ตอนที่ 4. ตกอยู่ในอันตราย

ตอนที่ 4. ตกอยู่ในอันตราย

แสงไฟสีส้มอ่อนในร้านอาหารหรูสะท้อนบนแก้วไวน์สีใสสองแก้ว เสียงดนตรีแจ๊สเบาๆ บรรเลงคลออยู่ด้านหลัง ลูซี่นั่งพิงพนักเก้าอี้ด้วยใบหน้าที่สวยน่ารักตามแบบฉบับของเธอ แต่วันนี้สิ่งหนึ่งที่เปลี่ยนไป นั่นก็คือบุคลิกผ่อนคลายกว่าที่เป็นมาตลอดทั้งวันของเธอ เดรสสีเข้มแนบลำตัวเผยให้เห็นผิวขาวเนียน ไหล่บางถูกเปิดอย่างตั้งใจ สายตาหลายคู่ในร้านแอบมองมาเป็นระยะ แต่หญิงสาวไม่สนใจ

เธอสนใจแค่คนตรงหน้า

ต้นกล้านั่งฝั่งตรงข้าม เสื้อเชิ้ตสีเข้มแขนพับขึ้นถึงข้อศอก นาฬิกาเรือนหรูสะท้อนแสงไฟ เขาดูมั่นใจ รู้ว่าตัวเองดูดี และรู้วิธีใช้มัน เพื่อดึงเสน่ห์ของตัวเองออกมาให้ผู้หญิงตรงหน้าสนใจ

“ไม่คิดว่าน้องลูซี่จะยอมออกมาง่ายๆ แบบนี้นะครับ”เขาพูดยิ้มๆ พลางยกแก้วชนกับเธอเบาๆ

ลูซี่ยกแก้วขึ้นจิบไวน์ รสขมฝาดแล่นผ่านลิ้น แต่ความรู้สึกกลับหวานอย่างน่าประหลาด

“ก็อยู่บ้านมันน่าเบื่อค่ะ” เธอตอบตามจริงครึ่งหนึ่ง

อีกครึ่งหนึ่ง…เธอไม่อยากยอมรับว่า เธอแค่อยากเอาชนะโจนาธานและบิดาของตัวเอง

อยากพิสูจน์ว่าเธอไม่จำเป็นต้องมีใครคอยควบคุม

ไม่จำเป็นต้องมีเงาของโจนาธานตามติด และไม่จำเป็นต้องกลับบ้านตามคำสั่งของใครทั้งนั้น

“โชคดีจังเลยนะครับ นี่ถ้าเรามีบอดี้การ์ดตามติด พี่คงไม่มีโอกาสได้นั่งตรงนี้”

ต้นกล้าพูดหยอกล้อ เขาพอได้ยินข่าวมาบ้าง ว่าที่มหาลัยหญิงสาวมีคนคอยเดินตามเป็นเงามาโดยตลอด

ลูซี่หัวเราะเบาๆ เมื่อนึกถึงผู้ขายหน้านิ่งคนนั้น

“วันนี้เขาไม่อยู่ค่ะ”

“เหรอครับ” ต้นกล้าเลิ่กคิ้ว

“กล้าดีเหมือนกันนะเนี่ย”

คำว่า ‘กล้า’ ทำให้เธอรู้สึกดีอย่างน่าประหลาด เหมือนมันเป็นคำชมที่เธอรอคอยมานาน

อาหารจานแล้วจานเล่าถูกเสิร์ฟ ไวน์ถูกเติมไม่ขาด แอลกอฮอล์ค่อยๆ ไหลเข้าสู่ร่างกายอย่างเงียบเชียบ ลูซี่ไม่ใช่คนดื่มเก่ง แต่วันนี้เธอรู้สึกอยากดื่มมากเป็นพิเศษ ยิ่งดื่ม…ยิ่งรู้สึกว่าทุกอย่างเบาลง ความคิดถึงแม่ ความอึดอัดจากพ่อ ความโกรธโจนาธาน

ทั้งหมดเหมือนถูกกลบด้วยเสียงหัวเราะและคำพูดหวานๆ จากผู้ชายตรงหน้า

“จริงๆ หลังจากนี้…” ต้นกล้าเอนตัวเข้ามาใกล้ น้ำเสียงลดต่ำลงเล็กน้อย

“พี่ว่าจะชวนไปที่หนึ่งต่อ”

ลูซี่ชะงักถาม

“ที่ไหนคะ”

“ผับครับ ไม่ไกลจากนี่”เขายิ้ม

“เพื่อนพี่เยอะ สนุกดี น้องจะได้ไม่เบื่อ”

คำว่า ‘ผับ’ ทำให้สมองของลูซี่กระตุกวูบหนึ่ง เธอควรปฏิเสธ ควรกลับบ้าน ควรคิดถึงคำพูดของโจนาธานและที่สำคัญ ควรคิดถึงความปลอดภัยของตัวเอง มากกว่าสิ่งอื่นใด

แต่แทนที่จะเป็นอย่างนั้น เธอกลับรู้สึกว่าเลือดในกายสูบฉีดแรงขึ้น หรือาจเป็นเพราะเธอเมาแล้ว?

