ตอนที่ 8. งานประมูลเพชร

ตอนที่ 8. งานประมูลเพชร

@เช้าวันถัดมา

อากาศในคฤหาสน์ไม่ได้เปลี่ยนไป แต่บางอย่างในใจของคนสองคน…เปลี่ยนแล้ว ลูซี่ตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกประหลาด ไม่ใช่ฝันร้าย ไม่ใช่ฝันหวาน

แต่มันคือความรู้สึกที่ติดค้าง เหมือนมีบางอย่างยังไม่ได้พูด ยังไม่ได้เคลียร์และยิ่งพยายามไม่คิด มันก็ยิ่งชัด

ก๊อก! ก๊อก!

เสียงเคาะประตูเบาๆ ดังขึ้น

“คุณหนูครับ” น้ำเสียงที่คุ้นเคยดังทะลุกำแพงผ่านเข้ามา

ลูซี่ชะงัก ก่อนจะสูดหายใจลึกแล้วตอบกลับไปอย่างพยายามนิ่ง

“มีอะไร”

“คุณท่านให้ผมพาคุณหนูไปลองชุดครับ สำหรับงานประมูลคืนนี้”

คำว่าคืนนี้ ทำให้หัวใจเธอเต้นแรงขึ้นนิดหนึ่งไม่ใช่เพราะงาน แต่เพราะคำว่าพาไป หมายความว่าเธอจะได้ไปออกงาน ในขณะที่กำลังโดนกักบริเวณอยู่งั้นเหรอ.....

“รู้แล้ว เดี๋ยวลงไป” เธอตอบสั้น ๆ ก่อนจะลุกจากเตียง หัวใจรู้สึกพองใจขึ้นมาเล็กน้อย ที่วันนี้จะได้ออกไปเปิดหูเปิดตา

หน้ากระจกสะท้อนภาพหญิงสาวที่ดู…...ไม่เหมือนเดิม แววตาแข็งกร้าวน้อยลง ปากยังเม้มแน่น แต่ไม่กวนเหมือนเคย

ลูซี่ขมวดคิ้วกับตัวเอง รู้สึกไม่ชอบเลยที่ตัวเองเป็นแบบนี้

@ร้านชุดราตรีหรู

ร้านเสื้อผ้าชั้นสูงย่านใจกลางเมืองถูกปิดเป็นส่วนตัว กระจกใสสะท้อนภาพหญิงสาวที่เดินนำหน้า

และชายหนุ่มที่ก้าวตามหลังในระยะที่เหมาะสม

เหมาะสม…ตามหน้าที่ของเขา

โจนาธานไม่พูดมาก เขาแค่คอยมองรอบด้านประเมินทางหนี ประเมินคน ตามสัญชาติญาณของเขา

จนกระทั่ง…

“เชิญคุณหนูเข้าลองชุดนี้เลยค่ะ” พนักงานยิ้มสุภาพ พลางยื่นเดรสยาวสีเข้มให้ร่างสวย

หลังจากที่ได้ทำการโชว์ชุดทั้งหมดที่ร้านมีให้ลูซี่ดูและเธอเลือกตัวนี้ เดรสเกาะอกสีน้ำเงินเข้มที่ลูซี่คิดว่าคงจะขับผิวของเธอได้ดีที่สุด

คนตัวเล็กเอื้อมมือไปรับชุดมาไว้ในมือ ก่อนจะปรายตามองกายแกร่งแวบหนึ่ง

“นายไม่ต้องยืนติดขนาดนั้นก็ได้”เธอพูดเบาๆ

“หน้าที่ครับ”คำตอบเดิม

แต่ครั้งนี้…เธอไม่ได้เถียง ทำได้แต่ถอนหายใจออกมาเบาๆอย่างเหนื่อยหน่าย แต่ก็เริ่มชินชาไปกับการคอยตามติดของเขาอย่างเลี่ยงไม่ได้

ก่อนที่ประตูห้องลองชุดจะปิดลง ทิ้งให้โจนาธานยืนรออยู่ด้านนอกและหลังจากนั้นไม่กี่นาทีต่อมา

ประตูก็ถูกเปิดออก

และโลกของเขา…เหมือนหยุดหมุนไปชั่วขณะ เมื่อสายตาเหลือบไปเห็น ลูซี่ในชุดเดรสยาวผ้าซาตินเข้ารูป เปิดไหล่เล็กน้อย แสงไฟในร้านสะท้อนผิวขาวนวลจนดูเหมือนเธอเรืองแสง

ไม่ใช่ความโป๊ ไม่ใช่ความยั่วยวนแบบตั้งใจ แต่มันคือความสวย…ที่เริ่มจะอันตรายต่อหัวใจของเขาเข้าไปทุกที

โดยบอดี้การ์ดหนุ่มลอบกลืนน้ำลายลงคอ อย่างไม่รู้ตัว

“เป็นยังไง” เธอถาม เสียงไม่มั่นใจอย่างที่ไม่เคยเป็น เพราะจู่ๆเขาก็หลบสายตาหนีเธอ ราวกับไม่อยากมอง

เพราะมันไม่สวยงั้นเหรอ?

