บทที่ 6 ภรรยาตามกฎหมาย

บทที่ 6 ภรรยาตามกฎหมาย

* * * --------------------------------* * *

“คุณเอเลนา มาริโน ยืนยันว่าลงนามโดยสมัครใจ

ใช่ไหมครับ”

เอเลนามองเจ้าหน้าที่ทะเบียน

ก่อนหันไปมองผู้ชายที่นั่งอยู่ข้าง ๆ

ดาเมียน วาเลนเต

คนที่ทำให้เธอต้องยกเลิกงานแต่งเมื่อวาน

และวันนี้กลับกลายมาเป็นคนที่กำลังจะแต่งงานกับเธอเสียเอง!

ถ้ามีใครเล่าเรื่องนี้ให้ฟังเมื่อสัปดาห์ก่อน

เธอคงหัวเราะใส่หน้าแล้วบอกให้เลิกแต่งนิยายได้แล้ว

“คุณมาริโนครับ”

เจ้าหน้าที่เรียกซ้ำ

“ขอโทษค่ะ เมื่อกี้ถามว่าอะไรนะคะ”

“ผมถามว่าคุณสมัครใจจดทะเบียนสมรสกับคุณวาเลนเตหรือไม่”

เอเลนาหันไปมองดาเมียนอีกครั้ง

เขานั่งนิ่งอยู่ในชุดสูทสีดำ

สีหน้าไม่บ่งบอกความรู้สึกอะไรทั้งนั้น

ราวกับวันนี้เขาเพียงมาลงนามซื้อกิจการสักแห่ง

น่าหมั่นไส้ชะมัด!

“สมัครใจค่ะ”

“ไม่มีผู้ใดข่มขู่ บังคับ หรือกดดันใช่ไหมครับ”

“ถ้าพูดตามตรง...”

คราวนี้ดาเมียนหันมามอง

เอเลนาเกือบหลุดยิ้มเมื่อเห็นคิ้วของเขาขยับเล็กน้อย

“ไม่มีค่ะ”

เธอตอบเจ้าหน้าที่ ก่อนก้มมองเอกสารตรงหน้า

คำว่าสมัครใจทำให้เธอนึกถึงงานแต่งเมื่อวานขึ้นมาอีกครั้ง

ทั้งดอกไม้สีขาว ชุดเจ้าสาวที่ใช้เวลาเลือกอยู่หลายเดือน

และลูกาซึ่งสัญญาว่าจะมายืนรอเธอตรงปลายทางเดิน

ตอนนี้เขากลับนอนบาดเจ็บอยู่ที่ไหนสักแห่ง

ส่วนเธอกำลังจะจดทะเบียนสมรสกับผู้ชายที่ส่งเขาเข้ามาในชีวิต

เอเลนากลืนน้ำลายลงคอ

อย่างน้อยครั้งนี้เธอก็รู้ว่าตัวเองกำลังทำอะไร

ทนายของเธอนั่งอยู่ด้านหลังพร้อมสัญญาฉบับที่แก้ไขจนแทบไม่เหลือเค้าเดิม

พยานทั้งสองคนก็เป็นคนที่เธอเลือกเอง หากภายหลังมีปัญหาเกิดขึ้น

จะได้ไม่มีใครกล่าวอ้างว่าเธอยอมแต่งงานโดยไม่รู้เรื่องรู้ราว

เจ้าหน้าที่หันไปทางดาเมียน

“แล้วคุณวาเลนเต

ยืนยันว่าทราบและยอมรับเงื่อนไขทั้งหมดหรือไม่ครับ”

“ยืนยัน”

“อ่านสัญญาประกอบการสมรสครบแล้วนะครับ”

เอเลนาหลุดหัวเราะ

ดาเมียนเหลือบมองเธอ

“ขำอะไร”

“เปล่า”

“สีหน้าคุณไม่ได้บอกอย่างนั้น”

“ฉันแค่คิดว่านายคงจำสัญญาได้ทุกหน้าแล้ว”

“รวมถึงหน้าที่คุณเขียนว่าผมห้ามซื้อบริษัทที่คุณทำงานอยู่ด้วย”

เจ้าหน้าที่ชะงัก ส่วนทนายของเธอก้มหน้าลงทันที

เอเลนาถลึงตาใส่เขา

“เรื่องนั้นไม่ตลก!”

