บทที่ 4 แบบนี้ต้องฉลอง

“พี่เฮนรี่มาหาพี่ลีออนที่คอนโดเมื่อสามวันก่อนเองนะคะ พึ่งเจอกันเอง จะคิดถึงกันขนาดนั้นเลยเหรอ”

“...” คำพูดของเดมี่ทำเอาสองหนุ่มหยุดกึกทันที แต่ยังคงทำเป็นกอดกันแน่นปึกเหมือนเดิมก่อน ทำเป็นไม่เห็นสีหน้าสงสัยของสองสาวที่กำลังยืนมองดูหนุ่มๆยืนกอดกันแนบแน่นเหมือนคนไม่ได้เจอกันมานานแรมปี

“ลีออน มึงจัดการเมียมึงเลยนะ เล่นพูดมาแบบนี้การแสดงกูสะดุดหมด” เฮนรี่ยังคงฟุบหน้าและพูดกับบ่าของเพื่อน เขาอยากจะยกมือขึ้นมาทึ้งหัวตัวเองจริง ตัวเขาก็ลืมไปว่าพึ่งไปนั่งดูบอลที่คอนโดลีออนมา แน่นอนว่าต้องเจอเดมี่ด้วย โธ่เว้ย ลืมคิดเรื่องนี้ไปเลย

“เออๆ ปล่อยให้เป็นหน้าที่กู” ลีออนตบหลังเพื่อนเบาๆก่อนจะผละตัวออกจากกัน

“มันเป็นธรรมดาของคนโสดที่อยู่แบบเหงาๆไงคะเดมี่ ไอ้เฮนรี่มันไม่ได้มีคนให้นอนกอดอุ่นๆแบบพี่ มันเลยกลายเป็นคนขี้เหงาแบบนี้...กูเห็นใจมึงจริงๆว่ะ” ยกแขนขึ้นกอดคอเพื่อนทำเป็นเห็นอกเห็นใจก่อนจะนึกอะไรดีๆออกมาได้

“ไหนๆเราก็มาอยู่พร้อมหน้าพร้อมตากันโดย บังเอิญ แล้ว” ลีออนจงใจเน้นคำว่าบังเอิญพูดใส่เฮนรี่ กึ่งแกล้งกึ่งประชดจนเฮนรี่ต้องงุดหน้าลงมองพื้นเพื่อหลบซ่อนรอยยิ้มของตัวเองไว้

“มื้อเที่ยงนี้เราไปหาอะไรอร่อยๆกินด้วยกันเลยดีไหม มีใครอยากกินอะไรเป็นพิเศษหรือเปล่า นำเสนอมาได้เลยครับ”

“เดมี่กำลังจะพามีนาออกไปเลี้ยงฉลองเลยค่ะ” ลีออนหันไปมองคนรักด้วยรอยยิ้มและคิดว่าเดมี่ต้องพาอมีนาไปกินชาบูแน่เพราะมันเป็นของโปรดของเดมี่ แต่เดี๋ยวก่อนนะ ฉลอง? มีเรื่องน่ายินดีเกิดขึ้นหรือเปล่า แล้วเป็นเรื่องของใครที่แน่ๆคงไม่ใช่เดมี่เพราะถ้าเป็นเรื่องที่เกี่ยวกับคนรักของเขาลีออนต้องรู้แล้วสิ ถ้าอย่างนั้นเรื่องน่ายินดีนี้ต้องเป็นของ...

