ตอนที่ 6 คนพิเศษ

"เธอจะเป็นหมอเพียงคนเดียวของฉัน"

"เอ่อ... เราขึ้นห้องเรียนกันเถอะค่ะ" ใบหน้าของชะเอมแดงระเรื่อทันทีที่อาชิพูดจบจนเธอทำตัวไม่ถูก

"เธอขึ้นไปก่อน เดี๋ยวฉันตามไป" พูดจบอาชิก็ผลุนผลันออกไปจากตรงนั้นทันทีโดยไม่ฟังเสียงเรียกจากเพื่อนๆ

"พี่อาชิจะไปไหนคะ"

"ไอ้อาชิมึงจะไปไหน" ภูตะโกนถามพร้อมทั้งเดินเข้าไปหาชะเอม

"ชะเอม อาชิมันไปไหน" เดลถาม

"เอมก็ไม่รู้ เอมชวนขึ้นห้องเรียน พี่อาชิก็บอกให้เอมไปก่อน บอกจะตามไปทีหลัง"

"ไปไหนของมันวะ"

"เดี๋ยวมันก็ตามไป พวกเราก็ขึ้นห้องกันเถอะ" ภูบอกก่อนจะเข้าไปเก็บกล่องปฐมพยาบาลแล้วเดินขึ้นอาคารเรียนกัน

วันนี้โรงเรียนจัดกิจกรรมจึงทำให้ไม่มีการเรียนการสอน นักเรียนทุกคนส่วนมากก็ไปร่วมกิจกรรมทำให้ตอนนี้ทั้งโรงเรียนเต็มไปด้วยหัวใจและดอกกุหลาบ ไม่ว่าจะมองไปทางไหนก็มีแต่สีแดง สีชมพูเต็มไปหมด

"สุขสันต์วันวาเลนไทน์ อันนี้ของเดล อันนี้ของภู เอมทำเองเลยนะ" ชะเอมยื่นกล่องวุ้นรูปหัวใจให้เดลกับภูทันทีที่เข้ามาในห้องเรียน

"ขอบใจนะชะเอม" ภูบอก

"แปลกดีอ่ะ ปกติคนอื่นจะให้ช็อคโกแลตกัน แต่ชะเอมให้วุ้นรูปหัวใจ น่ารักดี" เดลบอกก่อนจะเปิดกล่องวุ้นแล้วตักเข้าปากกินมันอย่างเอร็ดอร่อย

"ก็เอมชอบขนมไทยมากกว่า แล้วเอมก็ไม่อยากให้เหมือนใครด้วย เพราะภูกับเดลก็คงกินช็อคโกแลตกันจนฟันพุแน่ๆ" ชะเอมบอกพลางปรายตามองกองช็อคโกแลตกับดอกกุหลาบบนโต๊ะภูกับเดลที่รุ่นน้องและเพื่อนผู้หญิงต่างห้องเอามาให้

"แล้วนี่อาชิมันหายไปไหนนานแท้วะ ถามก็ไม่บอกว่าจะไปไหน หรือมันแอบมีแฟนอยู่ห้องอื่นวะ" เดลเอ่ยถามเมื่ออาชิหายไปนานมากแล้ว เดลพูดโดยไม่ได้คิดอะไรเลยทำให้ไม่ได้สังเกตชะเอม ดวงตาของเธอหลุบต่ำลงราวกับกำลังครุ่นคิดอะไรบางอย่าง

"อย่างไอ้อาชิเนี่ยนะจะชายตามองผู้หญิงอื่น ผู้หญิงที่อยู่ในสายตามันกูก็เห็นมีแต่แม่พาย เอวา เอริน แล้วก็ชะเอมเท่านั้นแหละ" ภูรีบพูดขึ้นทันที

"ก็จริงของมึง ตั้งแต่กูรู้จักมันมากูไม่เคยเห็นมันพูดดีกับผู้หญิงคนไหนเลยจริงๆ"

"กับเอมพี่อาชิยังเย็นชาเลย"

"ถึงมันจะดูเย็นชากับชะเอม แต่ชะเอมก็อยู่ในสายตามันตลอดนะ"

"นั่นไงโผล่หัวมาละ มึงไปไหนมาวะมีดอกไม้กลับมาด้วยวุ้ย" เดลเอ่ยถาม ทั้งๆ ที่มีวุ้นฝีมือชะเอมอยู่เต็มปาก