“ผมก็ยังไม่ได้หัวเราะ”

ให้ตายเถอะ!

เธอเริ่มไม่แน่ใจแล้วว่าตัวเองจะทนอยู่กับผู้ชายคนนี้ได้ครบสามสิบวันหรือเปล่า

“ถ้าอย่างนั้นเชิญลงนามครับ”

เจ้าหน้าที่เลื่อนเอกสารมาตรงหน้า

เอเลนารับปากกา ก่อนจะนิ่งไปชั่วขณะ

เมื่อวานเธอควรได้ยินเสียงเพลงแต่งงาน

มีแม่ยืนเช็ดน้ำตาอยู่ข้าง ๆ และลูกาคอยส่งยิ้มให้ระหว่างกล่าวคำสาบาน

แต่วันนี้มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศกับเอกสารไม่กี่แผ่น

เธอก้มลงเขียนชื่อของตัวเอง

Elena Marino

จากนั้นวางปากกาไว้ตรงกลางโต๊ะ

ดาเมียนหยิบไปเซ็นชื่อต่อโดยไม่ลังเล

Damian Valente

เจ้าหน้าที่ตรวจลายเซ็น ก่อนประทับตราลงบนเอกสาร

“เรียบร้อยครับ”

เอเลนามองทะเบียนสมรสที่เพิ่งได้รับมา

เท่านี้เองหรือ

ชีวิตคนเราบางครั้งก็เปลี่ยนง่ายอย่างน่าเหลือเชื่อ

“หากต้องการถ่ายภาพไว้เป็นที่ระลึก...”

“ไม่ค่ะ!”

เธอตอบเร็วเสียจนเจ้าหน้าที่สะดุ้ง

ดาเมียนหันมามอง

“อะไร”

“เปล่า”

“นายอยากถ่ายรูปหรือไง”

“ไม่”

“ดี

อย่างน้อยวันนี้เราก็มีความเห็นตรงกันสักเรื่อง”

เอเลนารีบเก็บเอกสารลงแฟ้มของตัวเอง

ก่อนลุกขึ้นโดยไม่รอสามีหมาด ๆ

แต่ยังไม่ทันเดินถึงประตู

เสียงดาเมียนก็ดังขึ้นจากด้านหลัง

“คุณลืมของ”

เธอหันกลับไป

เขาชูปากกาที่เธอวางทิ้งไว้

เอเลนาเดินกลับไปดึงมันจากมือเขา

“ขอบคุณค่ะ คุณสามี”

“ยินดีครับ คุณภรรยา”

เธอชะงัก ก่อนรีบหันหลังเดินต่อ

ดาเมียน

วาเลนเตเป็นผู้ชายที่กวนประสาทที่สุดเท่าที่เธอเคยรู้จัก!

เมื่อออกมาจากห้อง

เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยคนหนึ่งก็รีบเดินเข้ามาหา

“คุณวาเลนเตครับ มีของส่งถึงคุณมาริโน”

เอเลนาหยุดทันที

“ของอะไร”

ชายคนนั้นกลับมองดาเมียน

“ฉันกำลังถามคุณค่ะ”

ลูกน้องของเขาชะงักไปนิดหนึ่ง

ก่อนดาเมียนจะพูดขึ้น

“ตอบเธอ”

“ดอกไม้ครับ”

“จากใคร”

“ไม่ระบุชื่อผู้ส่ง”

สีหน้าดาเมียนเปลี่ยนไปทันที

“ของอยู่ไหน”

“ด้านล่างครับ คนส่งยังอยู่”

“ให้คนตรวจรถกับบริษัทที่รับงานก่อน

อย่าเพิ่งเคลื่อน ย้ายดอกไม้”

เอเลนามองเขาอย่างไม่พอใจ

“เดี๋ยวนะ นายจะทำอะไร”

“ตรวจให้แน่ใจว่ามันปลอดภัย”

“อาจเป็นดอกไม้แสดงความยินดีก็ได้”

“ใครแสดงความยินดี”

เอเลนาอ้าปาก ก่อนหุบลงอีกครั้ง

นั่นสิ!

