บทที่ 6 ทำสเต็กแซลม่อนมาให้คุณอาข้างบ้าน

ว่าแล้วก็ขึ้นไปเปลี่ยนชุดโยคะ ใช้เวลาในการออกกำลังกายเพียงหนึ่งชั่วโมง หลังจากใช้เวลาในการออกกำลังกายเรียกเหงื่อไปเกือบหนึ่งชั่วโมงเต็ม อาลิมาก็ทิ้งตัวลงนอนแผ่หลาบนเสื่อโยคะ หอบหายใจเบาๆ ด้วยความรู้สึกสดชื่นอย่างบอกไม่ถูก หญิงสาวยันกายลุกขึ้น เดินตรงไปยังห้องน้ำเพื่อชำระล้างร่างกายอีกครั้ง

คราวนี้เธอเลือกสวมชุดเดรสสายเดี่ยวผ้าคอตตอนเนื้อนิ่มสีฟ้าพาสเทล ความยาวกรอมเข่าที่ดูเรียบร้อยแต่ก็แอบเผยให้เห็นช่วงไหล่และไหปลาร้าสวยงาม ดูเป็นชุดอยู่บ้านที่สบายๆ แต่มองมุมไหนก็ยังน่ารักน่าหยิก ผมยาวสลวยถูกรวบขึ้นเป็นมวยหลวมๆ เผยลำคอระหงส์ อาลิมาเดินฮัมเพลงเข้าไปในครัวเพื่อเริ่มภารกิจ '

ตอบแทนคุณลุงข้างบ้าน'

ตู้เย็นขนาดใหญ่ถูกเปิดออก หญิงสาวหยิบปลาแซลมอนนอร์เวย์ชิ้นหนา เกรดพรีเมียมออกมา ซับน้ำจนแห้งสนิท โรยเกลือหิมาลัยและพริกไทยดำบดหยาบลงไปเล็กน้อยเพื่อดึงรสชาติความหวานของเนื้อปลา จากนั้นตั้งกระทะเทฟลอน หยดน้ำมันมะกอกลงไปนิดหน่อย พอเตาเริ่มร้อนก็วางชิ้นปลาแซลมอนลงไป เสียงฉ่าของเนื้อปลาที่กระทบกับความร้อนพร้อมกับกลิ่นหอมหวนชวนหิวก็ลอยเตะจมูก เธอใส่เนยจืดลงไป ตามด้วยกระเทียมบุบและก้านโรสแมรี่สด ตักน้ำเนยที่หอมกลิ่นสมุนไพรมาราดลงบนชิ้นปลาซ้ำๆ จนหนังปลาเริ่มกรอบและเนื้อปลาเปลี่ยนเป็นสีส้มอมชมพูน่าทานสุดๆ เธอจัดจานอย่างพิถีพิถัน เคียงคู่กับหน่อไม้ฝรั่งและเบบี้แครอทผัดเนย ปิดท้ายด้วยเลมอนฝานบางๆ เพื่อตัดเลี่ยน ทุกอย่างดูเพอร์เฟกต์ราวกับออกมาจากครัวของเชฟมิชลินสตาร์

"เอาล่ะ หวังว่าจะถูกปากตาลุงข้างบ้านนะ" เธอพึมพำกับตัวเองด้วยรอยยิ้มพึงพอใจ ก่อนจะจัดการครอบจานด้วยฝาแก้วใสกันฝุ่น แล้วเดินถือจานสเต๊กแซลมอนกลิ่นหอมฉุยตรงไปยังประตูบ้าน เมื่อก้าวออกมายืนอยู่หน้ารั้วบ้านแฝดที่กั้นระหว่างพื้นที่ของเธอและเขา อาลิมาสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะเอื้อมมือไปกดกริ่ง

"ติ๊งต่อง..." ยืนรอเพียงไม่กี่อึดใจ ประตูบ้านของเขาก็เปิดออก ปกรณ์ปรากฏตัวในชุดอยู่บ้านที่ทำเอาคนมองถึงกับต้องลอบกลืนน้ำลาย เขาไม่ได้ใส่สูทเนี้ยบกริบเหมือนเมื่อเช้าแสดงว่าคงกลับมาถึงบ้านพักใหญ่แล้ว เขาสวมเพียงเสื้อยืดคอวีสีขาวเนื้อผ้าบางเบาที่แนบไปกับแผงอกกว้างและกล้ามเนื้อหน้าท้องที่เห็นเป็นลอนจางๆ จับคู่กับกางเกงวอร์มสีเทาหลวมๆ ผมที่เคยเซ็ตทรงอย่างดีบัดนี้ตกลงมาปรกหน้าผากเล็กน้อย ดูเซอร์ๆ แต่อบอุ่นและหล่อเหลาทำลายล้างขั้นสุด!

