Hinovel
App Store
Google Play
คลังหนังสือ
บท
ตั้งค่า
บทที่ 3 เจ้าบ่าวที่ถูกส่งมา
บทที่ 3 เจ้าบ่าวที่ถูกส่งมา
-------------------------------------------
“นายพูดว่าอะไรนะ!”
เอเลนาจ้องหน้าดาเมียน
อยากให้เขาพูดประโยคเมื่อครู่ออกมาอีกครั้ง เพราะบางทีเธออาจได้ยินผิดไปเอง
“ผมเป็นคนส่งลูกาไปหาคุณ”
ไม่ผิด!
เอเลนาหัวเราะออกมาทั้งที่ไม่มีอะไรน่าขำเลยสักนิด
“เก่งนี่ หายไปสิบปี พอกลับมาก็ทำลายงานแต่งฉัน
แถมยังบอกว่าเจ้าบ่าวเป็นคนที่นายส่งมาอีก
มีอะไรจะทำให้ฉันประหลาดใจมากกว่านี้ไหม”
“มี”
คำตอบของเขาทำเอาเธอแทบสำลัก
“ดาเมียน!”
“แต่ผมไม่คิดว่าคุณอยากฟังตรงนี้”
เขาเหลือบมองพนักงานที่กำลังเก็บโต๊ะอยู่ไม่ไกล
ก่อนหันไปสั่งผู้คุ้มกันสองคนให้ตรวจพื้นที่ชั้นนี้อีกครั้ง
เอเลนายืนเท้าเอว
มองผู้ชายตรงหน้าด้วยความเหลือเชื่อ
“นี่นายกำลังจะเดินหนีฉันอีกแล้วใช่ไหม”
“ผมไม่ได้จะหนี”
“งั้นก็ตอบมา!”
“ตรงนี้ไม่ปลอดภัย”
“คำนี้อีกแล้ว!”
เธอชี้หน้าเขาอย่างเหลืออด
“รู้ไหมว่าฉันเบื่ออะไรที่สุด
เบื่อผู้ชายที่คิดว่าตัวเองฉลาดจนสามารถตัดสินใจแทนคนอื่นได้ทุกเรื่อง!”
ดาเมียนมองนิ้วที่แทบจะจิ้มหน้าเขา
ก่อนเลื่อนสายตากลับมาหาเจ้าของ
“คุณยังไม่เปลี่ยนเลย”
“อย่ามาชวนรำลึกความหลัง ฉันกำลังโกรธ!”
“ผมรู้”
“ดี งั้นตอบคำถามมา”
เธอยื่นมือออกไปตรงหน้า
“หลักฐาน”
“อะไร”
“หลักฐานว่าลูกายังมีชีวิต
ฉันจะไม่ไปไหนกับนายทั้งนั้นจนกว่าจะได้เห็นเขา”
คราวนี้ดาเมียนไม่ได้เถียง เขาหยิบโทรศัพท์ออกมา
กดเชื่อมต่อผ่านระบบเข้ารหัส ก่อนยื่นหน้าจอให้เธอ
ภาพห้องสีขาวปรากฏขึ้น มีเตียงหนึ่งหลัง
และบนเตียงนั้น...
“ลูกา!”
เอเลนาแทบกระชากโทรศัพท์จากมือดาเมียน
ลูกานอนพิงหมอน ใบหน้าซีด มีรอยช้ำตรงมุมปาก
พลาสเตอร์ปิดแผลข้างขมับ ส่วนแขนซ้ายพันผ้าตั้งแต่ข้อมือถึงข้อศอก สภาพเขาทำให้เธออยากร้องไห้
“ลูกา ได้ยินฉันไหม!”
คนบนเตียงหันมาทางกล้อง
“เอเลนา?”
แค่ได้ยินเสียงเขา
ความโกรธทั้งหมดที่อัดแน่นอยู่เมื่อครู่ก็ถูกความโล่งใจเข้ามาแทนที่
“พระเจ้า นายยังอยู่จริง ๆ ด้วย!”
ลูกาพยายามยิ้ม แต่กลับนิ่วหน้าเสียก่อน
“ผมไม่เป็นไร”
“สภาพอย่างนั้นยังจะบอกว่าไม่เป็นไรอีก!”