“ฉลองอะไรกันเหรอครับ” เป็นเฮนรี่ที่เอ่ยถามขึ้นมาแทน ลีออนหันไปมองเพื่อนแว๊บหนึ่งเหมือนรู้สึกถึงอะไรแปลกๆ

‘หน้ามันมีพิรุธว่ะ มันต้องรู้อะไรมาแน่ๆ’ ลีออนคิดและเก็บสิ่งที่เขาสงสัยไว้ในใจก่อน มีจังหวะเมื่อไหร่จะลากคอมันไปถามให้รู้เรื่องเลย เดี๋ยวนี้มีลับลมคมในกับเพื่อนเยอะนะ

“ฉลองที่...” เดมี่กำลังจะตอบเฮนรี่กลับไปแต่เธอก็นึกขึ้นได้ว่าเจ้าของเรื่องที่แท้จริงไม่ใช่เธอและคิดว่ามันจะดีกว่าถ้าให้เจ้าของเรื่องเป็นคนพูดด้วยตัวเอง ทำให้เดมี่สะกิดแขนอมีนาเบาๆก่อนจะส่งสายตาบอกเพื่อนไปทำนองว่า พูดเลยๆ อมีนาเองก็ไม่ค่อยมั่นใจว่าจะพูดดีไหมแต่พอเห็นทุกคนรอฟังคำตอบจากเธออยู่ก็เลยพูดตอบออกไปในที่สุด

“คือ มีนาได้งานทำแล้วค่ะ” ตอบออกไปด้วยรอยยิ้มสดใสเพราะตัวเธอเองก็ยังดีใจไม่หายเลย มันรู้สึกดีมากจริงๆนะที่ในที่สุดเธอก็ได้งานประจำทำสักทีหลังจากที่หามาตั้งนานสองนาน ใครบอกว่าการหางานไม่ใช่เรื่องยาก เธอขอบอกไว้ตรงนี้เลยว่าสำหรับเธอมันคือยากมาก

“อย่าบอกนะ ว่าเดมี่อ้อนมีนาจนสำเร็จแล้ว” ลีออนรู้เรื่องที่คนรักของเขาพยายามรบเร้าให้อมีนามาเป็นผู้จัดการสาขาใหม่ให้อยู่ แต่โดนปฏิเสธทุกครั้งเลย สงสัยครั้งนี้เดมี่สมหวังแล้ว

“เป็นแบบนั้นก็ดีสิคะ” เดมี่ยกแขนขึ้นกอดออกทำท่าขัดใจเล็กน้อยแต่ไม่ได้จริงจังนัก ยอมรับว่าเสียดายที่เพื่อนไม่ใจอ่อนมาทำงานด้วยแต่ก็ยินดีกับเพื่อนมากกว่า ไม่ได้ทำงานด้วยกันก็ไม่เห็นเป็นอะไรเลย เพราะอย่างไงเราก็ได้เจอกันอยู่ดี

“อ่าว งั้นแปลว่าน้องมีนาได้งานที่อื่นใช่ไหมครับ” ลีออนหันไปถามอมีนาอีกครั้ง

“ใช่ค่ะ มีนาขอโทษน้า” ตอบเสร็จก็รีบยื่นมือไปกุมมือของเดมี่ไว้ ส่งสายตาปริบๆให้อย่างรู้สึกขอโทษจากใจจริงๆ

ลีออนแอบเอ็นดูกับท่าทางเหมือนเด็กโดนขัดใจของเดมี่ไม่ไหวจนต้องยกมือขึ้นวางบนศีรษะเล็ก ลูบเบาๆด้วยความรัก การแสดงออกถึงความรักของทั้งสองคนทำให้อีกสองคนอดยิ้มตามไปด้วยไม่ได้และเผลอหันมาสบตากันอย่างไม่ได้นัดหมาย

“พี่ยินดีด้วยนะครับมีนา” ไหนๆก็ได้สบตากันแล้วเฮนรี่ก็เลยถือโอกาสขยับเข้าไปยืนใกล้ๆสะเลย

“ขอบคุณค่ะ” อมีนาเอ่ยตอบเขาและรีบเลื่อนสายตาไปมองทางอื่น นั่นทำให้มุมปากของเฮนรี่ถูกยกขึ้นกับท่าทางนั้นของเธอ ‘ไม่กล้ามองตาพี่นานๆสินะครับ’

