Chapter 2 อดีตที่ฝังรากลึก [10/10]

เพี๊ยะ!

“โอ๊ย”

ร่างบางเซเล็กน้อยเพราะแรงตบ แต่เพื่อน ๆ ของเบลล่าก็ใจดีช่วยจับดันให้เธอยืนขึ้นเหมือนเดิม มือของเบลล่าบีบปลายคางของวีว่าแล้วบังคับให้หันกลับมาสบตาเธอ หัวใจดวงเล็กเต้นอย่างบ้าครั่ง ใบหน้าหวานบิดเบี้ยวเหยเกเพราะความเจ็บปวด อยากจะเอาคืนในสิ่งที่เบลล่าทำ แต่ถูกจับไว้แบบนี้วีว่าก็ทำอะไรไม่ได้

“หึ อ่อยผู้ชายไปทั่วพอโดนแย่งบ้างรู้สึกยังไง? สนุกไหมล่ะ?”

วีว่าสะบัดหน้าออกจากกการเกาะกุมก่อนจะพูดขึ้น “ทีมึงมีแฟนอยู่แล้วยังไปเอากับแฟนคนอื่นได้ มึงนี่โปรไฟล์นางฟ้ามากเนอะ”

“ปากดีนักนะมึง”

ประโยคนี้มันก็ทำให้เบลล่าเลือดขึ้นหน้า วีว่าหรี่ตามองเพื่อนอีกคนของเบลล่าที่ยืนกอดอกอยู่ด้านหลังหล่อนพร้อมกับหรี่ตาลงเล็กน้อย

“จะให้สารทยายไหมว่ามีใครบ้าง แฟนเพื่อนก็...”

“จับมันไว้อย่าให้ดิ้นหลุดได้!”

เบลล่าตะโกนขึ้นทั้งที่วีว่ายังพูดไม่จบ เธอล้วงหยิบเอาบางสิ่งจากการเป๋ากระโปรงนักเรียนออกมา สิ่งนั้นทำให้วีว่าอดหวาดกลัวไม่ได้

แกรกกกกก!

“มึงจะทำอะไรกู ปล่อย!”

วีว่ามองมีดคัตเตอร์สลับกับเบลล่าอย่างหวาดกลัว พยายามดิ้น แต่ก็เหมือนพวกนั้นจะจับเธอแน่นเกินไป พยายามกวาดตามองรอบ ๆ หาใครสักคนที่พอจะช่วยเธอได้ แต่ด้วยว่าทุกคนกลับบ้านหมดแล้ว ถึงที่ตั้งโรงเรียนถึงจะห่างไกลจากชุมชนไม่มากแต่ก็ไม่มีใครผ่านไปผ่านมาเลย

“เก่งนักใช่ไหมมึงน่ะ? น่ารักนักใช่ไหม? สวยนักใช่ไหม?”

เบลล่ากระชากผมยาวของวีว่าที่มัดรวบเอาไว้ก่อนจะเคลื่อนมีดเข้ามาใกล้จนมันสัมผัสกับผิวนุ่มบริเวณแก้มข้างขวา ความเย็นเฉียบของใบมีดทำให้วีว่าไม่กล้าขยับตัว

“แกมันไม่แรงไปหน่อยเหรอ?” เพื่อนคนหนึ่งที่จับวีว่าไว้เอ่ยเตือน ตามด้วยคนที่ยืนอยู่ด้านหลังหล่อน

“ใช่เบล ฉันว่า...”

“หุบปากไปเลย” เธอตวาดเพื่อนทั้งสองก่อนจะหันกลับมาสนใจวีว่า “กูอยากจะรู้นัก ถ้าหน้าของมึงมีแผลขึ้นมา ผู้ชายหน้าไหนยังจะอยากมองมึงอีกไหม”

“ถึงมึงจะสวยแต่สันดานเลว ๆ อย่างมึงไม่มีใครเขาเอาหรอก” วีว่าเอ่ยออกมาอย่างใจกล้าทั้งที่มีดยังทาบอยู่บนใบหน้า

“พนันกันดูไหมล่ะว่า โรมจะเอากูหรือเปล่า?”

เบลล่าเอ่ยอย่างมั่นใจก่อนจะพลิกข้อมือกดปลายมีดคัตเตอร์ลงจับแก้มของวีว่า เธอรู้สึกเจ็บแปลบที่ตรงนั้นก่อนที่เลือดสีแดงเข้มจะค่อยๆ ไหลออกมาช้า ๆ

“อ๊ะ อึก”

“เลือดอีวีว่านี่สีสวยดีนะ พวกแกว่าไหม? ฮ่า ๆ ๆ ” เบลล่าหัวเราะออกมาอย่างสะใจ แต่เพื่อนของเธอกลับเงียบ ไม่มีใครกล้าตอบคำถามนั้น

“อีเบลล์...” วีว่าจ้องมองเบลด้วยความโกรธแค้น

“จุ๊ ๆ อย่าขยับสิ เดี๋ยวก็ลึกกว่าเดิมหรอก” เธอยังคงไม่ผละมีดออกไป แต่ไม่ได้กรีดซ้ำ

หากจะโทษก็ต้องโทษตัวเองที่ไม่ยอมปล่อยมือจากโรมสักที หรือหากจะถามหาต้นตอของความริษยานี้คงเพราะคนที่เบลล่ารักเคยทิ้งเธอแล้วขอคบกับวีว่า ตอนนั้นเด็กหนุ่มยืนยันแล้วว่า เขาเลิกกับเบลล่าเด็ดขาด ซึ่งเธอเองไม่ค่อยเชื่อ และไม่ได้ตกลงคบกับผู้ชายคนนั้น อีกทั้งความโดดเด่นของวีว่ามันก็ชวนให้อิจฉาไปหมด

“เบลล่า! หยุด!”

