ตอนที่ 2. กลั่นแกล้ง

ตอนที่ 2. กลั่นแกล้ง

ตั้งแต่วันที่คำว่า บอดี้การ์ด ถูกพูดออกมาจากปากของลูคัส บ้านทั้งหลังก็ไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป ลูซี่รู้สึกได้ทันที ไม่ใช่เพราะมีคนเดินตามไม่ใช่เพราะมีใครเฝ้ามอง แต่เพราะ “พื้นที่ส่วนตัว” ของเธอหายไป แม้จะอยู่ในบ้านของตัวเอง เธอก็ยังรู้สึกเหมือนถูกจับตามองตลอดเวลา

และต้นเหตุของทั้งหมด ก็คือผู้ชายที่ยืนอยู่ไม่ห่างจากเธอเกินสามก้าวเสมอ

โจนาธาน....เขาไม่ได้พูด ไม่ได้ซัก ไม่ได้สั่ง แต่การที่เขา ‘อยู่ตรงนั้น’ มันทำให้เธอหงุดหงิดได้มากกว่าคำพูดใดๆ

เช้าวันแรกหลังจากคำสั่งของบิดา ลูซี่เดินลงมาชั้นล่างในชุดนักศึกษาที่สั้นเต่อ ผมยาวปล่อยสยายอย่างไม่คิดจะรวบ เธอรู้ตัวดีว่าตัวเองดูดีแค่ไหน และก็จงใจให้เป็นแบบนั้น

เธอไม่คิดจะทำตัวเรียบร้อย ไม่คิดจะเชื่อฟัง และยิ่งไม่คิดจะทำให้บอดี้การ์ดที่เธอไม่ต้องการทำงานง่ายขึ้นด้วย

“รถพร้อมแล้วครับคุณหนู”

เสียงเรียบๆดังขึ้นจากด้านหลัง ลูซี่ชะงักเล็กน้อย ก่อนจะหันไปมองอย่างไม่พอใจ

“ฉันยังไม่ได้บอกว่าจะไป” เธอกล่าวอย่างหาเรื่อง

โจนาธานพยักหน้าเล็กน้อย อย่างรับทราบ แต่ไม่รับเรื่อง

“ครับ แต่คุณท่านกำชับให้ผมพาคุณหนูไปส่งมหาวิทยาลัย”

“งั้นก็บอกพ่อไปสิ ว่าฉันไม่ไป”เธอพูดเสียงแข็ง

“หรือว่านายคิดว่าตัวเองมีสิทธิ์ตัดสินใจแทนฉัน”

เขานิ่ง นิ่งจนเธออยากจะตะโกนใส่หน้าให้มากกว่าเดิม แค่เห็นใบหน้าหล่อเหลาที่ไม่เคยแสดงความรู้สึกนั่น ลูซี่ก็ยิ่งหัวร้อน ไม่รู้ทำไม

“หน้าที่ของผม คือดูแลความปลอดภัยของคุณหนู”

เขาตอบในที่สุด

“ไม่ใช่ตัดสินใจแทน”

คำตอบนั้นไม่ได้ทำให้เธอสบายใจ ตรงกันข้าม มันยิ่งทำให้เธอรู้สึกเหมือนตัวเองถูกขังอยู่ในกรอบที่มองไม่เห็น

“งั้นก็จำไว้” ลูซี่เชิดหน้า

“ฉันไม่ต้องการนาย”เธอเดินผ่านเขาไป โดยไม่รอฟังคำตอบ

รถคันหรูแล่นออกจากบ้านอย่างเงียบงัน

บรรยากาศในรถอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก

ลูซี่นั่งกอดอก มองออกไปนอกหน้าต่าง ส่วนโจนาธานนั่งอยู่เบาะหน้าข้างคนขับ ดวงตาคมกริบจับทุกความเคลื่อนไหวรอบตัว แม้เธอจะปฎิเสธเสียงแข็งว่าไม่ไป แต่เมื่อเพื่อนในคลาสโทรตาม หญิงสาวก็เลี่ยงไม่ได้นาน