"คะ?" อาชิยื่นดอกไม้ช่อโตตรงหน้าชะเอม เธอจึงเลิกคิ้วมองด้วยความแปลกใจ

"รับไปสิ ต่อจากนี้ไปทุกๆ วันวาเลนไทน์ฉันจะเป็นคนให้ดอกไม้เธอ แล้วเธอก็รับดอกไม้จากฉันได้แค่คนเดียว ห้ามรับจากคนอื่น" การกระทำของอาชิทำเอาเพื่อนรักสองคนอย่างภูกับเดลถึงกับนั่งตาโตอ้าปากค้าง

"แบบนี้ก็ได้หรอวะ มึงไม่บอกชะเอมไปเลยล่ะว่าห้ามมีแฟน ชะเอมต้องเป็นแฟนมึงคนเดียว" เดลพูด

"เออ กูเห็นด้วยกับไอ้เดล"

"ก็แล้วแต่พวกมึงจะคิด รับไปสิ"

"ขะ... ขอบคุณค่ะ" ชะเอมรับดอกไม้ช่อโตจากอาชิอย่างงงๆ

"ที่หายไปนานสองนานนี่คือไปสั่งดอกไม้มาให้ชะเอม" ภูถามพลางตักวุ้นเข้าปาก

"พวกมึงกินอะไรกัน" อาชิถามโดยไม่สนใจที่จะตอบคำถามของภู

"วุ้นรูปหัวใจของขวัญวันวาเลนไทน์จากชะเอม ชะเอมทำเองเลยนะเว้ย อร่อยด้วย" เดลบอก

"แล้วของฉันล่ะ" อาชิหันไปถามชะเอมเสียงเรียบ

"น่ะ... นี่ค่ะ" ชะเอมยื่นกล่องวุ้นรูปหัวใจที่เหมือนของเดลกับภูให้อาชิ อาชิมองมันอย่างไม่ค่อยพอใจนัก

"ต่อจากนี้ไปเธอห้ามให้ของขวัญวันวาเลนไทน์กับใครอีก นอกจากฉัน"

"อ้าวเฮ้ย กูสองคนก็เพื่อนชะเอมนะเว้ย" เดลโวยทันทีที่อาชิพูดจบ

"กูรู้" อาชิตอบด้วยใบหน้าที่สุดแสนจะเย็นชา

"กวนตีนกูละ"

"เอมถามได้ไหมว่าทำไม"

"ฉันอยากเป็นคนพิเศษของเธอคนเดียว" อาชิบอกพร้อมทั้งจ้องมองใบหน้าหวานไม่วางตา ภายใต้น้ำเสียงเย็นชาแต่กลับทำให้หัวใจดวงน้อยๆ ของเธอสั่นไหวจนเธอต้องเบือนหน้าหลบด้วยความเขินอาย

"กูสองคนก็เลยกลายเป็นส่วนเกินไปในพริบตา" เดลพูด

"แล้วมึงจะนั่งอยู่ทำไมล่ะ ออกไป" พูดจบภูก็ดึงคอเสื้อของ เดลออกไปจากห้อง

"เดี๋ยวสิ กูยังกินไม่หมดเลย" เดลบอกก่อนจะตักวุ้นคำสุดท้ายเข้าปาก

"ว่าไง เธอจะให้ฉันเป็นคนพิเศษของเธอได้หรือเปล่า"

"พี่อาชิก็เป็นคนพิเศษของเอมมาตั้งนานแล้ว"

"ฉันอยากเป็นมากกว่าฮีโร่ที่คอยปกป้องเธอ"

"..........."

"เป็นแฟนกันนะ"

"คะ?" ดวงตาของชะเอมเบิกกว้างด้วยความตกใจกับคำพูดตรงๆ ของอาชิ

จุ๊บ!

ริมฝีปากหนาก้มลงไปประทับที่มุมปากบางของชะเอมที่ตอนนี้ใบหน้าของเธอแปรเปลี่ยนเป็นสีแดงระเรื่อ

"ตอบ"

"อืม... พะ... พี่อาชิ" ชะเอมพยักหน้าตอบ แต่มันยังคงไม่ทำให้อาชิพึงพอใจ เขาจึงก้มลงไปหอมแก้มนวลเธออีกครั้ง

"ตอบดีๆ"

"ปะ... เป็นก็ได้"

"ไม่เต็มใจ?"

