ตอนที่ 11. ความใกล้ชิดที่ไม่ควรเกิด

ตอนที่ 11. ความใกล้ชิดที่ไม่ควรเกิด

แสงแดดอ่อนของเช้าวันใหม่ลอดผ่านผ้าม่านบางสีครีมเข้ามาแตะเปลือกตา ลูซี่ขยับตัวเล็กน้อย ความอบอุ่นที่โอบล้อมร่างกายอยู่เมื่อคืนยังไม่จางหาย เธอผล็อยหลับไปโดยไม่รู้ตัว ตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่อาจบอกได้ แต่ความรู้สึกปลอดภัยที่ไม่เคยชิน…กลับทำให้การตื่นเช้าในที่แปลก ไม่ได้น่ากลัวอย่างที่คิด

หญิงสาวค่อยๆ กระพริบตาเพื่อปรับโฟกัส

ห้องนอนกว้าง ฟังดูเงียบสนิทแต่อบอวลไปด้วยกลิ่นไม้จางๆ ผ้าห่มถูกพับเรียบร้อยข้างตัว บ่งบอกว่าคนที่นอนข้างเธอเมื่อคืนตื่นไปแล้ว

ลูซี่ลุกขึ้นนั่งช้าๆ ใจเต้นแผ่วอย่างประหลาด

เมื่อคืน….เธอกอดเขาทั้งคืน แค่คิดแก้มนวลก็ร้อนวูบ

เสียงบางอย่างดังมาจากชั้นล่าง เสียงโลหะกระทบกันเบาๆ คล้ายกับใครบางคนกำลังวุ่นวายอยู่ในครัว กลิ่นหอมลอยขึ้นมาตามบันได เป็นกลิ่นเหมือนข้าวผัดง่ายๆ แต่ทำให้ท้องที่ยังว่างอยู่ร้องขึ้นมาทันที

ลูซี่เดินลงบันไดด้วยเสื้อผ้าที่ใส่นอนเมื่อคืน....เสื้อตัวโคร่งสีอ่อน กับกางเกงผ้าบาง ๆ

ภาพแรกที่เห็น ทำให้เธอหยุดกึก

โจนาธานยืนอยู่หน้าเตา เสื้อยืดสีเทาเข้ม แขนเสื้อพับขึ้นเล็กน้อย ไอร้อนลอยขึ้นจากกระทะ มือข้างหนึ่งของเขาถือไม้พาย ขยับมันอย่างคล่องแคล่วราวกับชำนาญนัก

ภาพนั้น…...ไม่เข้ากับคำว่า “บอดี้การ์ด” ไม่เข้ากับ “มาเฟีย” ไม่เข้ากับผู้ชายที่เธอเคยเกลียดเลยสักนิด

แต่มันกลับ…ทำให้หัวใจเธอเต้นผิดจังหวะได้

“ตื่นแล้วเหรอครับ”

เขาหันมาพูด น้ำเสียงเรียบเหมือนทุกวัน แต่แววตานุ่มลงอย่างที่เธอสังเกตได้ตั้งแต่เมื่อคืน

“อืม…” เธอพยักหน้า

“นาย…ทำอะไร”

“ข้าวผัดครับ” เขาตอบง่าย ๆ

“ของสดมีคนเอามาวางไว้ตั้งแต่รุ่งส่าง น่าจะเป็นคนของคุณท่าน”

เธอเหลือบไปเห็นถุงผัก เนื้อ ไข่ วางเรียงไว้เรียบร้อย เหมือนมีใครบางคนยังคอยดูแลอยู่ไกล ๆ แน่ล่ะ....บิดาของเธอไม่มีทางปล่อยให้เธอลำบากแน่ๆ เธอรู้

ลูซี่นั่งลงที่โต๊ะ พร้อมกับจ้องมองเขาแบบเงียบๆ

“นาย…ทำอาหารเป็นด้วยเหรอ” เธอถาม

“พอได้ครับ” เขาตอบ

“ตอนอยู่กับคุณท่าน ต้องช่วยดูแลหลายอย่าง”

จานถูกวางลงตรงหน้าเธอ ข้าวผัดธรรมดาหน้าตาน่ารับประทาน และกลิ่นหอมชวนกินอย่างน่าประหลาด ทำให้หญิงสาวรีบเอื้อมไปหยิบช้อน