“ดึกแล้วนะคะ” เธอพูดเหมือนลังเล

“ไม่ดึกหรอกครับ” ต้นกล้าตอบเร็วเกินไป

“พี่ยังดูแลได้”

ดูแล.....

คำนี้ควรทำให้เธอระวัง แต่กลับทำให้เธอยิ้ม อย่างน้อยคนตรงหน้าก็ไม่ใช่ บอร์ดี้การ์ดแสนเบื่อหน้านิ่งคนนั้น

“ไปก็ได้ค่ะ” เธอพูดในที่สุด

“แต่ไม่นานนะ” เพราะไม่อยากให้มีปัญหาตามมา

ต้นกล้ายิ้มกว้างตอบรับด้วยความรู้สึกยินดี แต่ภายใต้รอยยิ้มนั้น…ไม่ได้อบอุ่นอย่างที่เธอคิด

@ผับแห่งหนึ่ง

ผับที่ต้นกล้าพามาเต็มไปด้วยแสงไฟสีม่วงสลับแดง เสียงเพลงดังจนรู้สึกได้ถึงแรงสั่นสะเทือนในอก กลิ่นแอลกอฮอล์และน้ำหอมปะปนกันจนมึนหัวลูซี่ไม่คุ้นกับที่แบบนี้ แต่เธอชอบความรู้สึกที่ไม่มีใครรู้ว่าเธอเป็นใคร ไม่มีคำว่า ‘คุณหนู’ ไม่มีเงาของบอดี้การ์ด

เธอเต้น หัวเราะ รับแก้วจากมือของต้นกล้าโดยไม่คิดมาก

หนึ่งแก้ว

สองแก้ว

สามแก้ว

โลกเริ่มหมุนช้าลง เสียงเพลงเหมือนดังไกลออกไป ลูซี่เริ่มรู้สึกว่าร่างกายเบาอย่างประหลาด ขาเริ่มอ่อน แต่เธอยังยิ้ม ยังคิดว่าตัวเองควบคุมทุกอย่างได้

“พอแล้วค่ะ” เธอพูดเบาๆ เมื่อแก้วที่สี่ถูกยื่นมาให้

“อีกนิดเดียวเอง” ต้นกล้าหัวเราะ

“คืนนี้ต้องสนุกให้สุดสิ”

เขาวางมือบนหลังเธออย่างเป็นธรรมชาติ ใกล้เกินไปและแน่นเกินไป จนลูซี่ขมวดคิ้วเล็กน้อย แต่เสียงเพลงดังเกินกว่าจะคิดอะไรได้นาน เธอเริ่มรู้สึกง่วง รู้สึกอยากนั่งพักเพื่อสูดลมหายใจ

“ลูซี่…” เสียงต้นกล้าดังอยู่ใกล้หู

“ไปพักข้างบนกันไหม เสียงมันดัง”

ชั้นบน

คำนี้ทำให้เธอชะงัก สัญชาตญาณบางอย่างเริ่มร้องเตือนเบาๆ

“ไม่ดีกว่าค่ะ” เธอส่ายหน้า

“ฉันอยากกลับบ้านแล้ว”

ต้นกล้ายิ้ม แต่รอยยิ้มนั้น…ไม่เหมือนตอนต้น มันเริ่มแปรเปลี่ยน เป็นรอยยิ้มแห่งความปราถนาที่ซ่อนอยู่ภายใน

“กลับตอนนี้มันเสียอารมณ์นะครับ”

นอกจากมือของเขายังไม่ปล่อย กลับจับแน่นขึ้นมากกว่าเดิม

ในเวลาเดียวกัน…..

ร้านอาหารอิตาเลียนอีกฝั่งของเมือง เงียบกว่ามาก แสงไฟอบอุ่นสว่างไปทั่วร้าน เสียงพูดคุยเบาๆดังขึ้นในโต๊ะมุมด้านในสุด โจนาธานนั่งตรงข้ามจิตลดา เป็นครั้งแรกที่เขานั่งทานอาหารโดยไม่ต้องเฝ้าประตู ไม่ต้องยืน ไม่ต้องมองรอบด้านตลอดเวลา

จิตลดาดูตื่นเต้นเล็กน้อย เธอพยายามชวนคุยเรื่องเปียโน เรื่องการสอนและเรื่องชีวิตทั่วไป ราวกับต้องการรู้จักเขาให้มากขึ้น