เรื่องการจดทะเบียนเพิ่งเป็นข่าวเมื่อเช้า

คนที่รู้สถานที่แน่นอนมีอยู่ไม่กี่คน และเธอเองก็ไม่ได้บอกใครนอกจากแม่กับทนาย

“ฉันจะลงไปดูด้วย”

“รอให้คนของผมตรวจเสร็จก่อน”

“ถ้ามีอะไรซ่อนอยู่ในนั้นล่ะ”

“ผมถึงต้องให้ตรวจ”

“แล้วถ้าคนของนายรื้อดอกไม้จนไม่เหลือสภาพเดิม

ฉันจะรู้ได้ยังไงว่าของที่ซ่อนอยู่ตรงไหน”

ดาเมียนมองเธออยู่ครู่หนึ่ง

ก่อนหันกลับไปสั่งลูกน้อง

“ตรวจโดยไม่เคลื่อนย้าย จดบันทึกและถ่ายภาพมา

ทุกขั้นตอน”

เขาหันมาหาเธอ

“พอใจหรือยัง”

“ยัง ฉันจะลงไปดูด้วย”

“เอเลนา...”

“อย่าให้ฉันต้องหยิบสัญญาออกมาอ่านตั้งแต่วันแรกนะ”

ดาเมียนหลับตาลงชั่วครู่

“ผมเริ่มเข้าใจแล้วว่าทำไมทนายคุณถึงดูมีความสุขนักตอนผมเซ็นสัญญา”

“ดีใจที่นายเข้าใจ”

เอเลนาเดินนำไปยังลิฟต์ทันที

ด้านหน้าอาคารมีรถตู้ส่งดอกไม้จอดอยู่

ช่อกุหลาบกับลิลลีสีขาวขนาดใหญ่ถูกวางบนรถเข็น ริบบิ้นสีเงินผูกเป็นโบอย่างสวยงาม

ทันทีที่เห็นมัน เอเลนาก็หยุดเดิน

ดอกไม้สีขาว...

เมื่อวานห้องจัดเลี้ยงของเธอก็เต็มไปด้วยดอกไม้แบบนี้

ลูกาเป็นคนบอกว่าอยากใช้สีขาว เพราะเธอเลือกดอกไม้มาหลายสีจนเขาตัดสินใจไม่ถูก

เอเลนากัดริมฝีปาก

ผู้ชายที่เธอเลือกจะแต่งงานด้วยยังอยู่ที่ไหนสักแห่ง

แต่วันนี้เธอกลับได้รับดอกไม้แสดงความยินดีในฐานะภรรยาของผู้ชายอีกคน

ช่างเป็นเรื่องตลกที่หัวเราะไม่ออกจริง ๆ

“เอเลนา”

เสียงดาเมียนทำให้เธอได้สติ

“อะไร”

“ถ้าคุณไม่อยากดู ผมจัดการเองได้”

“ฉันอยากดู”

เธอตอบทันที

เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยกำลังตรวจกล่องและส่วนประกอบของช่อดอกไม้

หลังจากประเมินว่าไม่มีสิ่งผิดปกติที่ตรวจพบในเบื้องต้น

ดาเมียนจึงอนุญาตให้เธอเข้าไปใกล้

เอเลนารับถุงมือมาสวม ก่อนเริ่มตรวจด้วยตัวเอง

เธอไล่สายตาจากริบบิ้นไปยังกระดาษห่อ แล้วค่อย ๆ

แหวกก้านดอกไม้ดูทีละส่วน

“นี่อะไร”

ขอบกระดาษสีครีมโผล่ออกมาจากด้านใน

เธอชี้ให้เจ้าหน้าที่ถ่ายภาพ ก่อนค่อย ๆ

ดึงมันออกมา

ไม่ใช่การ์ดแสดงความยินดี!

กระดาษแผ่นนั้นไม่มีชื่อผู้ส่ง ไม่มีลายมือ

มีเพียงข้อความสั้น ๆ ที่พิมพ์ด้วยหมึกสีดำ

สิ่งที่เจ้าบ่าวซ่อนไว้กับเจ้าสาวเป็นของเรา

เอเลนาอ่านซ้ำอีกครั้ง

ความโกรธพุ่งขึ้นมาทันที

“ไอ้พวกสารเลว!”