ลูซี่ตักเข้าปากคำแรก แล้วเงียบไป

“เป็นยังไงครับ” เขาถามทันที

“…ก็อร่อย” เธอตอบเบาๆ จริงๆแล้วมันอร่อย มากกว่าที่เธอคิดเอาไว้ต่างหาก

คำชมสั้นๆ ทำให้ร่างสูงชะงักไปเสี้ยววินาที ก่อนจะยิ้มมุมปากนิดเดียว เหมือนดีใจ แต่ไม่อยากแสดงออกให้เธอเห็น

คนตัวเล็กนั่งกินอาหารมื้อแรกไปแบบเงียบๆ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นเอ่ยถามบางอย่างที่ตัวเองเพิ่งนึกขึ้นได้

“แผลนาย…เป็นยังไงบ้าง”

คำถามนั้นหลุดออกมาโดยไม่ทันคิด เป็นความเป็นห่วงที่เธอซ่อนไม่มิด

โจนาธานมองเธอชั่วครู่ ก่อนจะตอบ

“ดีขึ้นเยอะแล้วครับ ไม่ต้องห่วง”

“อย่าโกหก” เธอพูดทันที

“ฉันเห็นนายขมวดคิ้วตอนขยับแขน”

เขาหัวเราะเบาๆ ก่อนจะตอบกลับด้วยน้ำเสียงผ่อนคลาย ความอึดอัดที่เคยมี ดูเหมือนจะค่อยๆจางหายไปทีละนิด

“คุณหนูสังเกตเก่งขึ้นนะครับ”

เธอเบือนหน้าหนีทันที เมื่อเห็นรอยยิ้มของเขา ปกติ....บอดี้การ์ดของเธอ เคยยิ้มที่ไหน

“ฉันก็แค่…ไม่อยากให้ใครมาตายเพราะฉัน”

ประโยคนั้นทำให้บรรยากาศเงียบลง ก่อนรอยยิ้มของเขาจะเลือนหายไป โจนาธานตอบกลับช้าๆ แต่หนักแน่น

“ผมไม่ตายง่ายๆ หรอกครับ โดยเฉพาะถ้าเป็นเรื่องของคุณหนู”

หัวใจลูซี่กระตุกแรง เธอไม่ตอบอะไรต่อ แต่คำพูดนั้น…...ฝังลึกกว่าที่เธอคิดเอาไว้

ช่วงบ่าย

บ้านทั้งหลังเงียบสงัด มีแต่เสียงนกร้องและท้องฟ้าสีสว่างไสวบ่งบอกว่าวันนี้อากาศดีแค่ไหน ลูซี่เดินวนไปมาอย่างเบื่อหน่าย ห้องหนังสือเต็มไปด้วยชั้นไม้สูง หนังสือเรียงเป็นระเบียบ แต่ไม่มีเล่มไหนดึงดูดใจเธอได้เลย

“ฉันจะบ้าอยู่แล้ว” เธอบ่น

“ไม่มีอะไรให้ทำเลย” โทรศัพท์ก็ไม่สามารถใช้อินเตอร์เน็ตได้ เพราะสัญญาณเข้าไม่ถึง

ตอนนี้ลูซี่รู้สึกไม่ต่างอะไรจากการถูกตัดขาดจากโลกภายนอก

“เมื่อไหร่คุณพ่อจะจัดการทุกอย่างเรียบร้อย?” เธอเท้าเอวถามเขาด้วยน้ำเสียงใจร้อน อยากออกไปจากที่นี่ไวๆ

“น่าจะไม่ใช่วันนี้จะครับ อย่างน้อยก็สี่ห้าวัน” เขาพูดตามสิ่งที่คุยกับเติ้ลก่อนกลับเมื่อวาน

“นาน! นานมาก! ถ้าให้ใช้ชีวิตแบบไม่มีอินเตอร์เน็ต ฉันคงเบื่อตายพอดี!“ เธอว่าพร้อมกลับทิ้งตัวลงบนโซฟานุ่มด้วยท่าทางหมดอาลัยตายอยาก

โจนาธานเห็นแบบนั้น....จึงลองเสนออะไรบางอย่างที่คิดว่าหญิงสาวน่าจะสนใจ

“ถ้าอย่างนั้น…” เขาลังเลเล็กน้อย

“…ไปน้ำตกไหมครับ”

“น้ำตก?” ดวงตาเธอสว่างขึ้น

“ใกล้เหรอ”

“เดินออกไปไม่ไกลครับ ปลอดภัย”

เธอยิ้มก่อนจะตอบออกไปแบบไม่คิดนาน

“ไป!”

