1.2

“ออกไปให้ห่างจากตัวฉันเดี๋ยวนี้นะ”

น้ำเสียงแตกพร่าและแหบแห้งของพราวรุ้งแผดสนั่นขึ้นอย่างขวัญเสีย เลือดทั่วร่างแซดซ่านไปทุกอณู บงการก้อนเนื้อในอกให้เต้นระส่ำอย่างไม่อาจควบคุม ส่งผลให้สมาธิกับสติของเธอพลอยกระเจิดกระเจิงไปกับความฉ่ำชื้น นุ่มรื่นของปลายลิ้น กับอวัยวะบางส่วนที่ดิ้นขลุกขลักสัมผัสท่อนขาเธออย่างเริงร่า

“ไม่เอาน่าสาวน้อย ถึงเธอจะสด ใหม่ และสะอาดจริงอย่างที่นายหน้าเธอบอกกับฉันก็เถอะ แต่ไอ้จำนวนเงินที่ฉันจ่ายสำหรับเป็นค่าตัวเธอมันก็ไม่ใช่เงินจำนวนน้อย ๆ เลยนะ เธอว่ามันไม่เอาเปรียบฉันเกินไปหน่อยเหรอ ถ้าจะให้ฉันมีสิทธิ์ครอบครองตัวเธอได้แค่คืนเดียวน่ะ”

ลมหายใจอุ่นร้อนกระทบซอกคอระหง ขณะที่เขาเอ่ยถามเสียงแหบเบาอยู่ข้างใบหูของเธอ

“เงินอะไร! ฉันไม่รู้เรื่อง คนชั่ว ออกไปจากตัวของฉันนะ”

พราวรุ้งปฏิเสธเสียงสั่นเครือด้วยความตระหนก พยายามดึงมือที่ถูกเขากุมไว้พร้อมกับขืนตัวสุดพลังแต่ดูเหมือนทุกสิ่งที่เธอทำจะไร้ซึ่งประโยชน์

เขาทำเสียงหยันในลำคอพร้อมเอ่ยแผ่วต่ำ “เธอบอกว่าไม่รู้เรื่อง แต่ฉันเห็นกับตาว่าเธอรับเงินของฉันไปจากนายหน้าของเธอ ก่อนที่เขาจะพาเธอมาแนะนำกับฉันนะสาวน้อย”

คำพูดของเขาเฉลยคำตอบให้เธอคลายความสงสัยได้อย่างกระจ่าง ที่แท้ มยุเรศคือตัวการของเรื่องทั้งหมด เธอแปลกใจอยู่แล้วว่ามยุเรศเอาเงินจากไหน และใช้วิธีใดหาเงินจำนวนนั้นมาใช้หนี้เธอ ผู้หญิงร้ายกาจที่เธอเห็นเป็นเพื่อน หลอกเอาตัวเธอมาขายให้กับผู้ชายคนนี้ด้วยการวางแผนล่อลวงเธอมารับเงินคืนที่งานปาร์ตี้เมื่อคืน

“ไม่! ไม่ใช่!! มันไม่ใช่เรื่องจริง คุณกำลังเข้าใจฉันผิด ถอยออกไปจากตัวฉัน ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้” เธอร้องปฏิเสธพลางดิ้นพลางอย่างจนตรอก

“ไม่เอาน่า...ฉันเสียเงินซื้อเธอมา และฉันก็เห็นกับตาว่าเธอรับเงินของฉันไปแล้ว ที่สำคัญคือเธอทำให้ฉันติดใจจนอยากจะสานสัมพันธ์กับเธอต่อไปอีกสักระยะ เอาสิ ทำให้ฉันพอใจ หลงใหลในตัวเธอสิสาวน้อย อย่างน้อยเร็ว ๆ นี้เธอก็ไม่ต้องไปเร่ขายตัวให้ผู้ชายอื่น ร่างกายเธอมันจะสึกหรอเกินความจำเป็นไปเสียเปล่า ๆ นะ”

