้เจอกับหนุ่มแปลกหน้าที่ตรงสเปกทุกอย่างถึงได้ชวนกันมาต่อ…ยังไม่ทันได้คุยอะไรกันมากก็ต้องกลับบ้านเสียแล้ว

ดวงตากลมกวาดมองคฤหาสน์หลังใหญ่ของครอบครัว ไม่ได้กลับมาไทยตั้งนานที่นี่ยังเหมือนเดิม เธอเปิดประตูลงรถจากรถแล้วเดินมากดกริ่ง

สาวรับใช้มองมาเห็นว่าเป็นผู้หญิงรูปร่างเซ็กซี่อยู่ในชุดเดรสสีแดง เธอขมวดคิ้วมุ่นเข้าหากันแล้วเดินมาที่หน้ารั้ว

“มาหาใครคะ”

“มาหาเจ้าของบ้านค่ะ” เอมี่ตอบกลับ เธอกลั้นหัวเราะเอาไว้ ไปแค่ไม่กี่ปีทำไมถึงจำกันไม่ได้

สาวรับใช้เห็นสีหน้าของเธอก็ยิ่งงงหนัก แต่พอเพ่งมองดี ๆ ก็นึกขึ้นได้ว่าเป็นใคร เธอรีบเปิดประตูรั้วให้เข้ามา

“คุณเอมี่ สวยขึ้นมากจนน้อยจำไม่ได้เลยค่ะ”

“ฮ่า ๆ” เอมี่หัวเราะแล้วรีบเดินเข้ามาในบ้าน พร้อมกับส่งกุญแจรถให้กับคนขับรถของบิดาไปเอารถของเธอเข้ามาจอดในบ้าน

หญิงสาวเดินเข้ามาที่ห้องนั่งเล่น ทั้งพ่อและแม่ของเธอนั่งอยู่ข้างใน ใบหน้าของท่านบึ้งตึง เอมี่คลี่ยิ้มแห้งแล้วยกมือไหว้ท่านทั้งสอง

“กลับมาแล้วทำไมไม่มาหาแม่”

“มี่เพิ่งจะกลับมาเมื่อวานนี้เองค่ะ ตั้งใจว่าจะมาหาแม่วันนี้เลย” เอมี่แก้ตัว เธอตั้งใจจะหลบหน้าท่าน อยากเที่ยวเล่นให้หนำใจก่อนแล้วค่อยกลับเข้ามาที่บ้าน

“พ่อให้คนเช็กแล้วนะ มี่กลับมาตั้งแต่สองอาทิตย์ที่แล้ว จนไปซื้อรถใหม่มาขับ คิดว่าพ่อไม่รู้เหรอ”

เอมี่กะพริบตาปริบ ๆ เธอก็ไม่ทันได้คิดว่าพ่อจะสั่งให้ลูกน้องคนสนิทเช็กให้ได้ว่าเธอกลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่

“แม่ให้คนเตรียมห้องทำงานไว้ให้ แล้วก็จะนัดผู้บริหารเข้ามาประชุมเพื่อแนะนำมี่ แต่มี่ก็ไม่ยอมกลับมาบ้านสักที”

“เพราะว่ามี่รู้ไงคะว่าแม่ต้องให้มี่ทำงานเลย มี่ไม่อยากทำงานนี้นิคะ” เอมี่หน้างอ เธอไม่อยากทำงานที่บริษัทของท่าน

“ทำไม?” พ่อเอ่ยถามขึ้นมา

“มี่ไปเรียนต่างประเทศมา ก็อยากจะใช้ความรู้ของตัวเองก่อน ไม่ใช่ว่ากลับมาถึงก็มีทุกอย่างรองรับไว้หมดแล้ว”

พ่อและแม่ของเธอขมวดคิ้วมุ่น

“พ่อทำทุกอยางขึ้นมาก็เพื่อมี่นะ แล้วมี่จะทิ้งไปเหรอ”

“ไม่ใช่อย่างนั้นค่ะ แต่มี่อยากพิสูจน์ตัวเองว่ามีความรู้ความสามารถ ต่อให้พ่อแม่ไม่ได้มีบริษัทรองรับมี่ก็ทำงานที่อื่นได้”

“มี่จะพิสูจน์ตัวเองให้ใครดู แม่ไม่เข้าใจเลย”

“พ่อก็ไม่เข้าใจ พ่อว่ามี่ทำงานที่อื่นไม่ได้หรอก ทำที่บริษัทเรานี่แหละดีกับมี่ที่สุดแล้ว”

“มี่ทำได้ค่ะ!” เอมี่เอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจัง พ่อยังไม่ทันให้โอกาสให้เธอได้ออกไปทำงานที่อื่น ก็ตัดสินเธอไปก่อนซะแล้ว

“มี่ขอพิสูจน์ตัวเองให้ทุกคนเห็นก่อนว่ามี่ทำได้แล้วมี่ถึงจะยอมกลับมาทำงานที่บริษัท” แววตาของเธอประกายความมั่นใจว่าตัวเองมีความสามารถพอที่จะไปทำงานที่อื่นได้

“ถ้างั้นก็ตามใจมี่แล้วกัน แต่พ่อให้เวลามี่พิสูจน์ตัวเองไม่นานหรอกนะ”

“ค่ะพ่อ” เอมี่คลี่ยิ้มกว้างดีใจที่พ่อยอมให้เธอออกไปทำงานที่อื่นก่อน

“วันนี้อยู่บ้านให้แม่หายคิดถึงก่อนด้วย” ผู้เป็นแม่เอ่ยด้วยน้ำเสียงเง้างอนที่ลูกสาวไม่ยอมมาหาทั้งที่กลับมาตั้งหลายวันแล้ว

“ค่า” เอมี่เข้าไปกอดท่านไว้พร้อมกับทำหน้าอ้อน แค่นี้แม่ของเธอก็มีรอยยิ้มขึ้นมาแล้ว…