“แค่ดูแย่นิดหน่อย”
“นิดหน่อยบ้านนายสิ!”
ลูกาหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะต้องหยุดเพราะเจ็บ
เอเลนาเม้มริมฝีปาก เธอรู้จักผู้ชายคนนี้ดี
ต่อให้ไข้ขึ้นจนแทบลุกไม่ไหว เขาก็ยังบอกว่าไม่เป็นไรเพราะกลัวเธอเสียงาน
แต่ครั้งนี้ไม่ใช่ไข้หวัด!
“เกิดอะไรขึ้นกับนาย ทำไมถึงไปอยู่ที่นั่น
แล้วใครทำร้ายนาย”
“เอเลนา ฟังผมก่อน”
“ฉันฟังอยู่”
ลูกาเหลือบมองไปทางด้านข้าง
เพียงแค่นั้น เอเลนาก็รู้ว่ามีบางอย่างผิดปกติ
“มีใครอยู่ตรงนั้น”
“คุณต้องระวัง”
“ระวังอะไร”
“อย่าเพิ่งเชื่อ”
ภาพบนหน้าจอกระตุก ก่อนเสียงจะขาดหาย
“ลูกา?”
หน้าจอดับลง!
“เฮ้! ลูกา!”
เอเลนากดโทรศัพท์ซ้ำอย่างร้อนรน
ก่อนหันขวับมาหาดาเมียน
“ต่อสายใหม่!”
เขารับโทรศัพท์กลับไป ตรวจหน้าจออยู่ครู่หนึ่ง
“ฝั่งนั้นตัดสัญญาณ”
“ฝั่งไหน!”
“สถานที่ที่เขาพักรักษาตัว”
“ใครอยู่กับเขา”
“แพทย์กับคนของผม”
“แล้วเมื่อกี้เขากำลังจะบอกอะไร”
“ผมไม่รู้”
เอเลนาหัวเราะอย่างไม่อยากเชื่อ
“บังเอิญดีนะ พอเขาจะพูดอะไรสำคัญ
สัญญาณก็ขาดทันที”
ดาเมียนสบตาเธอ
“คุณคิดว่าผมสั่งให้ตัด?”
“แล้วฉันควรคิดยังไง”
“คิดอะไรก็ได้
แต่อย่าเพิ่งตัดสินก่อนรู้ทั้งหมด”
“นายกำลังพูดเรื่องการตัดสินก่อนรู้ทั้งหมดกับฉันเนี่ยนะ”
ดาเมียนเงียบไป
เอเลนาอยากพูดต่อ
แต่พอหันไปเห็นดอกไม้บนโต๊ะจัดเลี้ยง ความรู้สึกบางอย่างก็จุกขึ้นมาในอก เมื่อเช้าเธอยังคิดว่าดอกไม้พวกนี้สวยอยู่เลย
ตอนนี้มันกลับดูน่าหงุดหงิดพอ ๆ กับผู้ชายตรงหน้า
“ไปห้องข้างใน” ดาเมียนพูด “ผมจะตอบคำถามคุณ”
“ตอบทุกคำถาม?”
“เท่าที่ตอบได้”
“นายกำลังจะทำให้ฉันเปลี่ยนใจ”
“งั้นผมจะพยายามตอบให้มากที่สุด”
เอเลนาจ้องเขาอีกครู่หนึ่ง
ก่อนเดินนำไปยังห้องรับรองด้านข้าง อย่างน้อยเธอก็เห็นแล้วว่าลูกายังมีชีวิต
ส่วนเรื่องอื่น...
วันนี้เธอจะต้องได้คำตอบ!
ทันทีที่เข้าห้อง เอเลนาก็ปิดประตูแล้วหันกลับมา
“เริ่มได้”
ดาเมียนมองเก้าอี้
“คุณไม่คิดจะนั่งก่อน?”