“คุณโจทำงานกับคุณท่านมานานหรือยังคะ” เธอถามอย่างสุภาพ

“หลายปีแล้วครับ” เขาตอบสั้นๆ ตามเคย

“ดูคุณจะจริงจังกับงานมากเลยนะคะ”

“มันคือหน้าที่ครับ” โจนาธานยิ้มบางๆตอบกลับ

จิตลดามองเขานานกว่าปกติ ผู้ชายคนนี้ไม่เหมือนใคร เงียบ นิ่ง แต่มีบางอย่างในแววตาที่ทำให้เธอรู้สึกปลอดภัย

ในขณะที่บทสนทนากำลังราบรื่น จู่ๆเสียงโทรศัพท์บนโต๊ะของเขากลับสั่นไหว

โจนาธานชะงักทันที

หน้าจอแสดงแจ้งเตือน

Location Alert

ทำให้เขาต้องรีบกดเข้าไปดู

ตำแหน่งของลูซี่ ไม่ใช่บ้าน...... ไม่ใช่เส้นทางกลับบ้าน หัวใจเขากระตุกแรง สมองประมวลผลได้ทันทีว่าหญิงสาวไม่ได้ทำตามที่ตกลงกันไว้

“ขอโทษนะครับ”เขาผุดลุกขึ้นยืนทันที

“ผมต้องไป”

“เกิดอะไรขึ้นหรือเปล่าคะ” จิตลดาถามอย่างตกใจ

โจนาธานไม่อธิบาย เขาหยิบกุญแจรถ มือสั่นเล็กน้อยอย่างที่เขาไม่คุ้นเคย ในหัวมีแต่ประโยคเดียววนซ้ำ คุณหนูสัญญาแล้ว เธอกำลังทำให้ตัวเองตกอยู่ในอันตราย และเขาจะไม่ให้อภัยตัวเองเลย ถ้ามีอะไรเกิดขึ้นกับเธอ

รถพุ่งออกจากร้านอาหารด้วยความเร็วสูง ไฟถนนพร่าเลือน ชายหนุ่มกดเช็กตำแหน่งซ้ำแล้วซ้ำเล่า จุดสีแดงกระพริบอยู่กลางแผนที่ ก่อนเขาจะสังเกตุเห็นว่าที่นั่นคือ....

ผับ

ชื่อที่ทำให้เขาขบกรามแน่น!

เธอไปที่นั่นโดยไม่บอกอะไรเขาเลย ในเวลาเกือบสี่ทุ่มเนี่ยเหรอ!? คิดได้แบบนั้น เท้าหนาก็รีบเหยียบคันเร่งให้พุ่งทะยานไปด้านหน้าแบบแรงกว่าเดิม โดยไม่สนความปลอดภัยของตัวเองเลยด้วยซ้ำ

@ชั้นบนของผับ

ชั้นสองของผับดูเงียบกว่าด้านล่างโคมไฟสลัวถูกเปิดทิ้งไว้บนหัวเตียง ห้องแคบๆที่เต็มไปด้วยกลิ่นชื้นเล็กน้อย นั่นคือสิ่งที่หญิงสาวรับรู้ได้มากที่สุดในตอนนี้ ลูซี่นั่งอยู่บนโซฟา หนังตาหนัก ร่างกายไม่เชื่อฟัง เธอเริ่มรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ

“ต้นกล้า…” เสียงเธอแผ่ว

“ฉันไม่ค่อยไหวแล้ว”

“เดี๋ยวก็ดีครับ” เขาพูดเสียงต่ำ

“พักแป๊บเดียว” มือของเขาวางบนต้นขาเธอ

ลูซี่สะดุ้ง พยายามขยับหนี แต่แรงหายไปครึ่งหนึ่งแล้ว

“อย่า…” เธอพึมพำ

“ฉันบอกว่าไม่…”

ต้นกล้าไม่ตอบ แต่รอยยิ้มเลือนหายไปจากใบหน้า มีแต่ความหิวกระหายของเสือร้ายเท่านั้นที่จ้องไปยังเธอ

ในวินาทีนั้นเอง ประตูห้องถูกผลักเปิดอย่างแรง

เสียงดังปึง!

ร่างสูงในชุดสูทสีดำยืนอยู่ตรงนั้น ดวงตาเข้มมองภาพตรงหน้าอย่างไม่เชื่อสายตา โจนาธานย่างสามขุมเข้ามาหาทั้งสองคนด้วยแววตาเรียบนิ่ง เขาไม่พูด ไม่ตะโกน แต่บรรยากาศในห้องเปลี่ยนทันที และนั่น…คือวินาทีที่ทุกคนรู้ว่า เกมนี้ ไม่ใช่เรื่องสนุกอีกต่อไป