ไม่ใช่แค่ไม่ฟังเสียงประท้วงของเธอเท่านั้น ผู้ชายคนนี้ยังกล้านำเสนอให้เธอทำสิ่งที่เธอสะอิดสะเอียนและยุติการต่อต้านของเธอด้วยริมฝีปากรุ่มร้อน กับฝ่ามือซุกซนที่กำลังรุกไล่ไปตามเนื้อตัวเปล่าเปลือยของเธอ ขณะเดียวกัน ต้นขาของเขาแทรกเข้ามากลางระหว่างเรียวขาทั้งสองข้างของเธอ ขยับแยกขาเธอออกจากกัน เปิดทางให้อวัยวะที่แข็งกร้าวของเขาพรวดพราดแทรกผ่านเข้าไปในกายเธออย่างลึกซึ้ง

พราวรุ้งเผลอหายใจหอบกระเส่าทันทีที่สัมผัสถึงความอึดอัดแทรกเข้ามาในความคับแคบอย่างกะทันหัน เธอจำต้องขยับกายอย่างยากลำบากบรรเทาความทรมานที่ซ่านเสียวในช่องท้อง

เป็นจังหวะที่เขาโน้มใบหน้าลงแนบริมฝีปากประกบลงมาบดขยี้กลีบปากของเธออย่างดุดัน ในจังหวะขยับสะโพกถี่เร็วอย่างมีชั้นเชิงเป็นการยุติการขัดขืนของคนอ่อนประสบการณ์ลงได้อย่างราบคาบ ความสดใส สะอาดสะอ้านของหญิงสาวทำให้เขาหลงลืมการป้องกันไปเสียสนิท เมื่อความพรั่งพร้อมเกิดขึ้นอย่างกะทันหันตั้งแต่เช้าของวันเช่นนี้ เขาถอน ริมฝีปากออกอย่างนุ่มนวล จูบไล่ไปตามนวลแก้มพลางกระซิบสั่งเสียงแหบพร่าแต่อ่อนเบา

“ขยับตัวตอบรับผมด้วยสิทูนหัว ผมรับประกันว่าจะทำให้คุณมีความสุขมากกว่าที่เคยมีมาก่อนในชีวิต”

“มะ...ไม่ พอแล้ว ออกไปจากตัวฉัน อื้ม...”

เธอส่ายหน้าจนเส้นผมหยักอ่อนปลิวกระจาย พลางร้องปฏิเสธเสียงแหบพร่าอย่างหวั่นไหว ดวงตากลมวาวหรี่ปรือ ริมฝีปากขบเม้มระงับความซ่านเสียวที่โถมเข้าใส่อย่างไร้ปรานีของทุกจังหวะที่เขาผลักดัน แทรกกายเข้าหาความอ่อนนุ่มแต่กระชับของเธอ ราวกับจะยั่ว เขาดันตัวเข้าจนสุด แล้วถอยห่างเหมือนแกล้ง ก่อนเติมเต็มเข้าหาอย่างวาบหวามทำเธอสะดุ้งหลายรอบ ก่อนสะท้านไปทั้งร่าง หน้าท้องหยัดเกร็งจนทนนิ่งเฉยต่อไม่ไหว เผลอขยับกายสอดประสานกับจังหวะเคลื่อนไหวของคนที่ออกคำสั่ง บังคับให้ทำตามความต้องการของเขาอย่างเอาแต่ใจ และความหวานซ่านสยิวที่เขาปรนเปรอให้ไม่หยุดก็จุดติดเชื้อไฟพิศวาสของเธอให้ลุกโชนขึ้นอีกครั้ง

“ให้ตายเหอะ...ทำไมคุณถึงได้แน่นขนาดนี้นะ คุณทำให้ผมรู้สึกดีเป็นบ้าเลยรู้ไหมคนสวย”