รักซ่อนเร้น

ตอนที่1 ดีทุกอย่าง?

รวงข้าว

“ดีจังอ่ะ พวกแกได้ทำงานที่เดียวกันเลย” ฉันพูดกับเพื่อนรักที่สนิทและรักที่สุดของตัวเองทั้งสองออกไปด้วยความอิจฉา

“โถ่ แกน่าอิจฉากว่าพวกฉันอีกไหมที่ไม่ต้องหางาน เรียนจบก็มีบริษัทพ่อแม่ให้ทำ” ไข่หวานเพื่อนที่พูดตรงที่สุดในกลุ่มพูดขึ้น

“แต่ฉันอยากทำงานกับพวกแกเหมือนกันนี่หน่า”

ถึงจะพูดแบบนั้นก็เถอะ แต่การได้ออกไปทำอะไรด้วยตัวเองมันก็ตื่นเต้นดีไม่ใช่เหรอ เป็นแบบที่ฉันเป็นมันดูเรียบง่ายเกินไป จนไม่มีอะไรให้ลุ้นเลยสักนิด

“พวกเราก็เจอกันได้นี่หน่า ไม่ได้ทำงานไกลกันสักหน่อย” แล้วเนย เพื่อนที่พูดน้อยที่สุดในกลุ่มก็พูดขึ้น

“ก็ขอให้พวกแกว่างมาเจอฉันเถอะ”

เพราะบริษัทที่เพื่อนฉันได้ทำงานนั้นทั้งใหญ่และงานเยอะมาก ถามว่าฉันรู้ได้ยังไงน่ะเหรอ ก็บริษัทนั้นเป็นบริษัทของคนรักฉันเองยังไงล่ะ

“ถ้าแกอยากให้พวกฉันว่างมาหาแกบ่อย ๆ แต่ต้องไปบอกคู่หมั้นของแกแล้วล่ะ” ไข่หวานพูดขึ้นอย่างไม่จริงจัง

“จ้า ๆ เดี๋ยวจะบอกให้นะ”

“ไอ้บ้า! ฉันพูดเล่นหรอก เดี๋ยวพี่เขาก็ไล่พวกฉันออกก่อนได้ทำงานหรอก”

ไข่หวานรีบแก้ต่างออกมา แต่ฉันก็รู้แหละว่ามันไม่ได้จริงจังอะไร

“งั้นวันนี้ฉันขอเป็นเจ้ามือเองก็แล้วกัน ถือว่าฉลองให้กับงานของพวกแก”

ฉันพูดขึ้นด้วยความดีใจกับเพื่อนทั้งสองของตัวเอง

“งั้นพวกฉันไม่เกรงใจแล้วนะ!” ฉันพนักหน้ารับคำพูดของเพื่อนก่อนจะปล่อยให้มันสองคนสั่งอาหารที่อยากกินโดยมีฉันร่วมแจมด้วย

รวงข้าว หรือคนสนิทชอบเรียก ข้าว หญิงสาวที่ทั้งสวยและเก่ง เพียบพร้อมไปหมดทุกอย่างจนใคร ๆ ต่างอิจฉา แต่ชีวิตเธอจะดีไปหมดทุกอย่างโดยไม่มีเรื่องให้เธอต้องเสียใจได้จริง ๆ เหรอ

แผ่นดิน

“ตรงนั้นเช็คดูให้เรียบร้อยนะ” ผมชี้ให้คนงานดูในจุดต่าง ๆ ของสถานที่ที่ผมกำลังเตรียมอยู่

“ครับ”

“แล้วดอกไม้ก็ห้ามมีเหี่ยวสักดอกนะ”

“ค่ะ”

“ได้เวลาไปรับคุณข้าวแล้วครับ” ธาวินมือขวาของผมเดินเข้ามาบอกข้าง ๆ

“อืม ฉันฝากทางนี้ด้วยนะ ห้ามมีอะไรผิดพลาดแม้แต่อย่างเดียว”

“ครับ” แล้วผมก็เดินออกจากร้านอาหารมาทันที ก่อนจะตรงไปหาผู้หญิงที่ผมรักที่สุดที่กำลังรอผมอยู่ที่ร้านอาหารกับเพื่อนของเธอนั่นเอง

ดิน หรือ แผ่นดิน ชายหนุ่มที่มากความสามารถ และเพียบพร้อมไปทั้งหน้าตา ฐานะ และความสามารถที่ทำให้สาว ๆ ต่างหมายปอง แต่หัวใจของเขามีเจ้าของแล้ว และมีเพียงเธอคนเดียวที่เขาจะมอบหัวใจให้ดูแล แต่ทุกอย่างจะราบรื่นอย่างที่เขาหวังหรือไม่ มันก็ขึ้นอยู่กับตัวของเขาเอง