@หลายนาทีต่อมา

ทางเดินเล็กๆ ตัดผ่านป่า เสียงน้ำดังใกล้ขึ้นเรื่อยๆ ทำให้ลูซี่ที่เดินนำหน้าก้าวขาเร็วขึ้น เสื้อยืดสีขาวบางตัวโคร่งแนบผิวเพราะความชื้น ผมยาวปล่อยสยายเต็มหลัง

โจนาธานพยายามไม่มองภาพนั้น แต่ยิ่งไม่มอง…...เขาก็ยิ่งรู้สึกอยากเห็น

เมื่อมาถึงน้ำตกใกล้ลำธารเล็กๆ สายน้ำใสไหลลงมาจากหน้าผาสูง แอ่งน้ำด้านล่างสะท้อนแสงแดดระยิบระยับ ราวกับภาพวาดบนฝาผนังราคาแพง

“สวย…” ปากเล็กพึมพำ

ลูซี่ไม่รอช้าที่จะถอดรองเท้า เดินลงน้ำโดยไม่รอคำเตือน

“คุณหนู ระวัง.....“

สายไปแล้ว

เธอกระโดดลงน้ำ หัวเราะเบาๆ ก่อนจะทำท่าลื่น จมหายไปใต้ผิวน้ำ

“ลูซี่!”

โจนาธานไม่คิด เขากระโดดลงตามทันที ดำลงไปคว้าร่างเธอขึ้นมา หัวใจหล่นไปอยู่ที่ตกตุ่ม โดยหารู้ไม่ว่านี้เป็นแค่แผนการของคนขี้แกล้ง

น้ำแตกกระเซ็น ร่างทั้งสองแนบชิด ลมหายใจปะทะกันใกล้เกินไป ดวงตากลมโตจ้องเขานิ่งในอ้อมกอดแกร่ง

“ฉัน…..แค่แกล้ง” เธอพูดเสียงเบา ดวงตาเปียกชื้นมองเขาตรงๆ

หัวใจของบอดี้การ์ดหนุ่มเต้นแรงจนควบคุมไม่ได้ มือยังจับเอวเธอแน่น

“อย่าทำแบบนี้อีก” เสียงเขาต่ำและตึง

“ผมไม่ตลกด้วย”

ถ้าเธอเป็นอะไรไปจริงๆ เขาคงไม่มีวันให้อภัยตัวเอง

คุณหนูสาวกลืนน้ำลายลงคอเล็กน้อย พร้อมกับยิ้มบางๆ อย่างท้าทาย

“แล้วถ้าฉันอยากให้นายช่วยล่ะ”

คำถามนั้นคือเส้นของความรู้สึกที่กำลังจะขาด

สายตาเขามืดลง ลมหายใจหนักขึ้น ดวงตมคมจ้องมองริมฝีปากเล็กอย่างไม่วางตา หน้าอกอวบอิ่มแนบชิดติดกับเสื้อสีขาวบางๆนั่น ทำให้ความรู้สึกบางอย่างเริ่มลุกโชนขึ้นมาในกายแกร่ง

ก่อนที่เขาจะพยายามข่มมันเอาไว้ และปล่อยเธอออกจากการกอดรัดของตัวเอง

ฟึ่บ~

“ผมจะคอยช่วยคุณหนูอยู่ด้านบนนะครับ” เขาว่า ก่อนจะว่ายน้ำขึ้นฝั่งอย่างว่องไว

ปล่อยให้ลูซี่มองตามอย่างไม่ละสายตา เธอไม่รู้ว่าเขาเป็นอะไร ทำไมจู่ๆถึงได้มีท่าทีแปลกไป