เสียงของใครบางคนตะโกนออกมาอย่างดุดัน เสียงนั้นทำให้ทุกคนที่อยู่ที่นั่นหันมองอย่างเลี่ยงไม่ได้ ดวงตาคมจับจ้องที่ใบหน้าของวีว่า ใบหน้าหล่อเหลาของเขาเต็มไปด้วยความโมโห อารมณ์ของเขาตอนนี้เหมือนกำลังอยากจะฆ่าใครสักคน ทำให้ผู้สมรู้ร่วมคิดตกใจไม่น้อย เขารีบสาวเท้ายาว ๆ มาที่กลุ่มเด็กสาวทันที

“ปล่อยมัน” เบลล่าสั่งเพื่อนก่อนที่พวกเธอจะรีบวิ่งมาหลบด้านหลัง

คนตัวสูงในชุดธรรมดารีบเข้ามารวบร่างเล็กเอาไว้ในอ้อมกอด วีว่าเดาว่าเขาคงกลับบ้านไปแล้ว แต่ไม่รู้เพราะเหตุใดโรมถึงมาอยู่ที่นี่ได้ แต่ถึงอย่างไรวีว่าก็ดีใจมากที่เป็นเขา

“โรม...”

น้ำตาพลับไหลเอ่อนองเมื่อมือหนาแตะเบา ๆ ที่เลือดสีสดบริเวณแก้ม คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันก่อนจะตวัดสายตามองตัวต้นเหตุที่ไม่แสดงสีหน้าใด ๆ

“นี่เธอทำอะไร?” เด็กหนุ่มกระชับอ้อมกอดแน่นกว่าเดิม ยิ่งวีว่าร้องไห้เขาก็ยิ่งโมโห

“...” เบลล่าลอยหน้าลอยตาอย่างไม่รู้สึกผิด

“ฉันถามว่าเธอทำอะไร?!” โรมตะโกนดังกว่าเดิมหลายเท่า

“แค่อยากสั่งสอนเด็กสันดานไม่ดีน่ะ” เบลล่าให้เหตุผล เสียงตะคอกและใบหน้าเกรี้ยวกราดของโรมยิ่งสุมไฟโทสะให้ลุกโชนยิ่งขึ้น

“โรม... หนูกลัว... ฮือ...” วีว่าปล่อยโฮออกมาในที่สุด

ถ้าเป็นโรมเขาต้องปกป้องเธอจากผู้หญิงคนนี้ได้แน่ ๆ ...เธอเชื่อแบบนั้น

“เจ็บไหม?” เขาถามด้วยน้ำเสียงนุ่มทุ้มที่ฟังแล้วอุ่นใจอย่างที่สุด

“เจ็บ... ฮือ...”

แขนเรียวกระชับอ้อมกอดแน่น โรมหยิบผ้าเช็ดหน้าที่อยู่ในกระเป๋ากระโปรงของวีว่าขึ้นมาแล้วกดห้ามเลือดเอาไว้ เขาจำได้ว่าเธอชอบพกผ้าเช็ดหน้าติดตัวเสมอ

“จะอาลัยอาวรณ์มันเกินไปหน่อยไหม? อย่าบังคับให้เบลล์ต้องทำอะไรให้เร็วกว่าที่ควรเลยโรม”

เบลล่ามองภาพนั้นด้วยความโกรธ มือบางทั้งสองข้างกำเข้าหากันแน่น

“เลิกยุ่งกับวีว่า” โรมเอ่ยด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น

“โรมนั่นแหล่ะที่ต้องเลิกยุ่งกับมัน” เบลล่าเอ่ยขึ้น

“...”

“เบลล์ให้โอกาสโรมเลือกอีกครั้ง” เมื่อเห็นว่าเขาเงียบ เบลล่าจึงเอ่ยเร่ง “โรมจะเลือกมัน ...หรือเบลล์”

โรมเบนสายตาจากเบลล่ามามองผู้หญิงที่อยู่ในอ้อมกอด วีว่ากลัวเหลือเกินว่าคำตอบของเขาจะไม่ใช่เธอ หากเป็นเช่นนั้นเธอจะทำอย่างไรต่อไป

“ฉัน...”

เฮือก

ดวงตากลมโตเบิกโพรงเมื่อตื่นจากฝันร้าย เธอหอบหายใจถี่ ๆ เพื่อเรียกสติอัตราการเต้นของหัวใจมันเร็วเกินว่าที่จะจับจังหวะได้ ...เหมือนกับวันนั้นไม่มีผิด มือบางยกขึ้นแตะแผลเป็นที่บริเวณโหนกแก้มอย่างไม่รู้ตัว

“...ฝันบ้าอะไรเนี่ย?”