บทที่ 7 นักอ่านสายเปย์ผู้ลึกลับ

"ถ้าคุณเป็นถึงระดับผู้บริหาร ทำไมถึงมาซื้อบ้านแฝดขนาดกะทัดรัดแบบนี้ล่ะคะ? ฉันหมายถึง... ระดับคุณน่าจะซื้อบ้านเดี่ยวหลังใหญ่ๆ หรือไม่ก็พูลวิลล่าหรูๆ ไปเลย"

ชายหนุ่มยิ้มมุมปาก นัยน์ตาของเขาจ้องมองลึกเข้ามาในดวงตาของเธอ

"บ้านหลังใหญ่... ถ้าต้องอยู่คนเดียวมันก็คงเหงาแย่เลยนะครับ คุณว่าไหม?"

คำตอบของเขาทำเอาอาลิมาชะงักไปเล็กน้อย

"ผมเป็นคนชอบพื้นที่ที่ตัวเองสามารถจัดการได้ ควบคุมได้ครับ" ปกรณ์อธิบายต่อ น้ำเสียงของเขาจริงจังขึ้นแต่นุ่มนวล "ผมไม่ชอบสเปซที่มันกว้างเกินความจำเป็น มันทำให้รู้สึกอ้างว้าง บ้านแฝดไซส์นี้กำลังดีสำหรับผม มีพื้นที่ส่วนตัวดูแลรักษาง่าย และที่สำคัญ... มันไม่ทำให้ผมรู้สึกโดดเดี่ยวจนเกินไป เพราะอย่างน้อยก็รู้ว่ามี 'เพื่อนบ้าน' อยู่ใกล้ๆ และได้แชร์กำแพงบ้านกัน" ประโยคสุดท้ายของเขามาพร้อมกับสายตาที่มองตรงมาที่เธออย่างมีความหมาย อาลิมารู้สึกร้อนวูบวาบที่พวงแก้มอย่างควบคุมไม่ได้

"ความคิดเหมือนฉันเลยค่ะ..." เธอพึมพำออกมาเบาๆ

"ฉันเองก็คิดว่าบ้านเดี่ยวมันใหญ่เกินไปสำหรับคนอยู่คนเดียว เลยเลือกบ้านแฝด... ไม่น่าเชื่อเลยนะคะว่าเราจะมีมุมมองคล้ายกัน ฉันนึกว่าพวกผู้บริหารจะชอบอะไรที่มันกว้างขวางโชว์ความสำเร็จเสียอีก"

"ผมเป็นพวก Introvert รักสันโดษน่ะครับ ชอบอยู่กับบ้าน อ่านหนังสือ เล่นกับแมว... แต่ก็ไม่ได้ปิดกั้นตัวเองจากการมีเพื่อนใหม่หรอกนะครับ

โดยเฉพาะเพื่อนบ้านที่ทำอาหารอร่อยๆ แบบนี้"คนถูกชมก้มหน้างุดซ่อนรอยยิ้มเขิน

"ถ้าคุณชอบ วันหลังฉันจะทำมาเผื่ออีกก็ได้ค่ะ ถือเป็นการแลกเปลี่ยนกับที่คุณช่วยดูแลตอนฉัน... เอ่อ... ตอนฉันเมา"

"ยินดีเลยครับ" ปกรณ์ยิ้มกว้าง แววตาของเขาเป็นประกายวิบวับ

"งั้นต่อไปนี้ เราถือว่าสนิทกันในฐานะเพื่อนบ้านแล้วนะครับ... เรียกผมว่า 'พี่กรณ์' หรือ 'อากรณ์' ก็ได้ ถ้าคุณเห็นว่าผมแก่กว่า"

"แหม คุณเพิ่งจะสามสิบต้นๆ เองมั้งคะ ไม่ได้แก่ขนาดจะเป็นอาสักหน่อย"อาลิมาหัวเราะร่วน บรรยากาศระหว่างทั้งสองคนผ่อนคลายและเป็นกันเองมากขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ความเกร็งในตอนแรกมลายหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความอบอุ่นบางอย่างที่เริ่มก่อตัวขึ้นเงียบๆ ในพื้นที่เล็กๆ ของบ้านแฝดหลังนี้ หลังจากคุยกันสัพเพเหระอีกพักใหญ่ อาลิมาก็ขอตัวกลับบ้านเพื่อไปทำงานต่อ ปกรณ์เดินมาส่งเธอที่ประตูรั้ว สายตาของเขามองตามแผ่นหลังบางจนกระทั่งเธอเดินเข้าบ้านและประตูปิดลง ชายหนุ่มล้วงมือเข้ากระเป๋ากางเกง รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ผุดขึ้นบนใบหน้าหล่อเหลา

"น่ารักกว่าที่คิดอีกนะ... แม่นักเขียนตัวแสบ" เขากล่าวกับตัวเองเบาๆ ก่อนจะหมุนตัวกลับเข้าบ้าน ทางฝั่งของอาลิมา ทันทีที่ล็อกประตูบ้าน เธอก็ทิ้งตัวพิงบานประตู