"อ้าว คุณลิมา มีอะไรให้ผมรับใช้หรือเปล่าครับ?" เสียงทุ้มเอ่ยทักทายพร้อมรอยยิ้มทรงเสน่ห์ที่ทำเอาหัวใจคนฟังกระตุกไปหนึ่งจังหวะ

"เอ่อ... คือว่า..." อาลิมาดึงสติกลับมา ยื่นจานสเต๊กใบโตไปตรงหน้าเขา

"ฉันทำสเต๊กปลาแซลมอนมาให้น่ะค่ะ ถือเป็นการตอบแทนสำหรับซุปแก้แฮงก์เมื่อเช้า หวังว่าคุณจะทานได้นะคะ" ดวงตาคมกริบของปกรณ์มองจานอาหารสลับกับใบหน้าจิ้มลิ้มของหญิงสาวตรงหน้า รอยยิ้มของเขากว้างขึ้นกว่าเดิม

"โอโห น่าทานมากเลยครับ กลิ่นหอมมากเลย ผมกำลังหิวอยู่พอดี... เข้ามาข้างในก่อนสิครับ"

"เอ่อ จะดีเหรอคะ ฉันแค่เอามาส่ง..."

"เข้ามาเถอะครับ เจ้าสตี๊สมันบ่นคิดถึงคุณอยู่พอดีเลย"เขาใช้แมวมาอ้างหน้าตาเฉย พร้อมกับเบี่ยงตัวเปิดทางให้เธอเดินเข้าไป

เมื่อก้าวเข้ามาในตัวบ้านของเขา อาลิมาก็อดไม่ได้ที่จะกวาดสายตาสำรวจ การตกแต่งภายในของบ้านเขาแตกต่างจากบ้านของเธออย่างสิ้นเชิง

บ้านของเธอจะมีความโคซี่ โทนสีอบอุ่นสไตล์ผู้หญิง แต่บ้านของเขาเป็นสไตล์ โมเดิร์นลอฟท์ เน้นสีโทนเทา ดำ และไม้สีเข้ม ดูสะอาดตา เป็นระเบียบเรียบร้อย และมีกลิ่นหอมสะอาดๆ แบบผู้ชายลอยอวลอยู่ทั่วบริเวณ

"แง้ว~" เสียงเจ้าแมวอ้วนสีโอวัลตินร้องทักทาย มันเดินเตาะแตะเข้ามาพันแข้งพันขาอาลิมาอย่างออดอ้อน จนเธอต้องย่อตัวลงไปเกาคางให้มันด้วยความหมั่นเขี้ยว

"ดูเหมือนมันจะชอบคุณมากเลยนะ ปกติมันหยิ่งจะตายไป"ปกรณ์พูดกลั้วหัวเราะ ขณะรับจานสเต๊กจากมือเธอไปวางที่โต๊ะอาหารกระจกตัวสวย

"นั่งสิครับ ทานอะไรมาหรือยัง ทานเป็นเพื่อนผมหน่อยสิ"

"ฉันทานสลัดไปนิดหน่อยแล้วค่ะ คุณทานเถอะ เดี๋ยวฉันนั่งคุยเป็นเพื่อน" อาลิมานั่งลงฝั่งตรงข้ามเขา ปกรณ์จัดการตักเนื้อปลาแซลมอนเข้าปาก เคี้ยวช้าๆ ก่อนจะเบิกตากว้างเล็กน้อย

"อร่อยมาก! เนื้อปลาสุกกำลังดี หนังกรอบ ซอสก็กลมกล่อม... คุณทำอาหารเก่งจังเลยครับ"

"แน่นอนสิคะ ฉันเป็นสายรักสุขภาพนี่นา ต้องทำอาหารกินเองบ่อยๆ" เธอตอบอย่างภูมิใจ ก่อนจะเท้าคางมองคนตรงหน้าที่กินอาหารของเธออย่างเอร็ดอร่อย ดูเขาเจริญอาหารจนคนทำชื่นใจ

"ว่าแต่... ขอเสียมารยาทถามได้ไหมคะ คุณปกรณ์ทำงานอะไรเหรอคะ แต่งตัวเนี้ยบแถมมีเลขาขับรถรับส่งด้วย"

ปกรณ์วางส้อมลงชั่วคราว ยกแก้วน้ำขึ้นดื่มก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงสบายๆ

"ผมทำธุรกิจส่วนตัวน่ะครับ เป็นบริษัทนำเข้าอุปกรณNอิเล็กทรอนิกส์... เรียกง่ายๆ ก็ CEO นั่นแหละครับ แต่มันไม่ได้ฟู่ฟ่าอะไรหรอก ก็แค่พนักงานกินเงินเดือนบริษัทตัวเอง" อาลิมาตาโตกว่าเดิม "โห... ระดับ CEO เลยเหรอคะ?" เธอหยุดคิดไปนิดหนึ่ง ความสงสัยแล่นเข้ามาในหัวจนเก็บไว้ไม่อยู่