“นายอยากนั่งก็นั่งสิ”
เขาถอนหายใจ ก่อนเดินไปพิงขอบโต๊ะ
“ลูกาเคยทำงานให้วาเลนเต อยู่ฝ่ายตรวจสอบภายใน”
“วาเลนเตมีฝ่ายตรวจสอบภายในด้วยเหรอ”
“คุณคิดว่าผมทำธุรกิจแบบไหน”
“อยากให้ตอบจริง ๆ ไหม”
มุมปากเขาขยับนิดหนึ่ง
“เอาเป็นว่าลูกาตรวจเส้นทางเงิน บริษัทบังหน้า
และรายการซื้อขายที่ผิดปกติ รวมถึงตรวจคนของวาเลนเตเองด้วย”
“นานแค่ไหน”
“หกปี”
เอเลนาหยุดนิ่ง หกปี... ขณะที่เธอกับลูกาคบกันมาเพียงสองปีครึ่ง
“ตอนที่ฉันรู้จักเขา เขายังทำงานให้นายอยู่?”
“ใช่”
เธอรู้สึกเหมือนถูกตบหน้า
ร้านกาแฟในบ่ายวันนั้นผุดขึ้นมาในความทรงจำ
เอกสารกองใหญ่หล่นกระจายเพราะมีคนเดินชน ลูกาซึ่งนั่งอยู่โต๊ะข้าง ๆ
รีบลุกมาช่วยเก็บ เขาขอโทษแทนคนที่เดินชนทั้งที่ตัวเองไม่ได้ทำอะไรผิดด้วยซ้ำ
เธอจำได้ว่าตอนนั้นเขาเสนอจะเลี้ยงกาแฟ
เอเลนาหัวเราะ
เพราะไม่เคยเจอผู้ชายที่อยากรับผิดชอบความผิดของคนอื่นมาก่อน จากกาแฟแก้วนั้นกลายเป็นมื้อค่ำ
จากมื้อค่ำกลายเป็นการออกเดต ก่อนที่ผู้ชายคนนี้จะเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งในชีวิตเธอ
แล้วทั้งหมดนั่นคืออะไร!
“นายสั่งให้เขาจีบฉันเหรอ”
“เปล่า”
“แต่สั่งให้เข้าหาฉัน?”
“ใช่”
เอเลนาหัวเราะออกมา
“แล้วมันต่างกันตรงไหน”
“ผมส่งเขาไปดูแลคุณ ไม่ได้สั่งให้เขาเป็นแฟนคุณ”
“โอ้ งั้นฉันควรขอบคุณนายไหมล่ะ ที่ส่งผู้ชายดี
ๆ มาให้ถึงที่!”
“เอเลนา”
“อะไร
หรือว่านายจะบอกว่าบังเอิญลูกาตกหลุมรักฉันเอง”
ดาเมียนมองเธอนิ่ง
ก่อนตอบด้วยน้ำเสียงที่ทำให้เธอหยุดหัวเราะ
“ผมไม่เคยสั่งให้เขารักคุณ”
เอเลนาอ้าปากเตรียมสวน แต่กลับพูดไม่ออก
เมื่อคืนลูกายังโทรมาย้ำให้เธอรีบนอน
เขาจำได้ว่าเธอชอบกาแฟแบบไหน รู้ว่าเธอเกลียดการถูกปลุกเช้าวันหยุด
และไม่เคยบ่นสักคำเวลาเธอเลื่อนนัดเพราะต้องตามข่าวด่วน
เรื่องพวกนั้นเป็นคำสั่งด้วยหรือเปล่า
แล้วคำว่ารักที่เขาพูดล่ะ
สองปีครึ่งที่ผ่านมา
มีสักวันไหมที่ลูกาอยู่กับเธอเพราะอยากอยู่จริง ๆ ไม่ใช่เพราะต้องรายงานใครบางคน
เธอก้มมองแหวนในมือ จู่ ๆ
ก็รู้สึกเหมือนไม่รู้จักเจ้าของมันอีกแล้ว
“แล้วนายส่งเขามาทำไม”
“เพื่อดูแลคุณ”
“จากอะไร”
“ตอนนั้นผมยังไม่รู้”
เอเลนาเงยหน้าขึ้นทันที
“เดี๋ยวนะ
นายยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าฉันมีอันตรายอะไร แต่กลับส่งคนมาคอยตามฉัน?”
“ใช่”
“โดยไม่บอกฉันสักคำ?”
“ใช่”
เธอยกมือกุมขมับ
“นายนี่มันเหลือเชื่อจริง ๆ!”