“พี่ว่าเราไปคุยกันต่อที่ร้านอาหารดีไหมครับ จะได้กินไปคุยไปด้วย เฮนรี่ ตอนบ่ายมึงว่างหรือเปล่า” ลีออนหันไปถามเฮนรี่เพราะเห็นว่าตอนนี้ก็เลยเที่ยงมามากแล้ว ไม่แน่ใจว่าท่านประธานคุณเพื่อนรักมันจะมีประชุมงานด่วนอะไรต่อไหม

“กูว่าง” ตอบแค่นี้รู้เรื่องนะ ต่อให้ไม่ว่างก็จะทำตัวให้ว่างให้ได้ อยากไปกินข้าวกับสาวเว้ย

“เยี่ยม งั้นเที่ยงนี้น้องมีนาเลือกมาเลยครับ วันนี้พวกเรายกให้เป็นวันของน้องมีนา” คำพูดของลีออนทำให้เฮนรี่ต้องรีบยกยิ้วโป้งขึ้นมาส่งให้เลย เพื่อนรักคนนี้มันรู้ใจจริงๆ แม่งพูดดี

“ลีออน มึงทำดีว่ะ”

“อืม กูรู้ตัว” เพื่อนชมทั้งทีจะถ่อมตัวไปทำไมเพราะของมันก็เห็นๆกันอยู่

“เที่ยงนี้ไปกินปิ้งย่างกันเอาร้านที่มีหม้อชาบูด้วย” เฮนรี่รีบเสนอ เพราะเขารู้ว่าอมีนาชอบกินปิ้งย่างส่วนเดมี่ชอบกินชาบู งั้นก็พาสาวๆไปร้านที่สามารถกินทั้งสองอย่างพร้อมกันได้

“เออๆ กูเห็นด้วย งั้นไปร้านเปิดใหม่ใกล้ๆที่นี่กัน”

“ร้านนั้นก็น่าสนใจดีนะ งั้นไปร้านนั้นกัน ลีออนมึงนำไปจองก่อนเลย” เฮนรี่พูดมาแบบนี้ ลีออนก็รู้ทันทีว่าไอ้เพื่อนรักอยากนั่งรถไปกับสาวแค่สองคน ‘ร้ายนักนะมึง’ แต่ก็นะ รถเขาเองก็เป็นรถสปอร์ตสองที่นั่ง อย่างไงก็ต้องแยกคันไปกันอยู่แล้ว

“โอเค มึงพาน้องมีนาตามมาเร็วๆนะ”

พูดจบลีออนก็รีบจับมือเดมี่แล้วพาเดินออกจากร้านนำไปก่อน ปล่อยให้อีกสองคนเดินตามมาทีหลัง

“เราก็รีบตามไปกันเถอะครับ” เฮนรี่ผายมือเชิญให้สุภาพสตรีเดินนำก่อนเลย แต่อมีนายังไม่ยอมขยับตัว เธอยังยืนนิ่งและมองมาที่ใบหน้าของเขา

“มีนาไม่หิวเหรอ” เฮนรี่เอ่ยถามด้วยความสงสัย ถึงเธอจะตัวเล็กผอมจนจะปลิวได้อยู่แล้ว ก็คงไม่ถึงขั้นไม่หิวหรอกนะ

“หิวค่ะ แต่มีนาว่าเราชวนพี่ลีออนกับเดมี่กินอย่างอื่นกันดีกว่าไหมคะ”

“ทำไมล่ะ พี่จำได้ว่ามีนาชอบกินปิ้งย่างไม่ใช่เหรอครับ” อย่าบอกว่าไม่ใช่นะเพราะเฮนรี่จำได้แม่น

“ชอบค่ะ แต่มีนาไม่อยากให้พี่เฮนรี่ปวดท้องนี่คะ ครั้งล่าสุดที่ไปกินชาบูกับพี่ลีออนและก็เดมี่ วันนั้นพี่เฮนรี่ก็ปวดท้อง” วันนั้นเธอต้องรีบหายาลดกรดให้เขากินเลย ดีที่อมีนาพกติดกระเป๋าไว้ตลอดเวลา