ยกมือขึ้นทาบอกซ้ายที่บัดนี้ก้อนเนื้อข้างในมันเต้นรัวจนแทบจะทะลุออกมา

"บ้าจริง... ทำไมต้องใจเต้นแรงขนาดนี้ด้วยเนี่ย อาลิมา! ท่องไว้ๆ เขาเป็นแค่เพื่อนบ้าน เป็นแค่ลุงข้างบ้าน!" เธอสะบัดหัวไล่ความรู้สึกวาบหวามนั่นออกไป ก่อนจะรีบวิ่งขึ้นไปบนห้องทำงานเพื่อเตรียมตัวจัดการพล็อตนิยายของเธอ ร่างบางทิ้งตัวลงบนเก้าอี้เพื่อสุขภาพตัวโปรด เปิดหน้าจอคอมพิวเตอร์ขึ้นมา นิ้วเรียวเคาะคีย์บอร์ดอย่างรวดเร็วเพื่อเช็กกระแสของอีบุ๊กที่เพิ่งวางขายไป ยอดโหลดพุ่งขึ้นอย่างต่อเนื่องจนน่าชื่นใจ และเงินโดเนท 100,000 บาทจากนักอ่านที่ชื่อ

'Supercar' ซูเปอร์คาร์ ก็ถูกโอนเข้าสู่ระบบเรียบร้อยแล้ว ด้วยความรู้สึกขอบคุณอย่างสุดซึ้ง อาลิมาจึงพิมพ์ข้อความลงในหน้าประกาศของแพลตฟอร์มนิยาย

[ประกาศจากไรท์ลิมาซ่า : กราบขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่สนับสนุนอีบุ๊กนะคะ และขอขอบคุณเป็นพิเศษสำหรับคุณ 'Supercar' ที่โดเนทเข้ามาเป็นกำลังใจก้อนโต ไรท์ซาบซึ้งใจมากๆ เลยค่ะ! หากคุณ Supercar ได้อ่านข้อความนี้ รบกวนทัก Messenger ของไรท์ (แนบลิงก์) มาหน่อยนะคะ ไรท์อยากจะส่งของขวัญเล็กๆ น้อยๆ เพื่อเป็นการขอบคุณส่วนตัวค่ะ รักรี๊ดทุกคนนะคะ จุ๊บๆ]

หญิงสาวกดโพสต์ข้อความนั้นลงไป รอยยิ้มภูมิใจปรากฏบนใบหน้า แม้จะโดนบูลลี่เรื่องฉาก NC อยู่บ้าง แต่รายได้ขนาดนี้ก็เพียงพอที่จะหล่อเลี้ยงหัวใจดวงน้อยๆ ของเธอให้ฟูฟ่องแล้ว เธอนั่งจัดแจงพล็อตนิยายเรื่องใหม่ 'รักลับๆ กับคุณอาข้างบ้าน' โดยเอาคาแรคเตอร์ของปกรณ์มาเป็นต้นแบบพระเอกอย่างไม่ลังเล ทั้งความเนี้ยบ ความหล่อ และสายตาคมกริบที่มองมาเมื่อครู่ ทั้งหมดถูกถ่ายทอดลงเป็นตัวอักษรอย่างลื่นไหลเวลาผ่านไปจนล่วงเลยเข้าสู่ช่วงค่ำ ขณะที่เธอกำลังพิมพ์เพลินๆ อยู่นั้นเอง...

"ติ๊ง!" เสียงแจ้งเตือนจากแอปพลิเคชัน Messenger ดังขึ้นขัดจังหวะ อาลิมาละสายตาจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ เอื้อมมือไปหยิบสมาร์ทโฟนขึ้นมาดู

หน้าจอปรากฏข้อความจากบุคคลแปลกหน้าที่ไม่ได้เป็นเพื่อนในเฟซบุ๊ก โปรไฟล์เป็นรูปสปอร์ตคาร์สีดำสนิทสุดเท่...

[Supercar : สวัสดีครับไรท์ลิมาซ่า ผมเห็นประกาศของคุณแล้ว... ไม่ทราบว่าของขวัญพิเศษที่ว่า คืออะไรหรือครับ?]

ดวงตากลมโตของอาลิมาเบิกกว้างขึ้น หัวใจเต้นตึกตักด้วยความตื่นเต้น นักอ่านสายเปย์ตัวพ่อทักมาหาเธอแล้ว! โดยที่เธอหารู้ไม่เลยว่า... คนที่ซ่อนอยู่หลังรูปโปรไฟล์รถสปอร์ตคาร์นั้น แท้จริงแล้วก็คือกำลังนั่งอมยิ้มมองหน้าจอไอแพดอยู่หลังกำแพงห้องทำงานที่ติดกับเธอเพียงแค่คืบเดียวนี่เอง...

บุคคลที่อยู่หลังรูปโปรไฟล์รถสปอร์ตคาร์สีดำสนิทสุดเท่ คือนักอ่านระดับ VIP ที่เพิ่งเปย์เงินหลักแสนให้เธอสดๆ ร้อนๆ! สำหรับนักเขียนแล้ว นักอ่านสายเปย์ระดับนี้คือพระเจ้าที่ต้องประดิษฐานไว้บนหิ้งทองคำ อาลิมาสูดลมหายใจเข้าลึกๆ พยายามรวบรวมสติที่แตกกระเจิง แล้วพิมพ์ตอบกลับไปด้วยความนอบน้อมที่สุดเท่าที่ชีวิตนี้จะทำได้