ดาเมียนไม่เถียง
ยิ่งเห็นเขาทำหน้านิ่ง เอเลนายิ่งอยากเอาแหวนในมือขว้างใส่
แต่เธอไม่ทำ เพราะมันยังเป็นแหวนของลูกา
และเธอยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเจ้าของแหวนทำอะไรผิดไปบ้าง
“เอาละ” เธอสูดลมหายใจ
“แล้ววันนี้ทำไมลูกาถึงหายตัวไปจากงานแต่ง”
ดาเมียนมองเธอตรง ๆ
“เขาขโมยข้อมูลของวาเลนเต”
“ข้อมูลอะไร”
“ข้อมูลที่ไม่ควรอยู่ในมือเขาคนเดียว”
“นายเลยจับเขามาซ้อม?”
“ผมไม่ได้ทำร้ายเขา”
“งั้นแผลบนหน้าเขาคงเกิดจากเดินชนประตูสินะ”
“คนที่ตามข้อมูลชุดเดียวกันทำ”
เอเลนานิ่งไป
“ใคร”
ดาเมียนไม่ตอบ
เธอหัวเราะอย่างหมดความอดทน
“กำแพงมาอีกแล้ว!”
“บางเรื่องคุณยังไม่ควรรู้”
“นายจะพูดประโยคนี้ไปถึงเมื่อไร”
“จนกว่าผมจะแน่ใจว่าการบอกคุณจะไม่ทำให้คุณตาย”
ความเงียบเข้าปกคลุมทั้งห้อง เอเลนามองเขาอยู่ครู่หนึ่ง
ก่อนเดินเข้าไปใกล้
“ฟังนะดาเมียน ฉันเป็นนักข่าว ฉันเคยถูกขู่
เคยถูกตาม และเคยได้รับคำเตือนให้อยู่ห่างจากเรื่องที่กำลังสืบมานับครั้งไม่ถ้วน
แต่รู้ไหมว่าฉันเกลียดอะไรที่สุด”
เขามองเธอ
“คนที่อ้างว่าทำเพื่อความปลอดภัยของฉัน
แล้วปิดปากไม่ให้ฉันรู้อะไรเลย!”
“เรื่องนี้มีคนตายเพราะรู้มากเกินไป”
“แล้วถ้าฉันไม่รู้
ฉันจะปลอดภัยขึ้นมาอย่างนั้นเหรอ”
ดาเมียนนิ่งไป
เอเลนาแบมือออก
“เอาข้อมูลมา”
“เอเลนา...”
“ฉันจะพูดเป็นครั้งสุดท้าย ถ้านายไม่ยอมบอก
ฉันจะไปหาคำตอบเอง แล้วคราวนี้ก็ไม่ต้องส่งใครมาตามฉันอีก!”
ดาเมียนมองเธออยู่นาน
ก่อนถอนหายใจ หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดเอกสารบางอย่าง เขายื่นหน้าจอให้เธอ
มีเพียงหน้าปกกับชื่อไฟล์
“นี่คือข้อมูลที่ลูกาเอาออกไป”
เอเลนารับมาดู
“ข้างในมีอะไร”
“หลักฐาน”
“ของใคร”
“หลายคน”
เธอเงยหน้าขึ้น
“รวมถึงวาเลนเต?”
ดาเมียนสบตาเธอ
“รวม”
คราวนี้เอเลนาไม่รีบถามต่อ หากหลักฐานชุดนี้เล่นงานวาเลนเตได้ด้วย
ก็แปลว่าลูกาไม่ได้แค่ขโมยข้อมูลจากนายจ้าง
แต่กำลังถือของที่อาจทำให้ใครบางคนต้องพังพินาศ และคนถือปืนสามคนในโรงแรมวันนี้ก็คงไม่ได้มาเพราะอยากร่วมงานแต่ง!
“ลูกาเสี่ยงชีวิตเพราะแฟ้มนี้?”
“ใช่”
“แล้วคนที่ตามฆ่าเขาก็ต้องการมัน?”
“มีโอกาสสูง”
เอเลนาก้มมองชื่อไฟล์อีกครั้ง
“มันคืออะไร”
ดาเมียนสบตาเธอ ก่อนตอบช้า ๆ
“แฟ้มออร์ฟิอุส”
ดาวน์โหลดแอปทันทีเพื่อรับรางวัล