"หะ... ห๊ะ?"

"ตอบใหม่"

"อะ... เอมจะเป็นแฟนกับพี่อาชิค่ะ"

"ก็แค่นั้น"

".........." ดวงตาของเธอเบิกกว้างอีกครั้งเมื่อคราวนี้เขาประทับจูบลงไปที่ริมฝีปากบางของเธอ

"อาทิตย์นี้จะไปติวหนังสือบ้านใคร" ภูเอ่ยถามในเย็นวันศุกร์ขณะที่เดินลงมาจากอาคารเรียน

"ไปบ้านไอ้อาชิสิ กูคิดถึงน้องเอวา" เดลบอก

"มึงไปคิดถึงใกล้ๆ ตีนไอ้อาชิดิ"

"นี่มึงกับกูยังมีตัวตนอยู่เปล่าวะ" เดลพูดพร้อมทั้งหันไปมองอาชิกับชะเอมที่เดินเคียงคู่กันมา

"มึงสองตัวมองหน้ากูทำไม" อาชิถามเมื่อเดินลงบันไดมาถึงเดลกับภูที่ยืนรออยู่หน้าอาคารเรียน

"กูกับไอ้เดลคุยกันว่าอาทิตย์นี้จะไปติวหนังสือที่บ้านมึง ไอ้ เดลมันบอกว่าคิดถึงเอวา"

"เชี่ยภู"

"มึงคิดถึงน้องกู มึงถาม... กูยัง" อาชิบอกพลางชี้ไปที่เท้าของตัวเอง

"กูก็พูดเล่นไปงั้นแหละ"

"ระวังตีนกูจะไปเตะปากมึงเล่นๆ บ้าง"

"หวงชิบ นี่มึงกะจะไม่ให้น้องมึงมีแฟนเลยหรือไง"

"เรื่องของกู น้องกู"

"แล้วตกลงอาทิตย์นี้จะไปติวที่บ้านใคร" ชะเอมถาม

"บ้านไอ้อาชิ มึงโอเคเปล่า" ภูตอบชะเอมก่อนจะเอ่ยถามอาชิ

"อืม"

"โอเค งั้นพรุ่งนี้เจอกัน กูกลับบ้านละ วันนี้เสด็จพ่อให้กลับเร็ว" เดลบอกก่อนจะเดินแยกตัวไป

"กูก็กลับละ เจอกันพรุ่งนี้เว้ย ภูไปนะชะเอม"

"บ๊ายบาย... อะไร?" ชะเอมโบกมือลา แต่ก็ต้องชะงักเมื่ออาชิจับมือของเธอไว้

"หวง" อาชิตอบด้วยน้ำเสียงเย็นชาตามสไตล์ของเขา แล้วเดินออกจากโรงเรียนโดยจับมือของชะเอมไว้ไม่ยอมปล่อย

"ว่าไง พวกมึง จะมากี่โมงกูรออยู่เนี่ย" อาชิกรอกเสียงเข้าไปในสมาร์ทโฟนเครื่องหรูเมื่อเดลโทรเข้ามา

(อาชิ! มึงรีบมาสนามบินตอนนี้เลย)

"แล้วมึงไปทำอะไรที่สนามบิน"

(มาส่งชะเอม)

"ชะเอม ชะเอมจะไปไหน" อาชิถามด้วยความร้อนรน

(ไปอเมริกา)

"แล้วทำไมกูถึงไม่รู้เรื่อง"

(กูกับไอภูก็พึ่งรู้ ถ้ามึงอยากเจอชะเอม มึงต้องรีบมาเดี๋ยวนี้เลย แต่ก็ไม่รู้ว่าจะทันหรือเปล่า)

"มึงสองคนอย่าพึ่งให้ชะเอมไป รั้งเธอไว้ รอกูก่อน กูจะไปเดี๋ยวนี้" อาชิหยิบกุญแจรถแล้วรีบวิ่งออกจากบ้านไปทันที

"อาชิจะไปไหนลูก" พรพระพายเอ่ยถามเมื่อเห็นอาชิร้อนรนออกจากบ้าน แต่ก็ไม่ทันเพราะอาชิเข้าไปในรถแล้วขับออกไปด้วยความเร็ว

"ไอ้อาชิ ทางนี่เว้ย" เดลตะโกนเรียกเมื่อเห็นอาชิวิ่งหน้าตั้งผ่านประตูสนามบินเข้ามา

"ไอ้เดล ไอ้ภู ชะเอมอยู่ไหน" อาชิวิ่งเข้ามาหยุดตรงหน้าเดลกับภูด้วยความเหนื่อยหอบ

"กูว่ามึงมาช้าไปว่ะ ชะเอมเข้าไปข้างในแล้ว" เดลบอกด้วยใบหน้าเศร้าๆ

"แล้วทำไมมึงไม่บอกให้ชะเอมรอกูก่อน" อาชิพูดด้วยน้ำเสียงที่เริ่มสั่นเคลือ

"กูบอกแล้ว แต่..."