เฮนรี่เป็นแบบนี้มาตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้ว เขาเป็นคนที่กินบุฟเฟ่ต์ไม่ค่อยได้ เป็นคนย่อยยาก ทำให้สมัยที่เป็นแฟนกัน อมีนาต้องพกยาลดกรดติดกระเป๋าไว้ตลอดเวลา เพราะเฮนรี่ชอบเลือกที่จะพาอมีนาไปกินแต่ของที่เธอชอบ เรื่องปวดท้อง เป็นกรดไหลย้อนก็เอาไว้กินยาตามทีหลัง ขอแค่ได้พาแฟนไปกินของที่ชอบก็พอใจแล้ว

จนถึงทุกวันนี้ที่ไม่ได้เป็นแฟนกันแล้ว เธอก็ยังต้องพกยาลดกรดติดตัวไว้ด้วย เหมือนมันเป็นความเคยชินไปแล้ว ออกจากบ้านเมื่อไหร่ต้องหยิบติดตัวออกมาทุกครั้ง ก็ตั้งใจว่าจะเลิกสนใจ จะไม่พกติดตัวแล้วเพราะการต้องคอยห่วงว่าเอายาลดกรดออกมาด้วยไหม มันทำให้เธอคิดถึงเฮนรี่ตลอด เธอไม่ได้อยากคิดถึงแต่มันเลิกไม่ได้สักทีนี่นา

“ปวดก็ไม่เห็นเป็นอะไรเลย พี่มีนาอยู่ด้วยตรงนี้แล้ว”

“แล้วถ้ามีนาไม่อยู่ด้วยล่ะคะ พี่เฮนรี่ก็จะทนปวดท้องอย่างนั้นเหรอ ทั้งที่ตัวเองเลือกกินอย่างอื่นก็ได้” ทำเสียงเข้มขึ้นมาเล็กน้อย คุยกับเด็กในร่างผู้ใหญ่เธอต้องใช้ความอดทนสูงหน่อย เธอพูดกับเฮนรี่เป็นล้านๆรอบแล้วได้มั้ง ไม่อยากให้เขากินชาบูปิ้งย่างเยอะเพราะเขาจะเป็นแบบนี้ สองปีที่เลิกรากันไปดูเหมือนว่าเขาจะไม่ได้เปลี่ยนไปเลย พูดยากไม่เปลี่ยนจริงๆ แถมยังดื้อตาใสมากด้วย ดื้อเงียบมาก

“ก็คงแบบนั้น” ตอบแบบมึนๆ ยักคิ้วกวนๆให้กับคนที่เริ่มมองเขาตาแข็งแล้ว นานมากแล้วนะที่ไม่ได้เห็นเธอทำแบบนี้กับเขา ความรู้นี้ที่เฮนรี่ คิดถึง

“มีนาไม่พูดเรื่องนี้ด้วยแล้ว อยากปวดท้องก็ตามใจเลยค่ะ ท้องของพี่เฮนรี่ไม่ใช่ของมีนา” เชิดหน้าพูดใส่เฮนรี่ รู้สึกหมั่นเขี้ยวเขาอยู่ในใจ อยากข่วนหน้าหล่อๆนั้นจริงเลย

“ไม่อยากเห็นพี่ปวดท้อง มีนาก็กลับมาอยู่ใกล้ๆพี่สิครับ จะได้คอยห้ามพี่เวลาอยากกินบุฟเฟ่ต์” เป็นคำพูดที่ไม่ได้ต้องการคำตอบ เฮนรี่ส่งยิ้มละมุนให้คนตัวเล็กก่อนจะก้าวไปยืนด้านข้างแล้วยกมือขึ้นแตะกลางหลังของอมีนาเพื่อพาเธอเดินไปพร้อมกัน