ดาเมียนยื่นมือออกมา

“ขอดูหน่อย”

เธอส่งให้ ก่อนหันไปถามลูกน้องของเขา

“ใครเป็นคนสั่งดอกไม้”

“ยังตรวจไม่พบชื่อครับ

ใช้เบอร์โทรศัพท์ที่ปิดไปแล้ว ส่วนคำสั่งซื้อมาถึงร้านเมื่อเช้า

หลังข่าวการจดทะเบียนออกไปไม่ถึงชั่วโมง”

เอเลนาหันขวับ

“แปลว่าพวกมันรู้ว่าฉันอยู่ที่นี่?”

ดาเมียนอ่านการ์ด

ก่อนส่งให้เจ้าหน้าที่เก็บรักษา

“อย่างน้อยก็รู้ว่าเรามาจดทะเบียนวันนี้”

“แล้วยังกล้าส่งดอกไม้มาถึงที่นี่!”

เธอหันไปมองช่อกุหลาบสีขาวอีกครั้ง

เมื่อครู่เธอยังนึกถึงงานแต่งของตัวเองอยู่เลย

แต่ตอนนี้กลับอยากจับดอกไม้ทั้งหมดโยนลงถังขยะ

“พวกมันคิดว่าลูกาฝากแฟ้มไว้กับฉัน”

“ใช่”

“แต่ฉันไม่มี!”

ดาเมียนไม่ตอบ

เอเลนาหันกลับไปจ้องเขา

“อย่ามองฉันแบบนั้น”

“แบบไหน”

“เหมือนนายกำลังคิดว่าฉันไม่รู้อะไรอีกแล้ว!”

เขาถอนหายใจ

“ผมกำลังคิดว่าลูกาอาจฝากอะไรไว้โดยไม่บอกคุณ”

เอเลนาชะงัก

คำพูดนั้นทำให้เธอนึกถึงข้าวของมากมายที่ลูกาเคยนำมาไว้ในห้อง

ทั้งหนังสือ เอกสาร กระเป๋า และของใช้ส่วนตัว

ถ้าเขาตั้งใจซ่อนอะไรบางอย่างไว้จริง ๆ

เธอจะรู้ได้อย่างไร

“ของธรรมดา” ดาเมียนพูดขึ้น “ถ้าเขาจะฝากอะไรไว้

คงเลือกของที่คุณไม่สงสัย”

เอเลนาพยายามนึก

ช่วงก่อนวันแต่ง ลูกาแวะมาหาเธอหลายครั้ง

เขาเอาเอกสารมาให้ ซื้อกาแฟมาฝาก

และยังมีเรื่องวุ่นวายเกี่ยวกับการเตรียมงานแต่งอีกสารพัด

แล้วความทรงจำหนึ่งก็ผุดขึ้นมา

วันนั้นลูกาหยิบกล่องกำมะหยี่ออกจากลิ้นชัก

เธอถามว่าจะเอาไปไหน

เขาบอกว่าต้องส่งแหวนไปตรวจความเรียบร้อยอีกครั้ง

ตอนนั้นเธอยังแซวว่าเขาเรื่องมาก

แต่ถ้าคิดดูดี ๆ ...

เอเลนาเงยหน้าขึ้นทันที

“ดาเมียน!”

เขาหันมามอง

“อะไร”

“ก่อนวันแต่ง ลูกาเอาแหวนไปตรวจอีกครั้ง”

ดาเมียนนิ่งไป

“แหวนวงไหน”

“แหวนแต่งงานของเขา!”

เธอพูดจบก็รีบเปิดกระเป๋า

ค้นหากล่องเล็กที่เก็บแหวนเปื้อนเลือดเอาไว้

ดาเมียนมองการกระทำของเธอ ก่อนสีหน้าจะเปลี่ยน เป็นเคร่งขรึม

“เอเลนา อย่าเพิ่งเปิด”

มือของเธอชะงัก

เขาขยับเข้ามาใกล้

“ส่งมาให้ผม”

เอเลนามองกล่องในมือตัวเอง

ก่อนเงยหน้าขึ้นสบตาเขา

“พวกมันไม่ได้แค่ตามหาแฟ้มออร์ฟิอุสใช่ไหม”

ดาเมียนไม่ตอบ

แต่สีหน้าของเขาทำให้เธอเริ่มแน่ใจ

เอเลนากำกล่องกำมะหยี่แน่นขึ้น

“สิ่งที่พวกมันตามหา...อาจอยู่ในแหวนของลูกา!”