"พี่อาชิ" เสียงหวานๆ ของชะเอมดังขึ้น

"ชะเอม" อาชิวิ่งเข้าไปกอดชะเอมทันที

"พะ... พี่อาชิเป็นอะไรคะ" ชะเอมถามด้วยความงุนงง พลางมองหน้าเดลกับภูอย่างต้องการคำตอบ แต่สองคนนั้นก็เอาแต่ยืนหัวเราะจนน้ำหูน้ำตาเล็ด

"ชะเอม ทำไมถึงไม่บอกฉัน เธอจะไปโดยไม่บอกฉันจริงๆ หรอ" อาชิเอ่ยถามทั้งๆ ที่ยังกอดชะเอมไว้แน่น

"บอก? บอกอะไร"

"ถ้าไม่มีฮีโร่อย่างฉัน แล้วใครจะปกป้องเธอ ถ้าเธอถูกคนอื่นแกล้งใครจะคอยช่วยเธอ แล้วถ้าฉันบาดเจ็บใครจะทำแผลให้ ไหนเธอบอกจะเป็นหมอที่คอยทำแผลให้ฉัน แล้วทำไมเธอต้องไป"

"เอมแค่มาส่งพ่อกับแม่กลับอเมริกา แล้วเอมก็กำลังจะกลับไปติวหนังสือกับพี่อาชิ ภู แล้วก็เดลไงคะ อย่าบอกนะว่าพี่อาชิคิดว่าเอมจะไปอเมริกา"

"ตกลงชะเอมไม่ได้ไปอเมริกาหรอกหรอ"

"ไม่ได้ไปค่ะ"

"ฮ่าๆๆๆๆ" เสียงหัวเราะของสองเพื่อนรักภูกับเดลดังลั่นเมื่อหลอกอาชิได้สำเร็จ

"ไอ้เชี่ยเดล ไอ้เชี่ยภู มึงสองตัวหลอกกู" อาชิพูดอย่างเข่นเขี้ยวเคี้ยวฟัน มองหน้าสองเพื่อนรักอย่างกับจะกินเลือดกินเนื้อ

"กูไม่เกี่ยวนะเว้ย ไอ้เดลมันเป็นคนคิดแล้วก็ทำเองทั้งหมด" ภูบอกพลางดันเดลไปยืนข้างหน้า

"อ้าวไอ้เชี่ยภูทำไมมึงทิ้งกูกลางทางวะ"

"มึงได้ตายคาตีนกูแน่" อาชิบอกพร้อมทั้งวิ่งเข้าใส่เดลอย่างเอาเรื่อง

"ชะเอมช่วยเดลด้วย" เดลวิ่งไปหลบหลังชะเอม

"ไอ้เดลมึงปล่อยมือออกจากตัวชะเอมเดี๋ยวนี้"

"กูปล่อยแล้ว แต่มึงอย่าทำอะไรกูนะ กูแค่ล้อมึงเล่นเฉยๆ" เดลยกสองมือขึ้นอย่างยอมแพ้

"ล้อเล่นหรอ ไอ้เพื่อนเวร"

"กลับกันเถอะค่ะ จะได้รีบไปติวหนังสือ" ชะเอมพูดขึ้นเมื่อรู้สึกว่ากำลังเป็นจุดสนใจของทุกคนที่กำลังจ้องมองมายังกลุ่มของพวกเธอ

"ฝากไว้ก่อนนะมึงสองตัว เล่นใหญ่นักนะมึง" อาชิชี้หน้าคาดโทษเพื่อนรักทั้งสอง ก่อนจะจูงมือชะเอมออกไปจากสนามบิน

"เป็นไงมึง เกือบได้ตายคาตีนไอ้อาชิละ"

"เชี่ย เวลาโมโหน่ากลับชิบ"