สำหรับเขา การเงียบไม่ใช่การเมิน แต่มันคือการทำงาน ทุกสัญญาณไฟ ทุกกระจกสะท้อน ทุกคันรถที่ขับเข้าใกล้

เขาจำเป็นต้องระวัง เพราะเขารู้ดีว่าโลกของลูซี่…ไม่ปลอดภัยอย่างที่เธอคิด

เมื่อรถจอดหน้ามหาวิทยาลัย เสียงนักศึกษาพูดคุยกันดังเซ็งแซ่ ดอกไม้ช่อหนึ่งถูกส่งเข้ามาในรถจากผู้ชายนักศึกษาหน้าตาดีคนหนึ่ง

“เพื่อนพี่ฝากมาให้ครับ”

ลูซี่มองช่อดอกไม้ด้วยสีหน้าเบื่อหน่าย ก่อนจะคว้ามันแล้วเปิดประตูลงจากรถทันที โดยไม่สนใจตอบหรือท้วงอะไรทั้งนั้น ตั้งแต่มีคนถ่ายเธอไปลงเพจข่าวสารของมหาวิทยาลัย เธอก็กลายเป็นคนดังภายในชั่วข้ามคืนและนั่นมันน่ารำคาญสำหรับเธอชะมัด

“ไม่ต้องตาม!”

เธอหันมาพูดเสียงแข็ง แต่โจนาธานก็ลงจากรถตามมาอยู่ดี

“คุณท่านสั่ง....“

“พอ!” ลูซี่ตวาด

“นายจะทำให้ฉันขายหน้าไปถึงไหน!”

สายตาหลายคู่เริ่มมอง บางคนกระซิบ บางคนมองอย่างสนใจ เพราะความหล่อดูดีในชุดสูทสีดำ ทำให้โจนาธานดูโดดเด่นมากในสายตาของนักศึกษาสาวหลายๆคน

โจนาธานหยุดเดิน เขารู้ว่าเส้นตรงไหนไม่ควรก้าวล้ำ

“ผมจะรออยู่ในรถ”เขาพูดเรียบ

“ถ้ามีอะไร โทรหาผม”

“ไม่มีวัน” เธอสวนกลับ ก่อนจะเดินหนีไปทันที

ทั้งวันลูซี่ตั้งใจใช้เวลาให้ยาวนานที่สุด เข้าคลาส

นั่งคุยกับเพื่อน แวะร้านกาแฟ ทำทุกอย่างให้โจนาธานต้องรอและเขาก็รอ อย่างไม่บ่น ไม่ถาม ไม่แสดงอารมณ์ จนมันทำให้เธอรู้สึก…หงุดหงิดกว่าเดิม

ช่วงเย็น

ขณะที่รถแล่นกลับบ้าน ลูซี่เหลือบมองเขาอย่างอดไม่ได้ ท่าทางที่ปกติแม้จะรอเธอหลายชั่วโมงนั้น ทำให้เธอรู้สึกสงสัย

“นายไม่เบื่อหรือไง”เธอถามเสียงประชด

“นั่งรอฉันทั้งวันแบบนี้” เพราะเป้าหมายของเธอคือทำให้เขาเบื่อ จะได้ช่วยคุยกับบิดาเพื่อยุติเรื่องนี้สักที

“ไม่ครับ” คำตอบสั้นๆ เหมือนทุกครั้ง

ลูซี่หัวเราะหยัน พยายามหาคำพูดที่เจ็บที่สุดมาสาดใส่เขา

”ชีวิตน่าสงสารดีนะ”

โจนาธานไม่ตอบ แต่ในใจ เขารู้ดีว่าชีวิตที่น่าสงสารกว่านั้น คือชีวิตที่ไม่รู้ว่าตัวเองกำลังตกอยู่ในอันตราย