เขาเงียบไปครู่หนึ่ง นานพอจะทำให้ลูซี่เริ่มหงุดหงิด

“ถ้านายจะนิ่งแบบนี้ ฉันไม่ใส่แล้วก็ได้”

“ไม่ครับ” เขาตอบกลับอย่างรวดเร็ว พร้อมกับเงยหน้าขึ้นมาสบสายตา

เร็ว…จนตัวเองยังแปลกใจ

“ชุดนี้…เหมาะกับคุณหนูมาก”

คำชมตรงๆ ไม่มีประชด ไม่มีระยะกัน ลูซี่หน้าแดงขึ้นมาเล็กน้อย เธอรีบเบือนหน้าหนี เมื่อรู้สึกว่าโดนเขาจ้องนานเกินไปจนเธอรู้สึกประหม่า

“ก็แค่ชุด” เธอแสร้งตอบกลับเสียงแข็ง แต่หัวใจกลับเต้นไม่เป็นจังหวะ

ขณะเดินกลับไปที่กระจก ส้นสูงกลับสะดุดพรมเล็กน้อย ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมาก ลูซี่เสียหลัก ร่างของเธอเอียงไปด้านหน้า และในวินาทีถัดมา…...แขนแข็งแรงโอบรับเธอไว้เต็มแรง

กลิ่นกายของเขา อ้อมแขนแกร่งเขา อกกว้างที่เธอชนเข้าไป มันช่างมอบความรู้สึกอบอุ่นให้เด็กสาวได้ดีเหลือเกิน แม้เพียงแค่เสี้ยววินาที

ทุกอย่างใกล้เกินไป

ใกล้…จนเธอได้ยินเสียงหัวใจเขาเต้น

ตึก ตัก

ทั้งคู่ค้างอยู่ในท่านั้นลมหายใจปะทะกัน ไม่มีใครพูดอะไรออกมาในสถานการณที่น่าอึดอัดพวกนี้

“ขอโทษที....“ หญิงสาวเป็นฝ่ายพูดก่อน เสียงเบากว่าที่เคย

ร่างสูงจึงปล่อยเธอช้าๆ เหมือนกลัวว่าถ้าปล่อยเร็วเกินไป…ตัวเองจะไม่อยากปล่อยเลย เขารู้ว่าความรู้สึกนี้มันไม่ควรเกิดขึ้น เขารู้ตัวดีว่าตนเองไม่คู่ควรกับเธอ แต่ดูเหมือนเพียงแค่จูบเดียวที่เขาจัดสินใจผิดพลาดในคืนนั้น จะย้อนกลับมาตามหลอกหลอนเขาอยู่ทุกคืน

“ไม่เป็นไรครับ” เสียงเขานิ่ง แต่ดวงตาไม่ใช่

พนักงานมองภาพนั้นด้วยรอยยิ้ม แต่ไม่มีใครพูดอะไร บางอย่าง…ไม่ควรถูกทัก พวกเขารับรู้ได้ถึงรังสีมัวหม่นพวกนั้นเป็นอย่างดี

@งานประมูลเพชร

โรงแรมรอยัลที่ถูกการันตีด้วยคะแนนห้าดาวเต็มเปี่ยม เปิดไฟสว่างไสวไปทั่วชั้นหนึ่ง เพื่อต้อนรับแขกเหรื่อของพวกเขา แชนเดอเลียร์สะท้อนแสงเพชรนับร้อยชิ้น เสียงสนทนาธุรกิจดังคลอเบาๆ

ลูซี่เดินเคียงข้างพ่อ ในฐานะ “ทายาท” และลูกสาวเพียงคนเดียวของมาเฟียใหญ่

โจนาธานก้าวตามหลัง สายตาไม่เคยละจากเธอ เพราะเขากับลูคัสคุยกันเอาไว้ก่อนแล้ว ว่างานนี้จะมีใครมาเข้าร่วมบ้าง และหนึ่งในนั้น อาจจะเป็นใครบางคนที่ไม่กินเส้นกับตระกูลของพวกเขา

โจนาธานไม่ได้ทำตามคำสั่ง เพียงแค่เพราะนี่คือหน้าที่ แต่เพราะลางสังหรณ์บางอย่าง…ไม่ดี และอาจจะไม่ใช่แค่เขาคนเดียวที่มองเธออยู่ในตอนนี้

อีกด้านหนึ่ง ชายวัยกลางคนในสูทสีเข้ม ยืนอยู่ไม่ไกล สายตาคมกริบจับจ้องลูซี่อย่างประเมินค่า

นั่นคือคู่แข่งของลูคัส....

คนที่กำลังเข้าใจผิด คิดว่าการขยายเส้นทางธุรกิจครั้งนี้คือการ “ข้ามเส้น”

“ผู้หญิงคนนั้น…” วสันต์หันไปพึมพำกับลูกน้อง

“จุดอ่อน”

แผนการร้านเริ่มก่อตัวขึ้นเงียบๆ ใช้จังหวะที่ผู้คนชุลมุน แฝงตัวเข้ามาในงานพร้อมกับลูกน้องอีกสองคน

แต่เขาคิดผิด…

เพราะโจนาธานเห็นทุกอย่าง

บอดี้การ์ดหนุ่มขยับตัวเล็กน้อย ขวางตำแหน่งสายตานั้นโดยไม่ให้ใครสังเกตเธอได้อีกต่อไป มือแตะหูฟังเบาๆ สั่งการสั้น แต่กระชับ

“มีศัตรูอยู่ในงาน จับตามองพวกมันเอาไว้”

การเคลื่อนไหวผิดปกติถูกตัดขาด ก่อนที่ทุกอย่างจะเริ่ม

ชายคนนั้นสบตาโจนาธาน รอยยิ้มบางๆ ปรากฏ

เหมือนยอมถอย…ชั่วคราว ถ้าหากคืนนี้ไม่สำเร็จ ก็ไม่เป็นไร เพราะว่าอย่างไร เกมส์นี้ก็ยังไม่จบ

ลูซี่ไม่รู้เลยว่า เธอเพิ่งตกเป็นเป้าหมาย ในขณะที่กำลังตื่นตาตื่นใจกับบรรยากาศรอบตัว หลังจากที่ไม่ได้ออกจากบ้านไปเที่ยวเตร่เป็นเวลานานแสนนาน