คืนนั้นลูซี่กลับเข้าห้องโดยไม่พูดอะไร แต่ความคิดของเธอไม่เคยเงียบ ภาพของโจนาธานที่ยืนนิ่ง

สายตาที่ไม่เคยละจากเธอ ความอดทนที่น่าหงุดหงิดนั่น มันทำให้เธอรู้สึกเหมือนตัวเองแพ้

ทั้งที่ไม่ควรแพ้ตั้งแต่แรก

และในหัวของเธอ ก็เริ่มก่อตัวเป็นความคิดบางอย่าง ถ้าเขาอยากทำหน้าที่นัก เธอก็จะทำให้หน้าที่นั้น “ยากที่สุด”

วันต่อมา

วันนี้เป็นวันที่หญิงสาวไม่มีเรียน ลูซี่จึงโทรหาครูสอนเปียโนส่วนตัว ที่สอนเธอมาได้เกือบปีแล้ว ด้วยแผนร้ายอะไรบางอย่าง

“ครูดาคะ” เสียงหวานถูกใช้เป็นอาวุธ

“วันนี้ว่างไหมคะ“ ปลายสายตอบรับอย่างดีใจว่าว่างในวันนี้

คุณหนูสาวยิ้มมุมปาก ก่อนจะหันไปมองชายหนุ่มที่ยืนอยู่ไม่ไกล

โจนาธานไม่รู้เลยว่า ตั้งแต่วินาทีนั้นเป็นต้นไป

เกมของลูซี่…ได้เริ่มขึ้นแล้ว และเกมนี้มันอาจทำให้เขาหัวหมุนได้มากกว่าที่คิด

ติ๊ง~

เสียงโทรศัพท์ของหญิงสาวดังขึ้น ในขณะที่เธอกำลังรอคอยครูสอนเปียโนอย่างใจจดใจต่อ

Message

ต้นกล้า : สวัสดีครับน้องลูซี่

ต้นกล้า : พี่ต้นกล้าจากคณะวิศวะนะครับ

หญิงสาวกรอกตาขึ้นบนเมื่อเห็นข้อความจากชายคนหนึ่ง ที่ทักมาจีบเธออย่างเช่นเดียวกันกับคนอื่นๆ

ต้นกล้า : วันนี้พี่ฝากเพื่อนเอาดอกไม้ไปให้

ต้นกล้า : ขอโทษนะครับที่ไม่ได้เอาไปให้ด้วยตัวเอง

ต้นกล้า : ถ้ามีเวลาว่าง เราไปทานข้าวกันไหมครับ

หญิงสาวนั่งมองข้อความพวกนั้นด้วยความรู้สึกสนอกสนใจ ก่อนจะกดเข้าไปดูรูปโปรไฟล์ของรุ่นพี่คนนี้ เพื่อคิดวิเคราะห์

“หึ ก็หล่อดีนี่” ใบหน้าสวยยิ้มร้าย ก่อนจะนึกอะไรสนุกๆออก

ถ้าวันนี้.....เธอสามารถออกไปเที่ยวเล่นแบบที่บอดี้การ์ดของตัวเองไม่รู้ได้ ก็คงน่าตื่นเต้นไม่น้อย แล้วถ้าพ่อของเธอรู้ว่าเขาละเลยหน้าที่ของตัวเอง การเป็นบอดี้การ์ดอันแสนน่าเบื่อพวกนี้ จะจบลงไหมนะ

Message

ลูซี่ : ก็ดีนะคะ อยู่บ้านก็น่าเบื่อเหมือนกัน

เธอตัดสินใจตอบกลับไปแบบนั้น เพราะมีแผนร้ายอยู่ในใจและรู้สึกเบื่อ เธอเบื่อที่โจนาธานคอยจับผิดเธอทุกฝีก้าว และความผิดนี้มันไม่ใช่ของเธอสักหน่อย มันเป็นของบิดาของเธอต่างหากที่ยัดเยียดบอดี้การ์ดที่เธอไม่ต้องการมาให้เธอ